Κυριακή, 1 Ιανουαρίου 2017

Μπούκου - Φαίη Κοκκινοπούλου



Εν αρχή ην ο τίτλος… Μπούκου… μου έκανε ένα ‘κλικ’ χωρίς να ξέρω το γιατί… Έπειτα ήταν οι αρχικές σελίδες που διάβασα σε μια χορηγούμενη σελίδα στο fb και μου άρεσαν. Τις βρήκα διασκεδαστικές και φρέσκιες σαν φρεσκοκομμένη καρδιά μαρουλιού. Κι αφού  ο Άγιος με την κόκκινη στολή και την Coca Cola ανά χείρας κυκλοφορούσε και στη γειτονιά μου, έβαλε στη δική μου κάλτσα το «Μπούκου».
Θα μπορούσα να το χαρακτηρίσω βιβλίο πολλών ταχυτήτων. Ξεκινάει με μια γραφή δροσερή κι ανάλαφρη, μ’ένα υποδόριο χιούμορ που θεωρείς πως θα διαβάσεις κάτι ξέγνοιαστο…"Ο πατέρας μου ήταν άνθρωπος του Θεού, δηλαδή παπάς. Κι η μάνα μου ήταν η γυναίκα του ανθρώπου του Θεού, δηλαδή παπαδιά." Ο παπάς παντρεμένος με μια γυναίκα τούβλο – κούτσουρο – χαϊβάνι – στόκο και ό,τι άλλο θέλετε σε παρόμοιο κοσμητικό, με το μικρό του όργανο κάνει τακτικά και γρήγορα τη δουλειά του, αλλά αντί να σπέρνει σερνικά, σπέρνει θηλυκά. Κι αυτό όσο και να πεις, είναι βαρύ για τις πλάτες του παπά και της μικρής κοινωνίας. Κι αρχίζει η καζούρα κι η ντροπή. Μέχρι που η παπαδιά αποφασίζει να βάλει τέλος στα βάσανα της οικογένειας της προσπαθώντας να κυοφορήσει επιτέλους τον πολυπόθητο Αδαμάντιο. Όνομα tres chic.
Και ξαφνικά το ανάλαφρο πάει περίπατο κι ο παπάς μόνο πράξεις του Θεού δεν κάνει και εντάξει ας μην κάνω και πολύ spoiler αλλά δυο από τις θυγατέρες του βρίσκονται κλεισμένες στο ίδρυμα κι ο ίδιος ξυρισμένος και περιποιημένος. Κι εκεί αλλάζει η γραφή και υποτίθεται πως γίνεται η γραφή του υποκόσμου για να ταιριάζει με τον Νεκτάριο – «Κουλό» που τα αφηγείται αλλά αυτή η μαγκιόρικη εκδοχή του λεξιλογίου μου έφερε στο νου αποτυχημένη απόπειρα Τσιφόρου.
Και μετά ξανααλλάζει το στυλ και γίνεται και λίγο έτσι και λίγο αλλιώς και λίγο πάλι ανάλαφρο και λίγο πάλι σοκαριστικό.
Μου άρεσε πολύ το στυλ της γραφής όταν ήταν ανάλαφρο (έκρυβε μια φρεσκάδα και μια εξυπνάδα, αξιοσημείωτες αμφότερες), ωστόσο θεωρώ το θέμα πως ήταν πολύ σοβαρό και πολλά γεγονότα έμεναν στον αέρα. Μέσα σε λίγες μόνες σελίδες ξεπετάχτηκαν ζωές ανθρώπων… Με ενόχλησε σφόδρα όπως λέει και μία αδελφή ψυχή, το γεγονός πως δεν αναφέρεται πουθενά μα πουθενά η αντίδραση όλων των άλλων αδελφών αλλά όλα συνεχίζουν όμορφα κι ωραία και είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα.
Πολλά και σοβαρά θέματα, κακοποίηση, ομοφυλοφυλία, κόσμος της νύχτας, εκκλησία, ναρκωτικά και όλα καλύφθηκαν με μια χρυσόσκονη, ολίγον τι επιφανειακά…
Το «Μπούκου» σαφώς δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως chef doeuvre ωστόσο με ευχαρίστηση θα διάβαζα μια άλλη προσπάθεια της Κοκκινοπούλου…
Βαθμολογία 6.7

ΜΠΟΥΚΟΥ
Φαίη Κοκκινοπούλου
Εκδόσεις Mamaya, 2016

Σελίδες 216