Τρίτη, 20 Ιουνίου 2017

Το κατά Ιησούν Ευαγγέλιον - Ζοζέ Σαραμάγκου


Είχα καιρό να διαβάσω Σαραμάγκου κι είχα ξεχάσει πως οι προτάσεις του είναι σαν τον θειο μου τον ανακόντα, ένα πράγμα. Πας, πας, πας και τελειωμό δεν έχουν. Μαλωμένος ο Σαραμάγκου προφανώς εκ γενετής με τα σημεία στίξης και δη με τις τελείες, που αν πετύχεις πάνω σε τελεία, κάνεις το σταυρό σου, παίζεις κι ένα τζόκερ, γιατί τέτοια τύχη που θα την ξαναβρείς… Στις δέκα πρώτες σελίδες, τα ‘φτυσα… Είπα ‘φιδάκι μου όμορφο, πάει γέρασες, δεν είναι τα επικίνδυνα σπορ πια για σένα…’. Όμως όσο διάβαζα αυτός ο Πορτογάλος μάγος της λογοτεχνίας, που ούτε Πανεπιστήμια τελείωσε ούτε τίποτα [να τα βλέπουν αυτά κάποιοι λούμπεν κουλτουριάρηδες δικοί μας], με πήρε και με σήκωσε.
Το «κατά Ιησούν Ευαγγέλιο» είναι ένα «αιρετικό» ευαγγέλιο, είναι η άποψη του άθεου, κατά δήλωσή του, Σαραμάγκου για τη ζωή του Θεού και του ανθρώπου Ιησού. Όταν πρωτοκυκλοφόρησε, οι θεούσες της καθολικής εκκλησίας της Πορτογαλίας (δεν έχουμε μόνο εμείς το χάρισμα), τον έκραξαν, τον αποκήρυξαν και τον έστειλαν αυτοβούλως στο Λανθαρότε. Σαφώς, όποιος πάρει να διαβάσει το βιβλίο, περιμένοντας να δει τα γεγονότα όπως τα εξιστορεί η Καινή Διαθήκη, πράττει λάθος μεγάλο. Εδώ ο Σαραμάγκου αφηγείται την ιστορία αλλιώς, ξεκινώντας από τη σύλληψη μέχρι τη Σταύρωση, παρουσιάζοντας τα γεγονότα με τη δική του ματιά (σταύρωση του Ιωσήφ, ο θάνατος των βρεφών από τον Ηρώδη, το πρώτο θαύμα στην Κανά κλπ κλπ κλπ). Η συλλογιστική και οι πνευματικές ανησυχίες του Σαραμάγκου μου θύμισαν πολύ τον δικό μας Καζαντζάκη και κατέληξα στο συμπέρασμα πως τελικά οι ‘άθεοι’ αυτής της συνομοταξίας, είναι αυτοί που πραγματικά αγαπούν τον Θεό.
Ο Ιησούς παρουσιάζεται με όλες τις ανθρώπινες αδυναμίες του, με τις πνευματικές ανησυχίες του, με τα ηθικά του διλήμματα εάν πρέπει να ακολουθήσει το δρόμο που χάραξε ο Θεός για εκείνον, γνωρίζοντας το μακελειό που θα ακολουθήσει στην ανθρωπότητα για την εξάπλωση του χριστιανισμού. Η κοινωνική κριτική που ασκεί ο συγγραφέας, ιδίως όσον αφορά τη θέση της γυναίκας τότε και τώρα είναι διάχυτη σε διάφορα σημεία. Το χιούμορ, σαρκαστικό, ειρωνικό, λεπιδόπτερο (άσχετο αλλά μου άρεσε η λέξη) κόβει σαν χειρουργικό νυστέρι. Έπιασα πολλές φορές τον εαυτό μου να χαμογελάει με τις ατάκες του συγγραφέα.
Η μάχη του Καλού και του Κακού… η ύπαρξη του Κακού που είναι αναγκαία για να υπάρξει το Καλό… ένας Θεός Σύννεφο - Καπνός κι ένας Διάβολος Ποιμένας… η συζήτηση μεταξύ τους, από τα απολαυστικότερα σημεία του βιβλίου… Κι εγώ, ως όφις κατηραμένος, μαντέψτε προς ποιανού πλευρά έκλινα… Κρίμα να προδώσω και τη ράτσα μου…
Ένα βιβλίο απολαυστικό, χορταστικό, που το γέμισα κοκκινάδια (από το μαρκαδόρο υπογράμμισης – μην πάει το μυαλό σας στο πονηρό) για να μην χάσω καμιά από τις κρυμμένες σοφίες… ένα βιβλίο βαθιά πνευματικό, βαθιά θρησκευόμενο, ένα βιβλίο για όσους ψάχνουν το Θεό εδώ στη Γη ή στον ουρανό… ένα βιβλίο τόσο για ανθρώπους όσο και για φίδια με ή χωρίς ουρά…

Βαθμολογία: 10/10 Χ10 ω! 10

Readathon 2017: Ένα βιβλίο που ο πρωταγωνιστής είναι ιστορικό πρόσωπο [23/80]

ΤΟ ΚΑΤΑ ΙΗΣΟΥΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ
Ζοζέ Σαραμάγκου΄
Μετάφραση: Αθηνά Ψυλλιά
Εκδόσεις Καστανιώτη, 2010

