Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου 2017

Πριν χαράξει - Ιωάννα Νοταρά

Θα μπορούσε να λεγόταν «Η διακορευμένη κορασίδα» ή «Αμάρτησα για το παιδί μου» ή «Χτύπα με κι άλλο σαν το χταπόδι, αντέχω» με πρωταγωνίστρια βέβαια τη Μάρθα Βούρτση και ζεν πρεμιέ αρσενικό παλαιάς κοπής που όλα τα σώζει και τα μαχαιρώνει στυλ Ξανθόπουλου.
Φαίνεται τελικά πως ως λαός το σηκώνουμε το δράμα στο πετσί μας και γι’αυτό συγγραφείς και αναγνώστες κυνηγάμε τα βιβλία με μελοδραματικές ιστορίες όπου η ηρωίδα περνάει του λιναριού τα πάθη μέχρι να δει λίγο φως στο τούνελ και ξεστραβωθεί.
Η ιστορία βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα αλλά πλέον δεν ξέρω αν πρέπει ή όχι να το πιστέψω αφού τα μισά βιβλία της νεοελληνικής λογοτεχνίας βασίζονται πλέον σε αληθινά γεγονότα.  Η ηρωίδα, η Άννα, γεννημένη κάπου στο 1950+ σε μια μικροαστική οικογένεια όπου η μάνα γκρινιάρα κι απαιτητική και ο πατέρας τζογαδόρος και γυναικάς. Μαύρο κι άραχλο το οικογενειακό περιβάλλον, ωστόσο η μικρή μια χαρά τα καταφέρνει στο σχολείο, έχει μεγάλα όνειρα για καριέρα αλλά αργότερα πατάει τη μια μπανανόφλουδα μετά την άλλη.
Λυπάμαι αλλά ούτε την αγάπησα ούτε την συμπόνεσα την ηρωίδα ούτε κατάλαβα ποιο μήνυμα (εάν ήθελε να περάσει κάποιο μήνυμα) αυτό το βιβλίο. Εντάξει γεννήθηκε σ’ένα δύσκολο περιβάλλον και μετά πέφτει από τη μια βλακεία στην άλλη, χωρίς να ακούει κανέναν. Εκτρώσεις, ξυλοδαρμοί, καταθλίψεις, προδοσίες, χρεοκοπίες, απ’όλα έχει ο μπαξές. Περνάει όλο το βιβλίο κατηγορώντας τη μάνα της αλλά στο τέλος μια χαρά αφήνει το γιο της να τον μεγαλώνει η μάνα της. Τι να πει κανείς; Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου.
Ένα βιβλίο γραμμένο με λόγο καθημερινό και τα πάντα να τριγυρίζουν γύρω από την Άννα. Κι όλοι οι υπόλοιποι ήρωες (ακόμα και αυτοί που έκρυβαν ένα ενδιαφέρον όπως ο Ματίας ή ο Χριστόφορος ή έστω ο Μιχάλης) να στέκονται εκεί ως κομπάρσοι για να δοξάζουν την χτυπημένη από τη μοίρα ηρωίδα.
Εάν είστε λάτρης του δράματος και των ιστοριών που η ηρωίδα παθαίνει τα μύρια όσα για να γνωρίσει στο τέλος την ευτυχία, μάλλον θα το λατρέψετε. Εάν είστε ένα άκαρδο σκορόφιδο που πιστεύει πως μετά τα 18, οι μόνοι υπεύθυνοι για τη μοίρα μας είμαστε εμείς κι ακούμε και καμιά κουβέντα από αυτούς που μας αγαπάνε ή από αυτούς που ξέρουν κάτι παραπάνω, μπορείτε να ακολουθήσετε τον Τιμολέοντα…
Υ.Γ. Θα είχε πολύ πιο ενδιαφέρον το βιβλίο αν αναπτύσσονταν εκτενέστερα όλη αυτή η παθογένεια του τρίο μπελκάντο (Πόπη – Γιάννης – Λένα), τα συναισθήματά τους, οι αγκυλώσεις τους κλπ, κλπ, κλπ.
Readathon 2017 - Ένα βιβλίο βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα - 9/80


