Κυριακή, 29 Ιανουαρίου 2017

Πυραμίδα από λάσπη - Αντρέα Καμιλλέρι


Αν και ο προηγούμενος «Μονταλμπάντο» με είχε απογοητεύσει, δεν μπόρεσα να αντισταθώ σ’αυτόν τον Σισιλιάνο αστυνομικό ολίγον πριν τη σύνταξη, με την τρυφερή καρδιά ενός μαρουλιού και την αιώνια αρραβωνιστικιά. Βρε αθεόφοβε, πότε θα βάλεις στεφάνι στο κορίτσι;
Στη συγκεκριμένη υπόθεση, στη Βιγκάτα, οι ουρανοί έχουν ανοίξει και δεν λένε να κλείσουν, λάσπη παντού, στους δρόμους, στα εργοτάξια, στις επιχειρήσεις, στην πολιτική. Ένα πτώμα, ένα άδειο χρηματοκιβώτιο και μια Γερμανίδα σύζυγος που έχει πάει με το μισό χωριό…
Κλασικός Μονταλμπάνο, επιστρέφει στα καλά του, γιατί το προηγούμενον με είχε απογοητεύσει. Για τους λάτρεις του εν λόγω αστυνομικού ήρωα, θα φάτε ξανά μαζί στου Έντσο φρεσκοτηγανισμένα ψάρια, θα ζεστάνετε στο φούρνο τις μελιτζάνες της Αντελίνα, θα χτυπήσετε το κεφάλι σας στον τοίχο με τις απορίες του Καταρέλα γιατί λέμε «λασπουριά και όχι αιματουριά», θα βυθιστείτε στο βούρκο των δημοσίων έργων της Σικελίας και θα καταλάβετε επιτέλους πως δημόσιο χρήμα, δημόσια έργα, εργολάβοι, κακοτεχνίες, μαύρο χρήμα και άλλα τέτοια ωραία δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενον…
Δεν χρειάζεται και πολύ λογοτεχνική ανάλυση το όλο βιβλίο, αν αγαπάτε τον Μονταλμπάνο είναι ένας καλός Μονταλμπάνο… εάν δεν μπορείτε να διαβάζετε συνεχώς την ίδια λογική, μην το επιχειρήσετε (οι ίδιοι ήρωες με τις εμμονές, τα προτερήματα και τα ελαττώματά τους είναι εδώ…)
Κάπου το ‘χασα γιατί ενώ είναι το τελευταίο βιβλίο από τη σειρά του Μονταλμπάνο που κυκλοφόρησε στην Ελλάδα, δεν είναι το αντίστοιχο στην Ιταλία. Ο Πατάκης άλλαξε λίγο τη σειρά κυκλοφορίας κι εδώ εμφανίζει τη Λίβια κάπως (είναι σε φάση ανάρρωσης από κατάθλιψη;;;), η γυναίκα του Μιμί πού είναι οέο;;; (δεν τον έχει τυλίξει ακόμα η άτιμη;;;)… Σ’αυτές τις λεπτομέρειες κάπου το χασα…
Παρ’όλα αυτά, αγαπώ Μονταλμπάνο γιατί με κάνει και ξεφεύγω…
Βαθμολογία 7/10

ΠΥΡΑΜΙΔΑ ΑΠΟ ΛΑΣΠΗ
Αντρέα Καμιλλέρι
Μετάφραση: Φωτεινή Ζερβού
Εκδόσεις Πατάκη, 2016
Σελίδες 307


Υ.Γ. Στα πλαίσια του Readathon 2017, μπαίνει στην κατηγορία «Ένα βιβλίο που διαδραματίζεται κάπου που θα θέλατε να ζήσετε» (5/80)… Ναι λατρεύω τη φανταστική Βιγκάτα της Σικελίας και ιδίως τη ‘Μαρινέλα’ του Μονταλμπάνο… το σπίτι του δίπλα στη θάλασσα με τη μικρή βεράντα και την Αντελίνα να μου μαγειρεύει… Με βροχή, χωρίς βροχή ‘Μαρινέλα’ δαγκωτό…