Σελίδες 398

Τετάρτη, 7 Ιουνίου 2017

Φιλί στα μάτια - Πασχαλία Τραυλού


«Φιλί στα μάτια» σημαίνει λένε χωρισμός… μα πόσο πολιτισμός βρε παιδί μου; Πόσο επίπεδο πια; Εμείς πάντως στην οικογένεια όταν χωρίζουμε, ούτε φιλιά ούτε αγκαλιές δίνουμε… Μαλιοτράβηγμα ναι, υστερίες ναι, πέφτει και καμιά ανάποδη ξεγυρισμένη κι αν έπεσε και κέρατο ‘μπουρλότο’ (κι ο νοών νοείτω…)
«Φιλί στα μάτια» λοιπόν ο τίτλος του νέου βιβλίου της Τραυλού… κι όπως υπονοεί ο τίτλος, νάστε έτοιμοι για χωρισμούς, για απώλειες, για οριστικά αντίο, για θανάτους… κι όχι μόνο ερωτικούς αλλά και οικογενειακούς και… και… πολλά τέλος πάντων…
Το βιβλίο χωρίζεται σε δύο μέρη… στο μακρινό τότε… και στο κοντινό τότε… Το μακρινό τότε ξεκινάει από τη δεκαετία του τριάντα και φτάνει κάπου μέχρι εκεί τη δεκαετία του εξήντα… Η εφοπλιστική οικογένεια των Βασταρδήδων γεννά μόνο αρσενικά παιδιά… και οι άρρενες απόγονοι παντρεύονται μόνο γυναίκες από σπίτι για να τους φτιάχνουν απογόνους (σαν τις κουνέλες ένα πράγμα αλλά χωρίς την ποσότητα…). Η Ανδρομάχη Βασταρδή γεννά τον Οδυσσέα… μόνο που ο Οδυσσέας μας βγαίνει ολίγον ψυχοπονιάρης, ρομαντίκ ψυχή κι ερωτεύεται… και φυσικά ερωτεύεται την πιο λάθος κοπέλα… την Ερατώ (όχι αυτήν από τους ‘ψίθυρους καρδιάς’, αυτή την πρόλαβε ο Γκλέτσος)… Ποιος είδε τον Κλέαρχο Βασταρδή (τον πατέρα εφοπλιστή) και δεν φοβήθηκε! Όμως το ειδύλλιο με τα έτσι του και τα αλλιώς επιβιώνει μέχρι… (ε! δεν θα σας τα πω και όλα…) Και δίπλα σε αυτό το ζεύγος, η Μαριγώ (η υπηρέτρια που όλα τα ξέρει μα τίποτα δεν λέει), ο Ζαννής ένα παιδί – μπουμπούκι για σπίτι (αν τους θέλεις τέτοιους κολλητούς, τι τους θέλεις τους εχθρούς;), η Ζιζί και η Ζωζώ κι ένα καθολικό μοναστήρι…
Και μετά έρχεται το κοντινό τότε… εκεί στη δεκαετία του 1980 σ’ένα αρχοντικό της Πλάκας… μια θλιμμένη ζωγράφος και η γρια σπιτονοικοκυρά… Πώς θα ενωθούν αυτά τα δύο κομμάτια; (εδώ σε θέλω κάβουρα να περπατάς στα κάρβουνα…)
Να πω τώρα και τη γνώμη μου (όχι βέβαια πως αφορά κανέναν αλλά εγώ θα την πω…)
Το πρώτο μέρος είναι καταιγιστικό… πολλά πρόσωπα, πολλά γεγονότα, πολύ τρέξιμο (ουφ! λαχάνιασα). Δεν σε αφήνει ανάσα να πάρεις… Από τη μια μεριά καλό (δεν βαριέσαι), από την άλλη, δεν προλαβαίνεις κάποια πράγματα να τα συγκρατήσεις. Κάποιοι ήρωες μένουν χάρτινοι, όπως είναι ο Οδυσσέας. Πιο ψεύτικος πεθαίνεις (μα τόσο μ… πίτουρας; Τίποτα δεν καταλάβαινε;;;) Αντίθετα ο αντιπαθής Κλέαρχος, ο έντιμος Λαέρτης, η πιστή Πηνελόπη, ακόμα και η μικρή Μάχη σκιαγραφούνται μια χαρά…
Το δεύτερο μέρος είναι κλάσεις ανώτερο από το πρώτο. Το στυλ της γραφής αλλάζει… ο ρυθμός χαλαρώνει… οι σκέψεις των ηρώων μπαίνουν σε μια τάξη… κάποιες απαντήσεις δίνονται… Προλαβαίνεις να γνωρίσεις τους ήρωες, να τους καταλάβεις, να τους συμπονέσεις, να τους συμπαθήσεις ή ακόμα και να τους αντιπαθήσεις με την ησυχία σου…
Χωρίς να αποτελεί το βασικό θέμα του βιβλίου, η συγγραφέας καταπιάνεται με τη σεξουαλική εκμετάλλευση των γυναικών και το αισχρό φαινόμενο του trafficking (φαινόμενον διαχρονικόν και ουχί σημερινόν…). Αν βέβαια κάποιος με ρωτούσε ποιο είναι το βασικό θέμα του βιβλίου, δεν θα έλεγα ούτε την απώλεια ούτε τη γυναικεία εκμετάλλευση. Θα έλεγα τη μητρότητα… τη χαμένη μητρότητα, τη μητρότητα που δεν έρχεται, τη νορμάλ μητρότητα, τη μητέρα που αισθάνεται μητέρα αλλά δεν είναι μητέρα γιατί ούτε γέννησε ούτε υιοθέτησε αλλά μεγάλωσε (βλέπε Μαριγώ) κλπ κλπ.
Για να τελειώνουμε (γιατί μια κουβέντα είπα να πω και πάλι δεν μπόρεσα να κλείσω το βρωμόστομά μου), να δώσω κι ένα βαθμό:
Ένα 8/10 μια χαρά είναι…
Readathon 2017: Ένα βιβλίο που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά μέσα στο 2017 [22/80]
Υ.Γ. Όχι που δεν θα έλεγα και την κακία μου… Η Μαριγώ υποτίθεται πως είναι Σμυρνιά, ερχόμενη στην Άνδρο μετά την καταστροφή του ’22. Και η συγγραφέας αποφασίζει να την βάλει να μιλάει με προφορά. Μόνο που δεν μιλούσαν έτσι οι Σμυρνιές. Έτσι μιλούσαν οι Πολίτισσες (μια Λωξάντρα ας πούμε…). Αυτό το κομμάτι του ιδιόλεκτου και της προφοράς είναι τόσο ιδιαίτερο, που αν δεν το έχετε, please μην το χρησιμοποιείτε!

