Κυριακή, 14 Μαΐου 2017

Ο κήπος του χειμώνα - Kristin Hannah

Ομολογώ πως αγόρασα το βιβλίο για το εξώφυλλό του… δεν είναι πως είναι το απαύγασμα της αισθητικής ούτε πως είναι από εκείνα τα εξώφυλλα που θα συζητηθούν… είχε όμως κάτι ονειρικό, μαγικό… ίσως πάλι κάτι (που ούτε εγώ ξέρω τι είναι αυτό το κάτι) να άγγιξε μια ευαίσθητη χορδή της ψυχής μου… τόσο καλά κρυμμένη που ούτε εγώ το ίδιο δεν ξέρω που μπορεί να βρίσκεται… μάλλον κάπου έχει χαθεί στη σερνάμενη πορεία μου…
Μετά ήταν κι εκείνο το οπισθόφυλλο… μια λέξη του και μια χρονολογία… Λένινγκραντ, 1941… Εντάξει… ένα εξώφυλλο, μια λέξη και μια χρονολογία ήταν αρκετά για ν’αγοράσω το βιβλίο (και μετά λένε πως δεν είμαι θύμα του μάρκετινγκ…)
Η υπόθεση ‘παίζει’ σε δύο ταμπλώ… Σιάτλ, 2000 και Λένινγκραντ, 1941. Στο σημερινό Σιατλ, δυο αδελφές, εκεί γύρω στα 40, με την κρίση ηλικίας και όλα τα υπόλοιπα να χτυπούν την πόρτα τους, έρχονται αντιμέτωπες με το θάνατο του πολυαγαπημένου τους πατέρα. Και μένουν ‘αμανάτι’ με τη μάνα που τα συναισθήματα της έχουν τη θέρμη καταψύκτη. Με ένα απλό IQ ραδικιού αντιλαμβάνεσαι πως οι δύο ιστορίες εμπλέκονται και πως κάπου θα δεθούν και πως το ‘παραμύθι’ που έχει στοιχειώσει τις τρεις γυναίκες δεν είναι και τόσο παραμύθι…
Δεν ξέρω τι να πω γι’αυτό το βιβλίο. Κατ’εμέ είναι ένα βιβλίο απροσάρμοστο. Μέχρι τη μέση του βιβλίου, η συγγραφέας μας τα έπρηξε. Δεν υπήρχε καθόλου παρελθόν, παλινωδίες κι ένας ρυθμός τόσο αργός που σ’έπαιρνε ο ύπνος. Εκατό φορές το παράτησα κι άλλες τόσες το ξεκίνησα μόνο και μόνο για να δω που στο καλό κρυβόταν το Λένινγκραντ. Ο τρόπος γραφής ασχολίαστος (πιο βαρετός πεθαίνεις…), η μετάφραση σίγουρα προβληματική καθώς μέσα στο απλό απλούστατο ύφος των προτάσεων, πεταγόντουσαν κάτι λέξεις λόγιες, καθαρευουσιάνικες και σ’εμένα παντελώς άγνωστες (εντάξει προφανώς η μεταφράστρια τις αλίευσε από κάποιο λεξικό) που έψαχνες να δεις από πού σου’ρθε… π.χ. «η Μέρεντιθ πήρε το παρκά της και κατέβηκε στο αμάξι της» όπου παρκά = πανωφόρι, «φθίνον φως», «η μαμά πετάει από πάνω της τα φτενά στρωσίδια» όπου φτενός = λεπτός, «βρήκε τον κατάλογο με τα εκδεδομένα έργα του», «όταν φοβάται η Όλγκα καταφεύγει στη νευρική συνήθεια της τριχοτιλομανίας» (πες βρε κορίτσι μου τραβούσε τα μαλλιά της όπως τα τραβούσα κι εγώ όσο τα διάβαζα…)
Να μην πω… για κείνη την επανάληψη της λέξης… η μαμά, η μαμά, η μαμά, η μαμά… ούτε σε μαμάκια να πέφταμε τόσο μαμά μαζεμένο…
Πρώτο μέρος λοιπόν 1-2 αστεράκια το πολύ…
Και ξεκινάει επιτέλους (ο Θεός με λυπήθηκε) το μέρος της αφήγησης της μητέρας. Λένινγκραντ οέ οέ οέ!!!... κι εκεί τα πράγματα αλλάζουν… Κι η αφήγηση και το δράμα της Βέρας σε αρπάζουν από το λαιμό και σε σφίγγουν… κι είναι ένα δράμα ατόφιο, δεν σε προκαλεί να κλάψεις, κλαις από μόνος σου… να τρέχει το κλάμα κορόμηλο κι εγώ να μην μπορώ να το σταματήσω και να ‘λες τι ζήσανε γαμώτο οι άνθρωποι και να ξανά μανά το κλάμα… Εδώ το βιβλίο μια χαρά πλησίαζε το άριστα (τόσο κλάμα να μην πάει χαμένο…)
Και φτάνουμε καμιά πενηνταριά σελίδες πριν από το τέλος που η συγγραφέας θέλησε να κάνει την ανατροπή για να μας εκπλήξει (;) … εγώ θα έλεγα για να μας γειώσει γιατί ήταν ένα τέλος δίχως λόγο και αιτία… Πολλά κενά, πολλές ανακολουθίες, πολλά… πολλά… ολόκληρο δοκίμιο θα μπορούσα να γράψω για τα κενά που υπήρχαν… ας πω το πιο απλό… πώς στο καλό βρέθηκε η Στέισι σε αμερικανικό έδαφος (;;;)… Δεν λέω άλλα γιατί οι κακές γλώσσες λένε πως είμαι σκορόφιδο σποϊλεράκιον κι εγώ δεν θέλω να τους δώσω δίκιο… οπότε με αυτό το τέλος ξαναγυρνάμε στο κακό πρώτο μέρος…
Επομένως ένα μυθιστόρημα σαν καρδιογράφημα… πολύ κάτω… πάνω… κάτω…
Τώρα τι βαθμό να βάλω το έρμο;;; Μόνο και μόνο για το συναισθηματικό κομμάτι του Λένινγκραντ, αξίζει να το διαβάζει κανείς…
Ένα 7/10 (χωρίς να σημαίνει πως είναι λογοτεχνικό αριστούργημα… αλλά να εκείνο το χιονισμένο Λένινγκραντ…)
Readathon 2017: Ένα βιβλίο που διαλέξατε αποκλειστικά για το εξώφυλλό του 

Ο ΚΗΠΟΣ ΤΟΥ ΧΕΙΜΩΝΑ
Kristin Hannah
Μετάφραση: Έφη Τσιρώνη
Εκδόσεις Κλειδάριθμος, 2017
Σελίδες 544