Τρίτη, 24 Ιανουαρίου 2017

Αριθμός 11 - Jonathan Coe


Ρωσική σαλάτα; Μακεδονική σαλάτα; Μάλλον σαλάτα 11 συστατικών για να ταιριάζει με τον αριθμό 11. Ένα βιβλίο – σαλάτα με άλλα λόγια…
Έχει γίνει της μοδός φαίνεται τελευταία ή εγώ πέφτω σε τέτοια βιβλία… Ξέμπαρκες ιστορίες, σαν διηγήματα ένα πράγμα, κι ένα – δυο κοινά πρόσωπα, άντε και καμιά αράχνη να εμφανίζονται μια στο ένα μια στο άλλο για να δικαιολογούν τον τίτλο του μυθιστορήματος.
Στον «Αριθμό 11» δεν υπάρχει κοινή ιστορία, απλώς υπάρχουν δυο ηρωίδες, η Ρέιτσελ και η Άλισον κι ένας αριθμός που συνήθως κάνουν την εμφάνισή τους σε κάθε ένα από τα πέντε διηγήματα. Όλα τα υλικά – ιδέες ατάκτως ειρημένα κι ανακατωμένα, μα το τελικό αποτέλεσμα είναι μια σαλάτα διόλου γευστική για τον εκλεπτυσμένο ουρανίσκο μου.
Πολιτικά και κοινωνικά σχόλια, έτσι για να τα λέμε, που ώρες – ώρες φαίνονται άσχετα με το όλο εγχείρημα, δίχως συγκεκριμένη συνοχή. Πάρε λίγη τράπεζα τροφίμων, πάρε λίγες κατασκευασμένες ειδήσεις από τον κίτρινο τύπο, πάρε λίγη απομόνωση από τα social media, πάρε λίγες εμμονές, πάρε λίγη πλουτοκρατία και λίγη φτωχολογιά, πάρε μια μαύρη λεσβία ανάπηρη ηρωίδα (και το επαναλαμβάνει ο Κόου και μια εικοσαριά φορές για να το εμπεδώσουμε), πάρε και μια γιγάντια τριχωτή αράχνη με τα μικρά της (όχι ρε φίλε… εδώ σε πρόλαβε η Ρόουλινγκ… λάθος copy paste έκανες…) Όλα επιφανειακά, όλοι σχολιασμοί επιπέδου βρεφονηπιακού σταθμού, ένα ρηχό ανάγνωσμα που ήθελε να φανεί βαθιά πολιτικο-κοινωνικο-στοχαστικό αλλά πέρασε και δεν ακούμπησε…
Το μόνο διήγημα – ιστορία που βρήκα ευφυές και αντάξιο της φήμης του Κόου ήταν «Η επιστροφή» που έχει να κάνει με τα reality… και χάρη σ’αυτό, δεν το καταβαραθρώνω βαθμολογικά να πάρει κάτω από τη βάση…
Δεν θα σχολιάσω το συμβολικόν τέλος... Με ξεπερνά...

Βαθμολογία: 5.5

Υ.Γ. Στα πλαίσια του Readaton 2017 μπαίνει στην κατηγορία ένα βιβλίο με μωβ εξώφυλλο (4/80)

ΑΡΙΘΜΟΣ 11
JONATHAN COE
Μετάφραση: Άλκηστις Τριμπέρη
Εκδόσεις Πόλις, 2016

Σελίδες 528

Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 2017

Ο τσάρος της αγάπης και της τέκνο - Anthony Marra


Ως γνωστό ‘στριμμένο άντερο’ που είμαι, ας ξεκινήσω με τα στραβά…
Α. Δεν θα αγόραζα ποτέ ένα βιβλίο με αυτό τον τίτλο… πολύ αμερικανιά μου έκανε και με τις μοντέρνες αμερικανιές κάπου το ‘χάνω (τελικά με έπεισε η συμπαθεστάτη κατά τα άλλα βιβλιοπώλις…)
Β. Στα περιεχόμενα, τρύπωσε ο γνωστός ‘δαίμων του τυπογραφείου’ και λείπει εντελώς η ύπαρξη ενός κεφαλαίου (το ‘Μια περιοδική έκθεση’ συγκεκριμένα)… εκτός κι αν ήταν κι αυτό δουλειά του διάσημου Σοβιετικού λογοκριτή Ρομάν Μαρκίν…)
Γ. Τα σχόλια του μεταφραστή για μια ακόμη φορά βρίσκονται ‘τέρμα Θεού’, δηλαδή στο τέλος του βιβλίου…