ΦΙΛΙ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ
Πασχαλία Τραυλού
Εκδόσεις Διόπτρα 2017

Σελίδες 592

Παρασκευή, 26 Μαΐου 2017

Κάποτε στη Σαλονίκη - Μεταξία Κράλλη

Πολύ της μοδός έγινε τελευταίως η Θεσσαλονίκη. Μετά «το Νήμα» της Χίσλοπ και οι εγχώριοι τη θυμήθηκαν… (καλά μπορεί να την είχαν θυμηθεί και νωρίτερα αλλά τώρα σαν να έγινε ένα μπαμ…) Να, «Το διώροφο της Τσιμισκή», να «Οι ψίθυροι του Βαρδάρη», να το «Λίγες και μία νύχτες», να και το «Κάποτε στη Σαλονίκη»…
Φαίνεται πως δεν μου έφτασε μόνο ο Ζουργός κι είπα να πάθω λίγο overdose Θεσσαλονίκης κι έτσι το ‘ριξα στο «Κάποτε στη Σαλονίκη» της Κράλλη.
Το story classic love story… Νεαρός και νεαρά σ’έναν καταδικασμένο εξαρχής έρωτα… Εκείνη χριστιανή, ανηψιά του Μητροπολίτου Θεσσαλονίκης… εκείνος Εβραίος από πλούσια εβραϊκή οικογένεια… Κι όλα αυτά με φόντο τη Θεσσαλονίκη από το 1924 όταν οι πρόσφυγες έχουν κατακλύσει την πόλη μέχρι την απελευθέρωση από τους Γερμανούς… Μια εικοσαετία πάνω – κάτω…
Αν και οι βασικοί ήρωες είναι το ‘άνομο ζεύγος’ Αλμπέρτο – Χριστίνας, γύρω τους μια πλειάδα προσώπων που σηματοδοτούν τα ανθρώπινα δράματα της εποχής καθώς και ένα μεγάλο μέρος του κοινωνικο-ιστορικού γίγνεσθαι της εποχής (τι είπα πάλι!!!)
Το στόρυ τοποθετείται μια χαρά στον τόπο και τον χρόνο κι έτσι παίρνεις και μερικές τζούρες της ιστορίας, της καθημερινότητας, των αγκυλωμένων πεποιθήσεων του τότε. Δεν έχω ξαναδιαβάσει βιβλίο της συγγραφέως για να κάνω σύγκριση, μου άρεσε όμως η γραφή της, μια χαρά στρωτή την βρήκα και δεν υπήρξε κάτι που να μου πετάξει τα μάτια όξω…
Το βιβλίο είναι βιβλίο – τούβλον, και αν και λατρεύω τα βιβλία - τούβλα (αναφέρομαι στον όγκο και όχι στο περιεχόμενο), ομολογώ πως στην αρχή ήταν ολίγον αργό με πολλές λεπτομέρειες, ανούσιες ορισμένες φορές που δεν νομίζω πως προωθούσαν ιδιαίτερα την ιστορία. Βρήκα too much τις σελίδες που αφορούσαν στη φοιτητική ζωή των νέων στην Αθήνα όσο και αυτές στη Βιέννη. Αποτέλεσμα, να διαβάζω το βιβλίο, να μην βρίσκω ψεγάδια ιδιαίτερα (που ξέρετε τώρα πως τα ψάχνω για να τα κρεμάσω μετά στα μανταλάκια…) όμως το άφηνα πολύ ευχαρίστως στην άκρη για να κάνω κάτι άλλο… Από τότε όμως που ξεκινάει ο Δεύτερος Παγκόσμιος κι έρχονται κι οι Γερμανοί στη Θεσσαλονίκη, το βιβλίο αποκτά άλλη δυναμική και μπορεί να σε ξενυχτήσει…
Το «Κάποτε στη Σαλονίκη» είναι ένα βιβλίο που αναφέρεται κυρίως στην εβραϊκή κοινότητα της πόλης και όχι εν γένει στην πόλη, οπότε είναι μία καλή αναγνωστική εμπειρία για όσους δεν ξέρουν πως κάποτε άκμαζε μια εβραϊκή κοινότητα στη συμπρωτεύουσα…
Το τέλος ολίγον γρήγορον και απότομον… Η συγγραφέας όλους τους βόλεψε γρήγορα – γρήγορα (ούτε μέσο στο ελληνικό Δημόσιο ένα πράγμα!)… Ένα τέλος που θα μπορούσα κάλλιστα να κράξω, αφήνει όμως μια γλυκιά επίγευση όπως όλα τα αισθηματικο-ιστορικά βιβλία που σέβονται τον εαυτό τους, οπότε το αποδέχομαι… Θα μπορούσε ίσως να κόψει σελίδες από Αθήνα και Βιέννη και να προσθέσει λίγο μετά αλλά ποιο είμαι εγώ για να κρίνω τις επιθυμίες του δημιουργού;;;
Τέλος, αν και θεωρητικά στο βιβλίο δεσπόζει ο έρωτας Αλμπέρτο – Χριστίνας, εγώ προτίμησα τον έρωτα Μπενίκο – Νινόν… Τον βρήκα πιο ρομαντίκ, πιο εξτραβαγκάν, πιο απελπισμένο, πιο στα όρια, πιο αγνό, πιο αληθινά δραματικό έρωτα βρε παιδί μου…
Με τούτα και με τ’άλλα, πάλι σε ολόκληρο σεντόνι κατέληξα, ήρθε η ώρα ταραράμ!!! της βαθμολογίας… 8.5/10
Υ.Γ. Καλά εκείνη την Αλέγκρα (την αδελφή του Αλμπέρτο) που η ξινίλα της ήταν αντιστρόφως ανάλογη του ονόματος της (η χαρά της ζωής…) ούτε να την φτύσω…

