Παρασκευή, 31 Μαρτίου 2017

H αποικία της λήθης - Κλαίρη Θεοδώρου


(Όσοι μπείτε στον κόπο να διαβάσετε, να ξέρετε πως υπάρχουν spoilers)...

Προ αμνημονεύτων χρόνων, τότε που ήμουν μικρό και άκακο, τότε που τα σπλάχνα μου δεν είχαν γεμίσει χολή και το φαρμάκι δεν έσταζε από το στόμα μου, είχα γνωρίσει στα εξωτερικά έναν Έλληνα συμφοιτητή. ‘Από πού είσαι ρε πατριώτη;’ ‘Από τη Λέρο’ μου απάντησε περήφανα κι εγώ γούρλωσα τα μάτια και σταμάτησα κάθε κουβέντα. Υπήρχαν στη Λέρο άνθρωποι; Ήμουν τόσο σίγουρο πως στη Λέρο ενδημούσαν μόνο οι ψυχασθενείς, πως ήταν το εθνικό μας τρελάδικο, που δεν μου είχε περάσει καν από το μυαλό πως ναι υπήρχε να μια τόση δα περίπτωση να ζουν και νορμάλ άνθρωποι εκεί. Τόσο μικρό και αθώο, τότε. Τότε…
Και πέρασαν τα χρόνια, κι έμαθα κι έκανα κι ένα καλό φιλαράκι από τη Λέρο, άσχετα που τα έφερε έτσι η τύχη και δεν πάτησα ποτέ το πόδι μου στο νησί. Μόλις είδα το βιβλίο στον πάγκο, ο τίτλος (Η αποικία της λήθης) μου σφύριξε κλέφτικα. Οπισθόφυλλο: και μόνο η αναφορά στη Λέρο, με ιντρίγκαρε. ‘Επιτέλους!’ σύριξα… ’ Ένα βιβλίο που υπόσχεται πολλά: αληθινό ανθρώπινο δράμα κι όχι δράμα ερζάτς…’
Λέρος, λοιπόν… 1975… Το κολαστήριο… Το εθνικό μας τρελάδικο… Η εθνική μας ντροπή… εκεί που στοιβάχτηκαν όχι μόνο ψυχοπαθείς και νοητικά πάσχοντες αλλά και διάφορα απολωλότα πρόβατα και αποδιοπομπαίοι τράγοι που ελαφρά τη καρδία, έστελναν οι ίδιες οικογένειες τους για να αποτινάξουν από πάνω τους το μίασμα. Έτσι… τα θάβουμε κάτω από το χαλί, εν προκειμένω τους θάβουμε στη Λέρο, και ουφ! Είναι σαν να έχουν εξαφανιστεί αυτοί οι άνθρωποι… δεν έχουν πια όνομα, παρά μοναχά ένα νούμερο. Και μ’ένα σμπάρο δυο τρυγόνια, δίνουμε και στους φτωχούς ντόπιους κι ένα κομμάτι ψωμί…
Έτσι λοιπόν, στο βιβλίο, ο 16χρονος Άλκης βρίσκεται κλεισμένος στο ψυχιατρείο όχι γιατί πάσχει αλλά γιατί πρόδωσε τον πατέρα του. Και δίπλα στον Άλκη  κι άλλες ιστορίες που τσιτσιριάζουν το δέρμα… αλλά μέχρι εκεί…
Και τώρα ΠΡΟΣΟΧΗ!!! SPOILERS SPOILERS SPOILERS
Όλο το βιβλίο είναι γραμμένο στο πρώτο πρόσωπο και κάθε φορά μιλάει κι ένα διαφορετικό πρόσωπο του δράματος. Ωραία μέχρι εδώ… Τα κομμάτια του Άλκη και του Στάθη (άλλου τρόφιμου στην αποικία) ήταν τα πιο συγκλονιστικά αλλά κατείχαν και το μικρότερο κομμάτι του βιβλίου. Ναι, εδώ ήθελα περισσότερο…
Και πάμε στην ιστορία της Σοφίας, της πέτρας του σκανδάλου… που η ζωή της είναι τίγκα στο δράμα (πορνεία, κακοποίηση, φτώχια, ναρκωτικά…) έλα όμως που δεν την λυπήθηκα… κι ούτε το δράμα της με συγκίνησε… και ναι ήθελα να με πιάσει η μεγαλοψυχία μου να τη συγχωρήσω αλλά δεν… θεωρώ πως η συγκεκριμένη ηρωίδα χώλαινε τα μάλα… Εξηγούμαι για να μην παρεξηγούμαι… Και ξανά μανά spoilers… όταν είσαι δεκαεννιά, άβγαλτο κοριτσούδι κι ο πατέρας σου χαροπαλεύει στο νοσοκομείο και είναι η πρώτη φορά που βλέπεις έναν φίλο της μάνας σου στο νοσοκομείο καμιά εικοσαριά χρόνια μεγαλύτερο και ούσα παρθένα και άμωμη, δεν πας την πρώτη μέρα στο κρεβάτι μαζί του… κι όταν σε παντρεύεται και σ’έχει στα όπα – όπα κι είσαι στα εικοσιδύο και βγάζεις τα μάτια σου με τον δεκαεξάχρονο γιο του άντρα σου ενώ το μωρό σου κοιμάται στο διπλανό δωμάτιο, ε! δεν ήσουν μικρό και άβγαλτο… και όταν σε διώχνει κακήν – κακώς στον Πειραιά και σε περιμαζεύει μια τραγουδιάρα και σου συμπεριφέρεται με το ‘σεις και με το σας κι εσύ γνωρίζεις τον νταβατζή της και σου την πέφτει αλλά εσύ με το που τον βλέπεις λιώνεις και το φχαριστιέσαι το ‘κοκό’ και μέσα σε δυο – τρεις μέρες έχεις ξεχάσει και το σύζυγο και τον δεκαεξάχρονο για χάρη του νταβά… συγγνώμη αλλά εμείς αυτές τις κορασίδες στο χωριό μας δεν τις λέμε άμωμες και κατατρεγμένες αλλά κάπως αλλιώς…
Εν κατακλείδει, είχε όλα τα εχέγγυα να γίνει ένα πολύ καλό βιβλίο αλλά κάπου το ‘χανε… Ωστόσο, δεν μπορώ μην δώσω τα εύσημα στη συγγραφέα που αποφάσισε να ασχοληθεί με το θέμα… ε! ναι ήθελα περισσότερο Λέρο και λιγότερο σήμερα (πολύ γλυκανάλατο για τα γούστα μου…)
Ειλικρινά, δεν ξέρω τι βαθμό να βάλω… άλλα κομμάτια τόσο δυνατά κι άλλα τόσο αδιάφορα… μάλλον ένα 7.5
Readathon 2017: Ένα βιβλίο με θέμα την ψυχική υγεία… (εντάξει δεν ήταν μόνο ψυχική υγεία, είχε όμως Λέρο, εντάξει;) 13/80

Η ΑΠΟΙΚΙΑ ΤΗΣ ΛΗΘΗΣ
Κλαίρη Θεοδώρου
Εκδόσεις Ψυχογιός, 2016

Σελίδες 416