Δεν έχω διαβάσει το προηγούμενο του συγγραφέα, το «Αστερισμός ζωτικών φαινομένων» οπότε δεν έχω μέτρο σύγκρισης… (πολλοί σκίζουν τα ιμάτια τους ότι ήταν πολύ καλύτερο από τον ‘τσάρο’)
Επίσης, διάβασα σε διάφορες κριτικές – σχολιασμούς – απόψεις πως πρόκειται για εννιά διηγήματα που διέπονται από ορισμένους κοινούς ήρωες και συνισταμένες, να με συμπαθούν οι κύριοι αλλά εγώ είδα ένα κανονικότατο μυθιστόρημα που απλώς η δομή του δεν ήταν τόσο σφιχτοδεμένη και απλώς υπήρχε ένα πήγαινε – έλα στο χώρο…
Το βιβλίο κινείται στη Σοβιετική Ένωση, στη Ρωσία και στην Τσετσενία σε διάφορες χρονικές περιόδους… Ένας πίνακας του Ζαχάροφ που απεικονίζει ένα λιβάδι (του πιο γνωστού Τσετσένου ζωγράφου) χωρίς μεγάλη ιδιαίτερη καλλιτεχνική αξία παίζει έναν ιδιάζοντα ρόλο καθώς όλοι οι πρωταγωνιστές της ιστορίας κινούνται γύρω από αυτόν…
Δεν μπορώ να μιλήσω για την υπόθεση του βιβλίου… υπάρχουν τόσες πολλές ιστορίες αλληλένδετες μεταξύ τους, τόσο σφίξιμο ώρες – ώρες στο στομάχι και τόση χαρά που ανακαλύπτεις πως ‘ευτυχώς σαν χώρα ανήκαμε εις την Δύσιν και όχι στην τρελή κομμουνιστική παράνοια…’ Λογοκριτές, σπιούνοι, ολιγάρχες, ναρκωτικά, διαφθορά, γκουλάγκ και μια λίμνη υδραργύρου που βουτάς να δροσιστείς γιατί αυτό που έχει ρε φίλε σημασία είναι να ευχαριστηθείς τη ζωή κι ας πεθάνεις από το νικέλιο…
Ουφ! Ουφ! Ουφ! Δεν ξέρω… με μπούκωσε αυτό το βιβλίο… με μπούκωσε από συναισθήματα… Τόσα πρόσωπα, τόσες ιστορίες… Ναι ομολογώ πως μου άρεσε…
Ασυζητητί 9/10

Ο ΤΣΑΡΟΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΤΕΚΝΟ
Anthony Marra
Μετάφραση: Αχιλλέας Κυριακίδης
Εκδόσεις  Ίκαρος, 2016
Σελίδες 372

Υ.Γ. Κι επειδή λέω να το χώσω κι αυτό κάπου στο readathon 2017
3/80, μπαίνει στην κατηγορία «ένα βιβλίο με τουλάχιστον 7 λέξεις στον τίτλο»… είμαι ακριβώς στις 7…