Readathon 2017: Ένα βιβλίο με περισσότερες από 700 σελίδες [21/80]

ΚΑΠΟΤΕ ΣΤΗ ΣΑΛΟΝΙΚΗ
Μεταξία Κράλλη
Εκδόσεις Ψυχογιός, 2016
Σελίδες 752


Κυριακή, 21 Μαΐου 2017

Πέφτουν αστέρια - Δημήτρης Τσολάκης


Πίναμε κάτι ξίδια χθες βράδυ με φίλους… που το βράδυ έφτασε ξημέρωμα και το κεφάλι σήμερα πάει κι έρχεται σαν εκκρεμές δηλώνοντας πως πάνε οι εποχές που μπορούσα να πιω όλο το Βόσπορο…
Το σπίτι λοιπόν που μας φιλοξενούσε, εκτός από φίλους, ξίδια και τσιγάρα (κανονικά όχι από αυτή τη νέα μαλακία, τα ηλεκτρονικά, που ντουμανιάζουν ξενέρωτα το σύμπαν) είχε και πολλά βιβλία… παντού… κι όταν λέμε παντού… εννοούμε παντού…
Στη φάση που σερνόμουν στον καναπέ, μεταξύ φθοράς κι αφθαρσίας (ή μάλλον  μόνο φθοράς) έπεσε το μάτι μου σ’ένα μικρό… μια σταλιά… Δεν ξέρω που το βρήκε η ‘μικρά οικοδέσποινα’ (το μικρά το παίρνει κανείς όπως θέλει γιατί δεν δηλώνει κατ’ανάγκη την ηλικία…) και το άνοιξα… και κόλλησα… το τέλειωσα εντός ολίγου…
Μικρό… παθιασμένο… αρρωστημένο… σκοτεινό… βίαιο… σουρεαλιστικό…
Κι ο τύπος που το ‘γραψε είναι πιτσιρικάς… Το γράψιμό του μου θύμισε κάτι από τα πρώιμα του Κορτώ ή από την Καραπάνου…
Αναμένω να δω την εξέλιξη…

Βαθμολογία: Δεκαράκι αξίζει (μικρός και πρωτοεμφανιζόμενος γαρ…)
Προσοχή! Είναι σουρεάλ και «αρρωστημένο»… Δεν συνίσταται για δεσποινίδες αμέμπτου ηθικής…

Readathon 2017: Ένα βιβλίο συγγραφέα κάτω των 35 ετών σήμερα [20/80]