 ΠΡΙΝ ΧΑΡΑΞΕΙ
Ιωάννα Νοταρά
Εκδόσεις Διόπτρα, 2016
Σελίδες 478

Δευτέρα, 13 Φεβρουαρίου 2017

Η γοργόνα - Camilla Lackberg


Με κέρδισε… ομολογώ πως με κέρδισε σε σχέση με τα προηγούμενα της… Βέβαια συνεχίζω να νιώθω την υπέρτατη ηδονή του σκορόφιδου που τρέφεται με τα κουτσομπολιά και με όσα βλέπει μέσα από την κλειδαρότρυπα γιατί το μισό βιβλίο αφορά τι έκανε ο ένας, τι ήπιε ο άλλος, ο γέρος που βλέπει με το κυάλι την πενηντάρα που κυκλοφορεί με το βρακί στο σπίτι της και άλλα τέτοια ωραία… αλλά και το κουτσομπολιό, εθισμός είναι…
‘Η γοργόνα’ είναι ο τίτλος του βιβλίου ενός πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα της Φιελμπάκα που κάνει αμέσως πάταγο (ρίχνει η Λάκμπεργκ και τις μπηχτές της για τον χώρο των εκδόσεων…) Ο συγγραφέας όμως λαμβάνει κάποια περίεργα απειλητικά μηνύματα, ένα πτώμα που εμφανίζεται κάτω από τον πάγο, άλλα απειλητικά μηνύματα σε τρία πρόσωπα υπεράνω πάσης υποψίας, κι άλλοι θάνατοι… και όλο το αστυνομικό τμήμα να ψάχνει τον εκβιαστή – δολοφόνο και η Ερίκα να φυτρώνει εκεί που δεν την σπέρνουν…
Σ’αυτό το βιβλίο παρά τη δίδυμη εγκυμοσύνη της, η Ερίκα έχει πάρει ξανά ενεργό ρόλο και χώνει τη μύτη της παντού… κι αναρωτιέσαι γαμώτο τι σόι φιλήσυχο χωριό είναι η Φιελμπάκα με τους 1.000 κατοίκους της όταν κάθε λίγο και λιγάκι ξεβράζονται πτώματα και δολοφόνοι…
Αν και τα πρόσωπα πολλά και κάποια στιγμή γίνεται ένα ‘τίνος είναι βρε γυναίκα το παιδί’, ωστόσο μου κράτησε αμείωτο το ενδιαφέρον και ήθελα να δω μέχρι τέλους εάν ο δολοφόνος που είχα φανταστεί συνέπιπτε με το δολοφόνο της Λάκμπεργκ… Έξυπνο τέλος, αν και τώρα που έχει περάσει η επήρεια των δέκα πρώτων ωρών, το βρήκα υπερβολικό και πως χωλαίνει σε αρκετά σημεία, όμως εγώ πέρασα καλά διαβάζοντας το και δεν το μετανιώνω.
Εντάξει, είχε και κάτι κουλά μέσα, τώρα χιούμορ σουηδικό είναι αυτό; - μιλάει ο μπαμπάς – Πάτρικ στην κόρη του και της λέει «τι θα φάμε σήμερα; Αρακά με κακάκια;» και ξεκαρδίζονται στα γέλια…
Ωιμέ!!!
Βαθμός: 8/10 (εγώ πέρασα καλά…)
Στα πλαίσια του readathon 2017 - 08/80 (ένα αστυνομικό βιβλίο)

Η ΓΟΡΓΟΝΑ
CAMILLA LACKBERG
Μετάφραση: Γρηγόρης Κονδύλης
Εκδόσεις Μεταίχμιο pocket, 2016
Σελίδες 576

