Κυριακή, 7 Μαΐου 2017

Αυτοί που μένουν και αυτοί που φεύγουν - Έλενα Φερράντε


Να που πέρασε ο καιρός και φτάσαμε στο τρίτο βιβλίο της τετραλογίας της Νάπολης… μ’έναν τίτλο σαν ελληνικό λαϊκό άσμα…
Το πρώτο βιβλίο μου είχε φανεί συμπαθητικό, το δεύτερο το αγάπησα, το τρίτο με πήρε μαζί του… Συναντάμε και πάλι τις δυο γνωστές ύποπτες, τη Λίλα και τη Λενού, εκεί στην ηλικία που παθαίνεις το πρώτο ‘κοκομπλόκ’ (κοινώς την πρώτη κρίση ηλικίας…). Η Λενού επιτυχημένη πλέον συγγραφέας (κι ας έχει γράψει ένα μόνο βιβλίο – εντάξει δεν είναι και κάτι περίεργο εδώ που τα λέμε να γίνεις best sellerίστας μ’ένα μόνο βιβλίο), παντρεύεται (όχι με δόξα και τιμή ούτε και με παπά και με κουμπάρο) τον μεσιέ καθηγητή Πιέτρο και γίνεται και μανούλα δύο κορασίδων. Στον αντίποδα, η Λίλα χάνει τα νιάτα της ανάμεσα σε σαλάμια και προσούτα για να κάνει στη συνέχεια επαγγελματική στροφή από τα σαλάμια στους υπολογιστές της IBM.
Και μέσα από το μικρόκοσμο των δυο όχι πια κοριτσιών αλλά νεαρών κυριών, σκιαγραφείται όλη η ταραγμένη εποχή του ’70, όπου τσιτάτα όπως ‘ένοπλη πάλη’, ‘ταξικός εχθρός’ και ‘ιμπεριαλισμός’ ήταν πολύ της μοδός. Και μέσα σ’όλο αυτό το ιδεολογικό και κοινωνικό παραλήρημα, εμφανίζονται και όλοι οι δευτερεύοντες ήρωες που γνωρίσαμε στα προηγούμενα να παντρεύονται, να χωρίζουν, να ανοίγουν επιχειρήσεις, να ξελαρυγγίζονται σε πανεπιστημιακά αμφιθέατρα, να ανοίγουν κεφάλια με πέτρες, να δοκιμάζουν το αντισυλληπτικό χάπι.
Η γραφή της Φερράντε έχει κάτι μοναδικό. Μάλλον όχι. Λάθος λέξη. Η γραφή της Φερράντε έχει κάτι εθιστικό. Δεν είναι σούπερ ντούπερ λογοτεχνική, η ιστορία δεν είναι αμάν και τι, όμως βυθίζεσαι στην αφήγησή της αργά και βασανιστικά και δίχως να το έχεις καταλάβει έχεις πιαστεί στα δίχτυα της. Εθίζεσαι. Γυρεύεις συνέχεια την επόμενη δόση. Το επόμενο κεφάλαιο. Λίγο ακόμα. Κι αυξάνεις τη δόση. Και τρέχεις τα κεφάλαια. Και μετά δεν μπορείς να γλυτώσεις. Αναρωτήθηκα τι είναι αυτό που με κράτησε δέσμιο της. Είναι αυτή η ρεαλιστική αφήγησή της, να λέει τα απλά και τα καθημερινά που δεν τολμούμε να πούμε, να αποκαλύπτει τους πιο  μύχιους μικρούς καθημερινούς μας φόβους, οι ήρωες της να είναι συνάμα υλικοί και άυλοι; Θε μου, τι λέω τώρα;
Συνεχίζω να είμαι φαν της Λίλα… η Λενού συνεχίζει να μου φαίνεται κομπλεξική και υστερική…
Οι συνεχείς πολιτικές αναφορές της εποχής με κούρασαν… όχι γιατί ήταν άκαιρες ή εκτός τόπου και χρόνου αλλά όλα αυτά για συνδικάτα, για εργατική πάλη, για αέναες συζητήσεις σε αμφιθέατρα, μακρύ μαλλί και μούσι, αμπέχονο και ταγάρι, με κάνουν και γελάω (δυστυχώς πικρόχολα) τη σήμερον ημέρα.
Hasta la victoria siempre συντρόφια κι εγώ τώρα έχω γίνει junkie και γαμώ τα ιταλικά που δεν ξέρω και πότε θα γίνω μάνα (όχι αυτό είναι από αλλού παπά ευαγγέλιο…) και πότε θα κυκλοφορήσει το τέταρτο;

Βαθμολογία: 8.8 / 10
Readathon 2017: Ένα βιβλίο συγγραφέα που γράφει με ψευδώνυμο [17/80]

ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΜΕΝΟΥΝ ΚΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΦΕΥΓΟΥΝ
΄Ελενα Φερράντε
Μετάφραση: Δήμητρα Δότση
Εκδόσεις Πατάκη, 2017

Σελίδες 542