ΠΕΦΤΟΥΝ ΑΣΤΕΡΙΑ
Δημήτρης Τσολάκης
Εκδόσεις Απόπειρα, 2017
Σελίδες  127


Σάββατο, 20 Μαΐου 2017

Λίγες και μία νύχτες - Ισίδωρος Ζουργός


Αχ! Μεσιέ Ζουργκό! Με προβλημάτισες μεσιέ Ζουργκό… ή μήπως πρέπει να σε λέω μεσιέ Ζιρντό;;; ως κάποιο alter ego του συγγραφικού σου εαυτού;;;
Μετά τον Ματίας Αλμοσίνο, ο Ζουργός επανέρχεται με τον Λευτέρη Ζεύγο ή αλλιώς Ευγένιο Ζιρντό, γιατί ως γνωστόν κάθε καθαρματάκι που σέβεται τον εαυτό του έχει διπλό, τριπλό, ενίοτε και τετραπλό όνομα… Η ιστορία του ήρωα ξεκινάει το μακρινό 1909, στη Θεσσαλονίκη, όταν σε μια βίλα των Εξοχών καταλύει ο έκπτωτος Σουλτάνος Αβδούλ Χαμίτ. Ο Λευτέρης, γιος του κηπουρού της έπαυλης, μπαινοβγαίνει στα πέριξ, κρυφοκοιτάει από κλειδαρότρυπες κι ερωτεύεται τη μικρή ντονμέδα (;) [ποιο είναι άραγε το θηλυκό του ντονμέ;], τη Μίρζα… Από εκείνο το σημείο λοιπόν, παρακολουθούμε τη ζωή του Λευτέρη που ζει και μεγαλώνει στη συνοικία των Εξοχών, που θέλει να γίνει πλούσιος και άλλα τέτοια ωραία… Τα χρόνια περνούν και η ζωή του ήρωα σημαδεύεται από ιστορικά γεγονότα όπως η φωτιά της Θεσσαλονίκης το 1917, ο Α! Παγκόσμιος Πόλεμος, η εκστρατεία στην Ουκρανία, η Κατοχή… Κι ο Λευτεράκης μας επειδή δεν είναι και το πιο ‘καλό παιδί’, θα βρεθεί και στον Πειραιά, και στα Παρίσια, και στη Μασσαλία… θα κάνει κι ένα πέρασμα από την Αμβέρσα για να γυρίσει και πάλι εκεί που γυρνάνε όλοι οι δολοφόνοι… στον τόπο του εγκλήματος… δηλαδή στη Θεσσαλονίκη…
Πάμε και στα δικά μας τώρα…
Η γλώσσα του Ζουργού παραμένει εκείνη η αγαπημένη μελίρρυτη [sic] γραφή, γεμάτη λυρισμό, που προσωπικότητα λατρεύω να διαβάζω… αφήνομαι στη μαγεία της κι έχω παρατηρήσει πως με χαλαρώνει απίστευτα (μπορώ να πω ότι έχει τα ίδια χαλαρωτικά αποτελέσματα πάνω μου με τριάρι lexotanil…) Όμως (όχι που δεν θα έβρισκα εγώ…) αυτή ο λυρισμός σε κάποια σημεία γίνεται πομπώδες ύφος, του στυλ «ο πενθηφορών ουρανός» (WTF?) και φαίνεται ξένος και αταίριαστος στους διαλόγους…
Μετά λύπης μου ομολογώ πως η σκιαγράφηση των βασικών ηρώων, του Λευτέρη και της Μίρζας ήταν ολίγον χάρτινη και ώρες – ώρες τα γεγονότα ήταν τόσο σικέ που ούτε στο ελληνικό πρωτάθλημα δεν τα βρίσκεις… [εδώ ακολουθεί μίνι σποϊλεράκι]… εν καιρώ πολέμου, έρχεται η κυρία συνάμενη – κουνάμενη να σώσει το σπίτι της που το έχει παρατήσει εδώ και είκοσι χρόνια και ξαφνικά οι Γερμανοί την κυνηγάνε γιατί θυμήθηκαν πως οι προ-προ-προ-προ παπούδες της ήταν Εβραίοι και ο άντρας της μια χαρά είναι στην Κωνσταντινούπολη… ε… εντάξει! Να μην πω για τους ήρωες που μπαινοβγαίνουν στο άσχετο και μετά χάνονται έτσι απλά για να χαθούν… ευτυχώς που είναι ο Ζουργός με τη γραφή του και σώζει αυτές τις αστοχίες γιατί αν ήταν άλλος συγγραφέας ποιος τον έσωζε από το δηλητήριο μου…
Στη βασική ιστορία υπάρχουν κι επτά στάσιμα (εκεί στο 1979), όπου ο Λευτέρης – Ευγένιος, τυφλός πλέον, έχει αναθέσει σ’έναν νεαρό συγγραφέα να γράψει ένα βιβλίο με τη ζωή του. Εκεί βλέπουμε κάποιες απόψεις του Ζουργού περί γραφής (π.χ. πως οι λογοτεχνικοί ήρωες είναι πιο πραγματικοί από τους αληθινούς ανθρώπους) και εξηγεί και κάποια λογοτεχνικά τερτίπια, όπου ο Γιούγκερμαν του Καραγάτση κάνει μια guest εμφάνιση (ειλικρινά, δεν κατάλαβα το λόγο…)
Έχει και στο τέλος μια υποτιθέμενη ανατροπή που κάνει κρα από μακριά…
Στο δια ταύτα…
Στα [+]: γραφή, ιστορική έρευνα, κοινωνικοπολιτιστικό γίγνεσθαι, ανάπλαση περιοχών
Στα [-]: οι ήρωες και η ιστορία που την βρήκα τόσο καθαρή και αποστειρωμένη, σαν να την είχες πλύνει με betadine
Βαθμολογία: 8.8/10 (ειλικρινά λυπάμαι που δεν έπιασε το δεκάρι αλλά το συναισθηματικό μου κομμάτι έμεινε λειψό…)

ΛΙΓΕΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΝΥΧΤΕΣ
Ισίδωρος Ζουργός
Εκδόσεις Πατάκη, 2017
Σελίδες 573


Readathon 2017: Ένα βιβλίο με αριθμό στον τίτλο [19/80] {μην μου πείτε πως το μία δεν είναι αριθμός…}