Τετάρτη, 8 Φεβρουαρίου 2017

Ο ιάπωνας εραστής - Ιζαμπέλ Αλιέντε


Ο ΙΑΠΩΝΑΣ ΕΡΑΣΤΗΣ – ISABEL ALLIENDE
Μπορείτε να με κατηγορήσετε για ό,τι θέτε, ρατσιστικό σκορόφιδον όμως σίγουρα δεν είμαι… Όμως πείτε μου, πείτε μου… πόσο εραστής μπορεί να είναι ένας Ιάπωνας;;; Πόσο καυτός εραστής; Εντάξει, ηρωικός ναι, δυναμικός, σκληρός ναι, υπέρ του καθήκοντος ναι… αλλά εραστής;;; Το χουμε εντελώς το κορμί πατριώτη!!! Πείτε μου, ω πείτε μου, άνδρες Αθηναίοι, που εξαφανίστηκαν οι Λατίνοι εραστές;;;
Ο τίτλος λοιπόν κραυγάζει από μόνος του… ένας ιάπωνας εραστής στο προσκήνιο (βέβαια τα προσόντα του δεν τα γνωρίσαμε…). Η ιστορία περιστρέφεται γύρω από δύο ηρωίδες την Άλμα (82 ετών, πλούσια ηλικιωμένη κυρία, που πριν τρία χρόνια, έτσι της ήρθε και πήγε και κλείστηκε σ’έναν οίκο ευγηρίας όχι και από τους καλύτερους…) και την Ιρίνα (νεαρή Μολδαβή κορασίδα που δουλεύει στον οίκο ευγηρίας). Οι δύο δεσποσύνες αποκτούν μια επαγγελματική – φιλική σχέση και γύρω τους μια πλειάδα ανθρώπων (άλλοι εν ζωή και άλλοι βλέποντας τα ραδίκια ανάσκελα). Ο Σεθ, ο εγγονός της Άλμα, αποφασίζει να γράψει το βιβλίο της ζωής της γιαγιάς του κι έτσι ξεδιπλώνεται σιγά – σιγά η ζωή της γηραιάς κυρίας.
Η Αλιέντε είναι του τύπου μου… μου αρέσει η φιλοσοφία της ζωής της, τα quotes της, το μαγικό ‘πήγαινε – έλα’ της που πολλές φορές δεν έχει λογικό ειρμό. Την ίδια σχετική φόρμα ακολουθεί κι εδώ, μ’αυτή την αέρινη μαγική γραφή της. Παρουσιάζει μια ζωή στον οίκο ευγηρίας γλυκιά τρυφερή, δείχνοντας πως όποιος θέλει να ζήσει, ζει παρά τις δυσκολίες και την ηλικία.
Η Αλιέντε καταπιάνεται με μια πληθώρα θεμάτων, ιστορικών – κοινωνικών – πολιτικών. Το κομμάτι που αναφερόταν στους Ιάπωνες αμερικάνους που είχαν εγκλειστεί σε στρατόπεδα συγκέντρωσης (κάτι ανάλογα με τα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης στην Ευρώπη) με εξέπληξε γιατί είχα πλήρη άγνοια επί του θέματος. Στη συνέχεια όμως, ‘βάλε – βάλε’, βάλε κι από αυτό, βάλε κι από το άλλο, αρχίζει και γίνεται λίγο ένας αχταρμάς. Πάρε και αφανισμό των Εβραίων, πάρε και στρατόπεδα συγκέντρωσης, πάρε και πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, πάρε και trufficking, πάρε και παιδική πορνογραφία, πάρε και ναρκωτικά, πάρε και ομοφυλοφιλία, πάρε και φυλετικές διακρίσεις, πάρε και aids, πάρε και μια αύρα μεταφυσικού… κάπου το ‘χασε… χιλιάδες υλικά σ’ένα πιάτο, κούλαρε κοριτσάρα μου…
Δεν είναι το αριστούργημα… όμως διαβάζεται ευχάριστα… ένας ύμνος στη φιλία και ίσως στον έρωτα (ναι, ναι έρωτας υπάρχει ακόμα κι αν ο εραστής είναι ιάπωνας…)
Βαθμολογία: 6.5/10
Υ.Γ. Readathon 2017 - 07/80 (ένα βιβλίο νοτιοαμερικανού συγγραφέα)

Ο ΙΑΠΩΝΑΣ ΕΡΑΣΤΗΣ
Ιζαμπέλ Αλιέντε
Μετάφραση: Βασιλική Κνήτου
Εκδόσεις Ψυχογιός, 2016
Σελίδες 384