Τετάρτη, 26 Ιουλίου 2017

Το μυστήριο της τράπουλας - Jostein Gaarder


Ήμουν νιο και γέρασα όταν είχα διαβάσει τον «Κόσμο της Σοφίας» του ιδίου και το είχα λατρέψει γιατί κατάλαβε το μυαλό μου σε μέγεθος μπάμιας και πέντε – δέκα φιλοσοφικά ρεύματα. Μετά από χρόνια, έπεσε στα χέρια μου το έτερον βιβλίο του Νορβηγού συγγραφέα, βιβλίο που κυκλοφόρησε πριν από το παγκόσμιο best seller της Σοφίας αλλά που ωστόσο είχε κερδίσει το βραβείο number one των κριτικών της Νορβηγίας. Έκτοτε το βιβλίο, σκονιζόταν (εντάξει καμιά φορά ξεσκονιζόταν κιόλας) στη βιβλιοθήκη, μέχρι που με ξανάπιασαν οι φιλοσοφικές αναζητήσεις μου και το έπιασα στα χέρια μου.
Πρόκειται για ένα road-trip-book με τρία ταξίδια. Το ρεαλιστικόν, το ταξίδι του μικρού Χανς – Τόμας με τον πατέρα του από την παγωμένη Νορβηγία στην Ελλάδα των φιλοσόφων για να βρούνε τη μαμά που τους εγκατέλειψε αμφότερους και δύο φανταστικά ή μήπως όχι ταξίδια άλλων δύο ηρώων σ’ένα νησί με μια πορφυρή γκαζόζα. Τραπουλόχαρτα που την κάνουν με ελαφρά πηδηματάκια από τη φαντασία των ανθρώπων και ζωντανεύουν, απίστευτοι μαθηματικοί υπολογισμοί με πασιέντσες και τον χρόνο που φεύγει ή μένει και κάποιες φιλοσοφικές πινελιές. Ιστορίες – μπάμπουσκες, που η μία ξεπηδάει από την άλλη, η μία κρύβεται στην άλλη, η μία γεννάει την άλλη… με μία λέξη εγκιβωτισμός.
Στο προσωπικόν του πράγματος τώρα, η ιδέα σαφώς ήταν πρωτότυπη, το παραμύθι καλοδουλεμένο (δεν το συζητώ καν για όλους αυτούς τους μαθηματικούς υπολογισμόύς!) αλλά εγώ τώρα κάτι έχασα… κάτι δεν κατάλαβα… ή μάλλον πολλά δεν κατάλαβα… η όλη ιστορία μου φάνηκε άκρως απλοϊκή και οι ταξιδιωτικές πινελιές ολίγον από Ιταλία ολίγον από Ελλάδα, έμοιαζαν σαν φτηνά άρθρα ταξιδιωτικού ερασιτεχνικού blog. Λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και τ’αγόρι μου… και πολύ τζατζίκι και φέτα… και βάλε και μια χωριάτικη και μια ρετσίνα… (ωχ! Sorry αυτό είναι από άλλο blog). Εάν ήμουν Σκανδιναυή νεαρά που έψαχνα greek lover ή αμερικάνα συνταξιούχα ίσως όλες αυτές οι περιγραφές να μου φαίνονταν μαγικές αλλά ως σκορόφιδον made in Greece παίρναγαν και δεν ακουμπούσαν…
Κατά τα άλλα, πολλά απλά φιλοσοφικά τσιτάτα (σαν τον Κοέλιο ένα πράγμα) που ίσως εάν ήμουν εκεί γύρω στα 18 να τα έβρισκα άκρως ενδιαφέροντα, έλα όμως τώρα που το μόνο κοινό που έχω με την νεαρή αυτή ηλικία είναι στο τέλος το 8…
Ιδιαίτερη εντύπωση μου έκανε στο goodreads πόσοι Άραβες βαθμολόγησαν με άριστα το βιβλίο…
Βαθμολογία: 6/10 (τώρα εγώ κάπου το ‘χασα, ο συγγραφέας το είχε ήδη χαμένο από πριν, τι να σας πω;;;)
Υ.Γ. Μόλις είδα πως το βιβλίο είχε πάρει το βραβείο The Norwegian Critics Prize for Best Children's or Youth's Literature [1990]… Τώρα εξηγούνται όλα… Το βιβλίο μια χαρά είναι για εφηβικές ηλικίες… Τι μας το πλασάρανε εμάς ως βιβλίο ενηλίκων;;; 

Readathon 2017: Ένα βιβλίο που βρίσκεται καιρό στο ράφι σας [29/80]

ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΤΡΑΠΟΥΛΑΣ
Jostein Gaarder
Μετάφραση: Μαρία Αγγελίδου
Εκδόσεις Λιβάνη, 1995
Σελίδες 383