Κυριακή, 14 Μαΐου 2017

Ο κήπος του χειμώνα - Kristin Hannah

Ομολογώ πως αγόρασα το βιβλίο για το εξώφυλλό του… δεν είναι πως είναι το απαύγασμα της αισθητικής ούτε πως είναι από εκείνα τα εξώφυλλα που θα συζητηθούν… είχε όμως κάτι ονειρικό, μαγικό… ίσως πάλι κάτι (που ούτε εγώ ξέρω τι είναι αυτό το κάτι) να άγγιξε μια ευαίσθητη χορδή της ψυχής μου… τόσο καλά κρυμμένη που ούτε εγώ το ίδιο δεν ξέρω που μπορεί να βρίσκεται… μάλλον κάπου έχει χαθεί στη σερνάμενη πορεία μου…
Μετά ήταν κι εκείνο το οπισθόφυλλο… μια λέξη του και μια χρονολογία… Λένινγκραντ, 1941… Εντάξει… ένα εξώφυλλο, μια λέξη και μια χρονολογία ήταν αρκετά για ν’αγοράσω το βιβλίο (και μετά λένε πως δεν είμαι θύμα του μάρκετινγκ…)
Η υπόθεση ‘παίζει’ σε δύο ταμπλώ… Σιάτλ, 2000 και Λένινγκραντ, 1941. Στο σημερινό Σιατλ, δυο αδελφές, εκεί γύρω στα 40, με την κρίση ηλικίας και όλα τα υπόλοιπα να χτυπούν την πόρτα τους, έρχονται αντιμέτωπες με το θάνατο του πολυαγαπημένου τους πατέρα. Και μένουν ‘αμανάτι’ με τη μάνα που τα συναισθήματα της έχουν τη θέρμη καταψύκτη. Με ένα απλό IQ ραδικιού αντιλαμβάνεσαι πως οι δύο ιστορίες εμπλέκονται και πως κάπου θα δεθούν και πως το ‘παραμύθι’ που έχει στοιχειώσει τις τρεις γυναίκες δεν είναι και τόσο παραμύθι…
Δεν ξέρω τι να πω γι’αυτό το βιβλίο. Κατ’εμέ είναι ένα βιβλίο απροσάρμοστο. Μέχρι τη μέση του βιβλίου, η συγγραφέας μας τα έπρηξε. Δεν υπήρχε καθόλου παρελθόν, παλινωδίες κι ένας ρυθμός τόσο αργός που σ’έπαιρνε ο ύπνος. Εκατό φορές το παράτησα κι άλλες τόσες το ξεκίνησα μόνο και μόνο για να δω που στο καλό κρυβόταν το Λένινγκραντ. Ο τρόπος γραφής ασχολίαστος (πιο βαρετός πεθαίνεις…), η μετάφραση σίγουρα προβληματική καθώς μέσα στο απλό απλούστατο ύφος των προτάσεων, πεταγόντουσαν κάτι λέξεις λόγιες, καθαρευουσιάνικες και σ’εμένα παντελώς άγνωστες (εντάξει προφανώς η μεταφράστρια τις αλίευσε από κάποιο λεξικό) που έψαχνες να δεις από πού σου’ρθε… π.χ. «η Μέρεντιθ πήρε το παρκά της και κατέβηκε στο αμάξι της» όπου παρκά = πανωφόρι, «φθίνον φως», «η μαμά πετάει από πάνω της τα φτενά στρωσίδια» όπου φτενός = λεπτός, «βρήκε τον κατάλογο με τα εκδεδομένα έργα του», «όταν φοβάται η Όλγκα καταφεύγει στη νευρική συνήθεια της τριχοτιλομανίας» (πες βρε κορίτσι μου τραβούσε τα μαλλιά της όπως τα τραβούσα κι εγώ όσο τα διάβαζα…)
Να μην πω… για κείνη την επανάληψη της λέξης… η μαμά, η μαμά, η μαμά, η μαμά… ούτε σε μαμάκια να πέφταμε τόσο μαμά μαζεμένο…
Πρώτο μέρος λοιπόν 1-2 αστεράκια το πολύ…
Και ξεκινάει επιτέλους (ο Θεός με λυπήθηκε) το μέρος της αφήγησης της μητέρας. Λένινγκραντ οέ οέ οέ!!!... κι εκεί τα πράγματα αλλάζουν… Κι η αφήγηση και το δράμα της Βέρας σε αρπάζουν από το λαιμό και σε σφίγγουν… κι είναι ένα δράμα ατόφιο, δεν σε προκαλεί να κλάψεις, κλαις από μόνος σου… να τρέχει το κλάμα κορόμηλο κι εγώ να μην μπορώ να το σταματήσω και να ‘λες τι ζήσανε γαμώτο οι άνθρωποι και να ξανά μανά το κλάμα… Εδώ το βιβλίο μια χαρά πλησίαζε το άριστα (τόσο κλάμα να μην πάει χαμένο…)
Και φτάνουμε καμιά πενηνταριά σελίδες πριν από το τέλος που η συγγραφέας θέλησε να κάνει την ανατροπή για να μας εκπλήξει (;) … εγώ θα έλεγα για να μας γειώσει γιατί ήταν ένα τέλος δίχως λόγο και αιτία… Πολλά κενά, πολλές ανακολουθίες, πολλά… πολλά… ολόκληρο δοκίμιο θα μπορούσα να γράψω για τα κενά που υπήρχαν… ας πω το πιο απλό… πώς στο καλό βρέθηκε η Στέισι σε αμερικανικό έδαφος (;;;)… Δεν λέω άλλα γιατί οι κακές γλώσσες λένε πως είμαι σκορόφιδο σποϊλεράκιον κι εγώ δεν θέλω να τους δώσω δίκιο… οπότε με αυτό το τέλος ξαναγυρνάμε στο κακό πρώτο μέρος…
Επομένως ένα μυθιστόρημα σαν καρδιογράφημα… πολύ κάτω… πάνω… κάτω…
Τώρα τι βαθμό να βάλω το έρμο;;; Μόνο και μόνο για το συναισθηματικό κομμάτι του Λένινγκραντ, αξίζει να το διαβάζει κανείς…
Ένα 7/10 (χωρίς να σημαίνει πως είναι λογοτεχνικό αριστούργημα… αλλά να εκείνο το χιονισμένο Λένινγκραντ…)
Readathon 2017: Ένα βιβλίο που διαλέξατε αποκλειστικά για το εξώφυλλό του 

Ο ΚΗΠΟΣ ΤΟΥ ΧΕΙΜΩΝΑ
Kristin Hannah
Μετάφραση: Έφη Τσιρώνη
Εκδόσεις Κλειδάριθμος, 2017
Σελίδες 544



