Κυριακή, 23 Απριλίου 2017

Το πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέι – Όσκαρ Ουάιλντ


Το κακό με τα έργα της κλασσικής λογοτεχνίας είναι πως νομίζεις πως τα έχεις διαβάσει. Κάπου, κάποιος, κάποτε σου μίλησε γι’αυτά, ακούσες μια κουβέντα, έριξες μια ματιά… σ’εμένα συμβαίνει συχνά… να μην διαβάζω κάτι κλασικό γιατί νομίζω πως γνωρίζω όλη την πλοκή και λείπει παντελώς το σημείον της έκπληξης… αν και εν τέλει αν θέλω έκπληξη ας μπουκωθώ μ’ένα kinder αυγό κι ας αφήσω τις εκπλήξεις μακριά από τη λογοτεχνία.
Να όμως που το πήρα απόφαση να διαβάσω κάτι που θεωρούσα ήδη διαβασμένο… «Το πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέι» του Όσκαρ Ουάιλντ… κι ανακαλύπτω από τις πρώτες σελίδες πως ουδόλως πρόκειται για ένα ανάγνωσμα για το ναρκισσισμό όπως νόμιζα αλλά κυρίως για ένα ανάγνωσμα για τη χυδαιότητα, για την ουσία της ύπαρξης, για το εφήμερο της ανθρώπινης ύπαρξης, για το καλό και το κακό και εν τάξει, έχει και ολίγον από ναρκισσισμό…
Ο Ντόριαν Γκρέι, φιλήδονος όμορφος νεαρός, ποζάρει για έναν πίνακα… και όχι δεν ερωτεύεται το είδωλο του στον πίνακα (όπως αφελώς νόμιζα) αλλά εύχεται να γερνάει το πορτραίτο του και όχι ο ίδιος… και τσουπ! Η ευχή του γίνεται πραγματικότητα… μόνο το πορτραίτο δεν γερνάει απλώς αλλά αποτυπώνονται επάνω του όλα τα λάθη, τα πάθη, οι αμαρτίες και η έκφυλη ζωή του Ντόριαν…
Το βιβλίο κυκλοφόρησε το 1890 (είναι και το μοναδικό μυθιστόρημα του Ουάιλντ καθώς όλα τα υπόλοιπα έργα του είναι θεατρικά), κατηγορήθηκε ως έκφυλο και ανήθικο γιατί δεν πατούσε όσο νάναι και πάνω στις πουριτανικές αρχές της βικτωριανής Αγγλίας, υπάρχει έτσι και μια εσάνς homosexualite καθότι ο Όσκαρ Ουάιλντ ήταν όχι απλά ομοφυλόφιλος αλλά φυλακίστηκε και για τις σεξουαλικές του προτιμήσεις… στο βιβλίο υπάρχουν πολλά τσιτάτα που μπορείτε να αποστηθίσετε περί τέχνης, περί κοινωνίας, περί έρωτος, περί ηθικής και περί ματαιοδοξίας…
Κυκλοφορούν διάφορες βερσιόν στην ελληνική αγορά, προσωπικά το διάβασμα σ’ένα φτηνό πόκετ εις την αγγλικήν…

Βαθμολογία: 10/10 (και τότε αντιλαμβάνεσαι γιατί κάποια βιβλία έγιναν κλασικά…)

THE PICTURE OF DORIAN GRAY
Oscar Wilde
Εκδόσεις Arcturus 2016
Σελίδες 219

Readathon 2017: Ένα βιβλίο σε γλώσσα εκτός της ελληνικής – εις την αγγλικήν εν προκειμένω (15/80)

Σάββατο, 15 Απριλίου 2017

Ο Φρόιντ στο Μανχάταν - Λυκ Μποσί


Τόσον καιρό το χαλβάδιαζα αυτό το βιβλίο… τόσον καιρό… δυο αγάπες μαζί… και Φρόιντ και Μανχάταν… κι ένα εξώφυλλο που εμένα μου έκανε αμέσως ‘κλικ’… και πόση χαρά όταν το πήρα επιτέλους στα χέρια μου… και πόση απογοήτευση όταν μετά από μερικές σελίδες,  το ενδιαφέρον άρχισε να ξεφουσκώνει και να ξεφουσκώνει και να ξεφουσκώνει μέχρι που έμεινε ένα ξεφούσκωτο μπαλόνι χωρίς κανένα πλέον ενδιαφέρον…
Η υπόθεση ήχησε στ’αυτιά μου σαγηνευτική: Στις αρχές του 20ου αιώνα, ο Φρόιντ και ο Γιούνγκ πηγαίνουν στην Αμερική για να κάνουν γνωστή την ψυχανάλυση και στην άλλη άκρη του Ατλαντικού. Βρίσκονται όμως ξαφνικά να βοηθούν στη διαλεύκανση ενός φόνου με τη βοήθεια της νεόκοπης επιστήμης τους… Τέλειο; Αμ δε…
Ο συγγραφέας ανακάτεψε τα πάντα κι αλίμονο αν ήξερε τι ήθελε να βγάλει… και ψυχανάλυση, και αλχημεία, και μυστικές οργανώσεις, και ουρανοξύστες, και λούνα παρκ τους προδρόμους της Disneyland, και Τέσλα, και ντεντέκτιβ, και θανατικό, και κρυμμένα παιδιά, και φανερά παιδιά και… και… και… Έλεος! Μόνο το μάγο Χουντίνι δεν μας έβαλες…
Δυστυχώς, πολύ γρήγορα έχασα το ενδιαφέρον μου και οι λιγοστές σελίδες που αναφέρονταν στο Μανχάταν του τότε ή στις αρχές της ψυχανάλυσης δεν ήταν αρκετές για να με γυρίσουν πίσω…

Βαθμολογία: 5/10 (κι αυτό γιατί είναι Πάσχα και θέλω να δείξω το αγγελικό μου πρόσωπο..)

Readathon 2017: Ένα βιβλίο με το όνομα χαρακτήρα του στον τίτλο (14/80)

Ο ΦΡΟΪΝΤ ΣΤΟ ΜΑΝΧΑΤΑΝ
Λυκ Μποσί
Μετάφραση: Γιάννης Καυκιάς
Εκδόσεις Καλέντη, 2010
Σελίδες 447