Πέμπτη, 5 Ιανουαρίου 2017

Χρυσός Λέων - Wilbur Smith

Με τον Γουίλμπορα έχω μια σχέση που έχει ξεκινήσει πολλά μα πάρα πολλά χρόνια πριν… όταν ακόμα φλέρταρα με την Εύα, να Εύα ένα μήλο…
Η πρώτη μου επαφή ξεκίνησε ένα άνυδρο ελληνικό καλοκαίρι σε κάποιο ξεχασμένο νησί… Παραλία, πετσέτα και μπόλικη αμμουδιά… Ήταν η εποχή που κουλτουριαζόμουν ασυστόλως και τα μόνα βιβλία με τα οποία κατέβαινα στην παραλία ήταν οι δερματόδετοι τόμοι του Τολστόη και μια χιλιοδιαβασμένη έκδοση του «Ζεν και της τέχνης της συντήρησης της μοτοσικλέτας»… Κάποτε όμως τα βιβλία μου τελείωσαν, οι διακοπές όμως όχι και η μόνη λύση για διάβασμα ήταν τα Bell που είχε το μοναδικό μίνι μάρκετ της περιοχής… Έτσι ξεκίνησε το φλερτ με τον Wilbur Smith και κατέληξε μάλλον σε εμμονή αφού έχω διαβάσει ό,τι δικό του έχει κυκλοφορήσει εις την ελληνικήν…
Ο «Χρυσός Λέων» είναι το τελευταίο βιβλίο του συγγραφέα (με τον Giles Kristian) και ανήκει στην κατηγορία των Κόρτνει… Ο Smith έχει συγκεκριμένη μανιέρα και θεματολογία στο γράψιμο του, οπότε ξέρεις και τι θα βρεις… Αφρική, Άγγλους πειρατές, κακούς συνήθως Ολλανδούς, σαφάρι, άγρια ζώα, ζούγκλες, δουλεμπόρια κι όλες τις φυλές της Μαύρης Ηπείρου…
Τα ίδια υπάρχουν και εδώ… Το βιβλίο διαδραματίζεται στα 1670 όπου ο Χαλ Κόρτνει ετοιμάζεται να παντρευτεί με την Ιουδήθ (τη στρατηγό Ναζέτ), όμως συμβαίνουν πολλά και μέχρι να βρεθούν ο ένας με τον άλλον, διαβάζουμε διάφορα…
Χολιγουντιανό στόρι, γρήγορη πλοκή (αυτά δεν με ενοχλούν όταν επιλέγω Γουίλμπορα ξέρω τι θα διαβάσω…), όμως λυπάμαι αλλά αυτό το βιβλίο δεν είχε τη μαγεία των προηγούμενων… το εξέλαβα ως μια ασθμαίνουσα προσπάθεια να δώσει κάτι από τη μαγεία των Κόρτνει, όμως πέρασε και δεν άγγιξε… Χώρια που σε κάποια σημεία θύμιζε τέτοιο Άρλεκιν που εντάξει θα ξεράσω…
Λυπάμαι Γουίλμπορα αλλά με απογοήτευσες… Πρέπει να έχεις κι ένα θέμα με τα ‘πουλιά’ τώρα τελευταία… Μετά το ‘πουλί’ που φύτρωσε στον ευνούχο Τάιτα στο προηγούμενο βιβλίο σου, ένα μισερό ‘πουλί’ και στο Γύπα…
5.5/10 (για χάρη των παλιών καλών ημερών)
Υ.Γ. Και μια και είπα να πάρω και μέρος στο Readathon 2017 (αν δεν βαρεθώ γιατί ως σκορόφιδο βαριέμαι κι εύκολα…), ο «Χρυσός Λέων» κατατάσσεται στην κατηγορία ‘Ένα βιβλίο που διαδραματίζεται πριν το 1800’.