Κυριακή, 7 Μαΐου 2017

Αυτοί που μένουν και αυτοί που φεύγουν - Έλενα Φερράντε


Να που πέρασε ο καιρός και φτάσαμε στο τρίτο βιβλίο της τετραλογίας της Νάπολης… μ’έναν τίτλο σαν ελληνικό λαϊκό άσμα…
Το πρώτο βιβλίο μου είχε φανεί συμπαθητικό, το δεύτερο το αγάπησα, το τρίτο με πήρε μαζί του… Συναντάμε και πάλι τις δυο γνωστές ύποπτες, τη Λίλα και τη Λενού, εκεί στην ηλικία που παθαίνεις το πρώτο ‘κοκομπλόκ’ (κοινώς την πρώτη κρίση ηλικίας…). Η Λενού επιτυχημένη πλέον συγγραφέας (κι ας έχει γράψει ένα μόνο βιβλίο – εντάξει δεν είναι και κάτι περίεργο εδώ που τα λέμε να γίνεις best sellerίστας μ’ένα μόνο βιβλίο), παντρεύεται (όχι με δόξα και τιμή ούτε και με παπά και με κουμπάρο) τον μεσιέ καθηγητή Πιέτρο και γίνεται και μανούλα δύο κορασίδων. Στον αντίποδα, η Λίλα χάνει τα νιάτα της ανάμεσα σε σαλάμια και προσούτα για να κάνει στη συνέχεια επαγγελματική στροφή από τα σαλάμια στους υπολογιστές της IBM.
Και μέσα από το μικρόκοσμο των δυο όχι πια κοριτσιών αλλά νεαρών κυριών, σκιαγραφείται όλη η ταραγμένη εποχή του ’70, όπου τσιτάτα όπως ‘ένοπλη πάλη’, ‘ταξικός εχθρός’ και ‘ιμπεριαλισμός’ ήταν πολύ της μοδός. Και μέσα σ’όλο αυτό το ιδεολογικό και κοινωνικό παραλήρημα, εμφανίζονται και όλοι οι δευτερεύοντες ήρωες που γνωρίσαμε στα προηγούμενα να παντρεύονται, να χωρίζουν, να ανοίγουν επιχειρήσεις, να ξελαρυγγίζονται σε πανεπιστημιακά αμφιθέατρα, να ανοίγουν κεφάλια με πέτρες, να δοκιμάζουν το αντισυλληπτικό χάπι.
Η γραφή της Φερράντε έχει κάτι μοναδικό. Μάλλον όχι. Λάθος λέξη. Η γραφή της Φερράντε έχει κάτι εθιστικό. Δεν είναι σούπερ ντούπερ λογοτεχνική, η ιστορία δεν είναι αμάν και τι, όμως βυθίζεσαι στην αφήγησή της αργά και βασανιστικά και δίχως να το έχεις καταλάβει έχεις πιαστεί στα δίχτυα της. Εθίζεσαι. Γυρεύεις συνέχεια την επόμενη δόση. Το επόμενο κεφάλαιο. Λίγο ακόμα. Κι αυξάνεις τη δόση. Και τρέχεις τα κεφάλαια. Και μετά δεν μπορείς να γλυτώσεις. Αναρωτήθηκα τι είναι αυτό που με κράτησε δέσμιο της. Είναι αυτή η ρεαλιστική αφήγησή της, να λέει τα απλά και τα καθημερινά που δεν τολμούμε να πούμε, να αποκαλύπτει τους πιο  μύχιους μικρούς καθημερινούς μας φόβους, οι ήρωες της να είναι συνάμα υλικοί και άυλοι; Θε μου, τι λέω τώρα;
Συνεχίζω να είμαι φαν της Λίλα… η Λενού συνεχίζει να μου φαίνεται κομπλεξική και υστερική…
Οι συνεχείς πολιτικές αναφορές της εποχής με κούρασαν… όχι γιατί ήταν άκαιρες ή εκτός τόπου και χρόνου αλλά όλα αυτά για συνδικάτα, για εργατική πάλη, για αέναες συζητήσεις σε αμφιθέατρα, μακρύ μαλλί και μούσι, αμπέχονο και ταγάρι, με κάνουν και γελάω (δυστυχώς πικρόχολα) τη σήμερον ημέρα.
Hasta la victoria siempre συντρόφια κι εγώ τώρα έχω γίνει junkie και γαμώ τα ιταλικά που δεν ξέρω και πότε θα γίνω μάνα (όχι αυτό είναι από αλλού παπά ευαγγέλιο…) και πότε θα κυκλοφορήσει το τέταρτο;

Βαθμολογία: 8.8 / 10
Readathon 2017: Ένα βιβλίο συγγραφέα που γράφει με ψευδώνυμο [17/80]

ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΜΕΝΟΥΝ ΚΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΦΕΥΓΟΥΝ
΄Ελενα Φερράντε
Μετάφραση: Δήμητρα Δότση
Εκδόσεις Πατάκη, 2017

