Κυριακή, 29 Ιανουαρίου 2017

Πυραμίδα από λάσπη - Αντρέα Καμιλλέρι


Αν και ο προηγούμενος «Μονταλμπάντο» με είχε απογοητεύσει, δεν μπόρεσα να αντισταθώ σ’αυτόν τον Σισιλιάνο αστυνομικό ολίγον πριν τη σύνταξη, με την τρυφερή καρδιά ενός μαρουλιού και την αιώνια αρραβωνιστικιά. Βρε αθεόφοβε, πότε θα βάλεις στεφάνι στο κορίτσι;
Στη συγκεκριμένη υπόθεση, στη Βιγκάτα, οι ουρανοί έχουν ανοίξει και δεν λένε να κλείσουν, λάσπη παντού, στους δρόμους, στα εργοτάξια, στις επιχειρήσεις, στην πολιτική. Ένα πτώμα, ένα άδειο χρηματοκιβώτιο και μια Γερμανίδα σύζυγος που έχει πάει με το μισό χωριό…
Κλασικός Μονταλμπάνο, επιστρέφει στα καλά του, γιατί το προηγούμενον με είχε απογοητεύσει. Για τους λάτρεις του εν λόγω αστυνομικού ήρωα, θα φάτε ξανά μαζί στου Έντσο φρεσκοτηγανισμένα ψάρια, θα ζεστάνετε στο φούρνο τις μελιτζάνες της Αντελίνα, θα χτυπήσετε το κεφάλι σας στον τοίχο με τις απορίες του Καταρέλα γιατί λέμε «λασπουριά και όχι αιματουριά», θα βυθιστείτε στο βούρκο των δημοσίων έργων της Σικελίας και θα καταλάβετε επιτέλους πως δημόσιο χρήμα, δημόσια έργα, εργολάβοι, κακοτεχνίες, μαύρο χρήμα και άλλα τέτοια ωραία δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενον…
Δεν χρειάζεται και πολύ λογοτεχνική ανάλυση το όλο βιβλίο, αν αγαπάτε τον Μονταλμπάνο είναι ένας καλός Μονταλμπάνο… εάν δεν μπορείτε να διαβάζετε συνεχώς την ίδια λογική, μην το επιχειρήσετε (οι ίδιοι ήρωες με τις εμμονές, τα προτερήματα και τα ελαττώματά τους είναι εδώ…)
Κάπου το ‘χασα γιατί ενώ είναι το τελευταίο βιβλίο από τη σειρά του Μονταλμπάνο που κυκλοφόρησε στην Ελλάδα, δεν είναι το αντίστοιχο στην Ιταλία. Ο Πατάκης άλλαξε λίγο τη σειρά κυκλοφορίας κι εδώ εμφανίζει τη Λίβια κάπως (είναι σε φάση ανάρρωσης από κατάθλιψη;;;), η γυναίκα του Μιμί πού είναι οέο;;; (δεν τον έχει τυλίξει ακόμα η άτιμη;;;)… Σ’αυτές τις λεπτομέρειες κάπου το χασα…
Παρ’όλα αυτά, αγαπώ Μονταλμπάνο γιατί με κάνει και ξεφεύγω…
Βαθμολογία 7/10

ΠΥΡΑΜΙΔΑ ΑΠΟ ΛΑΣΠΗ
Αντρέα Καμιλλέρι
Μετάφραση: Φωτεινή Ζερβού
Εκδόσεις Πατάκη, 2016
Σελίδες 307


Υ.Γ. Στα πλαίσια του Readathon 2017, μπαίνει στην κατηγορία «Ένα βιβλίο που διαδραματίζεται κάπου που θα θέλατε να ζήσετε» (5/80)… Ναι λατρεύω τη φανταστική Βιγκάτα της Σικελίας και ιδίως τη ‘Μαρινέλα’ του Μονταλμπάνο… το σπίτι του δίπλα στη θάλασσα με τη μικρή βεράντα και την Αντελίνα να μου μαγειρεύει… Με βροχή, χωρίς βροχή ‘Μαρινέλα’ δαγκωτό…