ΧΡΥΣΟΣ ΛΕΩΝ
Wilbur Smith
Μετάφραση: Μαρία Κωνσταντέα
Εκδόσεις Bell, 2016

Σελίδες 412

Κυριακή, 1 Ιανουαρίου 2017

Μπούκου - Φαίη Κοκκινοπούλου



Εν αρχή ην ο τίτλος… Μπούκου… μου έκανε ένα ‘κλικ’ χωρίς να ξέρω το γιατί… Έπειτα ήταν οι αρχικές σελίδες που διάβασα σε μια χορηγούμενη σελίδα στο fb και μου άρεσαν. Τις βρήκα διασκεδαστικές και φρέσκιες σαν φρεσκοκομμένη καρδιά μαρουλιού. Κι αφού  ο Άγιος με την κόκκινη στολή και την Coca Cola ανά χείρας κυκλοφορούσε και στη γειτονιά μου, έβαλε στη δική μου κάλτσα το «Μπούκου».
Θα μπορούσα να το χαρακτηρίσω βιβλίο πολλών ταχυτήτων. Ξεκινάει με μια γραφή δροσερή κι ανάλαφρη, μ’ένα υποδόριο χιούμορ που θεωρείς πως θα διαβάσεις κάτι ξέγνοιαστο…"Ο πατέρας μου ήταν άνθρωπος του Θεού, δηλαδή παπάς. Κι η μάνα μου ήταν η γυναίκα του ανθρώπου του Θεού, δηλαδή παπαδιά." Ο παπάς παντρεμένος με μια γυναίκα τούβλο – κούτσουρο – χαϊβάνι – στόκο και ό,τι άλλο θέλετε σε παρόμοιο κοσμητικό, με το μικρό του όργανο κάνει τακτικά και γρήγορα τη δουλειά του, αλλά αντί να σπέρνει σερνικά, σπέρνει θηλυκά. Κι αυτό όσο και να πεις, είναι βαρύ για τις πλάτες του παπά και της μικρής κοινωνίας. Κι αρχίζει η καζούρα κι η ντροπή. Μέχρι που η παπαδιά αποφασίζει να βάλει τέλος στα βάσανα της οικογένειας της προσπαθώντας να κυοφορήσει επιτέλους τον πολυπόθητο Αδαμάντιο. Όνομα tres chic.
Και ξαφνικά το ανάλαφρο πάει περίπατο κι ο παπάς μόνο πράξεις του Θεού δεν κάνει και εντάξει ας μην κάνω και πολύ spoiler αλλά δυο από τις θυγατέρες του βρίσκονται κλεισμένες στο ίδρυμα κι ο ίδιος ξυρισμένος και περιποιημένος. Κι εκεί αλλάζει η γραφή και υποτίθεται πως γίνεται η γραφή του υποκόσμου για να ταιριάζει με τον Νεκτάριο – «Κουλό» που τα αφηγείται αλλά αυτή η μαγκιόρικη εκδοχή του λεξιλογίου μου έφερε στο νου αποτυχημένη απόπειρα Τσιφόρου.
Και μετά ξανααλλάζει το στυλ και γίνεται και λίγο έτσι και λίγο αλλιώς και λίγο πάλι ανάλαφρο και λίγο πάλι σοκαριστικό.
Μου άρεσε πολύ το στυλ της γραφής όταν ήταν ανάλαφρο (έκρυβε μια φρεσκάδα και μια εξυπνάδα, αξιοσημείωτες αμφότερες), ωστόσο θεωρώ το θέμα πως ήταν πολύ σοβαρό και πολλά γεγονότα έμεναν στον αέρα. Μέσα σε λίγες μόνες σελίδες ξεπετάχτηκαν ζωές ανθρώπων… Με ενόχλησε σφόδρα όπως λέει και μία αδελφή ψυχή, το γεγονός πως δεν αναφέρεται πουθενά μα πουθενά η αντίδραση όλων των άλλων αδελφών αλλά όλα συνεχίζουν όμορφα κι ωραία και είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα.
Πολλά και σοβαρά θέματα, κακοποίηση, ομοφυλοφυλία, κόσμος της νύχτας, εκκλησία, ναρκωτικά και όλα καλύφθηκαν με μια χρυσόσκονη, ολίγον τι επιφανειακά…
Το «Μπούκου» σαφώς δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως chef doeuvre ωστόσο με ευχαρίστηση θα διάβαζα μια άλλη προσπάθεια της Κοκκινοπούλου…
Βαθμολογία 6.7

ΜΠΟΥΚΟΥ
Φαίη Κοκκινοπούλου
Εκδόσεις Mamaya, 2016

Σελίδες 216