Σελίδες 542

Τρίτη, 2 Μαΐου 2017

Το τοτέμ του λύκου - Ζιάνγκ Ρονγκ


Λογικά τα σκορόφιδα πρέπει να φοβόμαστε τους λύκους; Ή μήπως όχι; Μας τρώνε οι λύκοι της Μογγολίας ή μήπως όχι; Πάντως προτού μεταμορφωθώ σε σκορόφιδο, γεννήθηκα λυκόπουλο, έγινα Ακέλας και όσο νάναι πάντοτε αισθανόμουν ‘αδελφή ψυχή’ με τον Κακό Λύκο και απεχθανόμουν την ηλίθια Κοκκινοσκουφίτσα που έπλεξε μια απίστευτη πλεκτάνη για ένα ζώο δυνατό, περήφανο, αγελαίο κι ελεύθερο όπως ο λύκος.
Αυτά με την εισαγωγή. Τώρα πάμε και στο προκείμενο. «Το τοτέμ του λύκου» είναι ένα βιβλίο που έχει βγει στην πιάτσα εδώ και μια δεκαετία κι έγινε παγκόσμιο best seller ξεπερνώντας τα 20.000.000 αντίτυπα. Ο συγγραφέας Κινέζος στην καταγωγή ωστόσο καταπιάνεται με τα βοσκοτόπια της Μογγολίας, την άγρια ζωή στην περιοχή, τους περήφανους απογόνους του Τζένγκις Χαν και φυσικά τους άγριους λύκους της στέπας. Κι όλα αυτά, την εποχή της αρχής της Πολιτιστικής Επανάστασης στην Κίνα, όπου φοιτητές από το Πεκίνο πάνε στη Μογγολία για να βοσκήσουν και άλλα ωραία που τώρα μην μου ζητάτε να σας τα πω… (δεν δίνει και πολλές λεπτομέρειες έτσι κι αλλιώς ο συγγραφεύς…)
Και τώρα, πρέπει να πω και την άποψή μου ε; Επικό, διδακτικό, οικολογικό, ύμνος στη φύση… Αυτά λένε οι επίσημες κριτικές… Εγώ πάλι λέω άλλα… Στιγμή, δεν αισθάνθηκα πως διάβαζα ένα λογοτεχνικό βιβλίο, πόσο μάλλον ένα λογοτεχνικό αριστούργημα… ένα εγκυκλοπαιδικό ανάγνωσμα για τη ζωή των λύκων της Μογγολίας ήταν… κι είχε τόσες περιγραφές και τόσες επαναλήψεις και τόσα κυνήγια λύκων και μαρμότας, όπου βαρέθηκα πολλάκις τη ζωή μου…
Κι έρχεται η στιγμή που ο Τσεν (βασικός ήρωας του βιβλίου και Κινέζος φοιτητής που βρίσκεται να βοσκάει τα κοπάδια) ερωτεύεται τους λύκους και το πνεύμα που αυτοί εκπροσωπούν και να θέλει τάχα μου τάχα μου να τους μελετήσει. Και θέλει να πιάσει ένα λυκόπουλο, να το πάρει από τη μάνα του βυζανιάρικο, να το κρατήσει και να το μελετήσει… Κι όσο διαβάζω, τόσο ανεβαίνει η πίεση, τόσο το εγκεφαλικό μου έρχεται, τόσο από τα ρουθούνια μου ξεβράζω μαύρο καπνό και ο τύπος έχει το λυκόπουλο αλυσοδεμένο, του κόβει τους κυνόδοντες, το πληγιάζει, το… το… το… και όλα αυτά γιατί ναι εντάξει το αγαπάει. Και τα έχω πάρει τόσο και θέλω να κάψω το βιβλίο και το Ζιανγκ Ρονγκ που μας το παίζει και οικολόγος… Κι εκνευρίζομαι ακόμα παραπάνω γιατί τελικά δεν είναι και τόσο μυθιστόρημα η όλη η ιστορία αλλά βασικά είναι η προσωπική ιστορία του κιουρίου καθηγητή που τώρα που μεγάλωσε τον έπιασαν οι τύψεις για το χαμένο το λυκόπουλο και τους χαμένους βοσκότοπους της Μογγολίας.
Πρώτη φορά με έχει εκνευρίσει τόσο πολύ ένα βιβλίο γιατί είμαι ήδη ευαισθητοποιημένο σκορόφιδο και δεν μπορώ να ευαισθητοποιηθώ ακόμα περισσότερο διαβάζοντας τις εγωιστικές και ψεύτικες οικολογικές ανησυχίες κάποιων όψιμων καθηγητών πανεπιστήμιου που σκοτώνουν νεογνά τάχα μου για να μελετήσουν και προστατεύσουν το περιβάλλον κυκλοφορώντας με πανάκριβα Cherokee
E! άιντε μου στον Τένγκερ κύριε καθηγητά μου κι ακόμα παραπάνω…
Βαθμολογία: 3/10
Readathon 2017: Ένα βιβλίο Ασιάτη συγγραφέα που δεν ονομάζεται Μουρακάμι 16/80

ΤΟ ΤΟΤΕΜ ΤΟΥ ΛΥΚΟΥ
Ζιάνγκ Ρονγκ
Μετάφραση: Χρύσα Μπανιά
Εκδόσεις Ψυχογιός, 2008

Σελίδες 682 (ουφ!!!)

Κυριακή, 23 Απριλίου 2017

Το πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέι – Όσκαρ Ουάιλντ


Το κακό με τα έργα της κλασσικής λογοτεχνίας είναι πως νομίζεις πως τα έχεις διαβάσει. Κάπου, κάποιος, κάποτε σου μίλησε γι’αυτά, ακούσες μια κουβέντα, έριξες μια ματιά… σ’εμένα συμβαίνει συχνά… να μην διαβάζω κάτι κλασικό γιατί νομίζω πως γνωρίζω όλη την πλοκή και λείπει παντελώς το σημείον της έκπληξης… αν και εν τέλει αν θέλω έκπληξη ας μπουκωθώ μ’ένα kinder αυγό κι ας αφήσω τις εκπλήξεις μακριά από τη λογοτεχνία.
Να όμως που το πήρα απόφαση να διαβάσω κάτι που θεωρούσα ήδη διαβασμένο… «Το πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέι» του Όσκαρ Ουάιλντ… κι ανακαλύπτω από τις πρώτες σελίδες πως ουδόλως πρόκειται για ένα ανάγνωσμα για το ναρκισσισμό όπως νόμιζα αλλά κυρίως για ένα ανάγνωσμα για τη χυδαιότητα, για την ουσία της ύπαρξης, για το εφήμερο της ανθρώπινης ύπαρξης, για το καλό και το κακό και εν τάξει, έχει και ολίγον από ναρκισσισμό…
Ο Ντόριαν Γκρέι, φιλήδονος όμορφος νεαρός, ποζάρει για έναν πίνακα… και όχι δεν ερωτεύεται το είδωλο του στον πίνακα (όπως αφελώς νόμιζα) αλλά εύχεται να γερνάει το πορτραίτο του και όχι ο ίδιος… και τσουπ! Η ευχή του γίνεται πραγματικότητα… μόνο το πορτραίτο δεν γερνάει απλώς αλλά αποτυπώνονται επάνω του όλα τα λάθη, τα πάθη, οι αμαρτίες και η έκφυλη ζωή του Ντόριαν…
Το βιβλίο κυκλοφόρησε το 1890 (είναι και το μοναδικό μυθιστόρημα του Ουάιλντ καθώς όλα τα υπόλοιπα έργα του είναι θεατρικά), κατηγορήθηκε ως έκφυλο και ανήθικο γιατί δεν πατούσε όσο νάναι και πάνω στις πουριτανικές αρχές της βικτωριανής Αγγλίας, υπάρχει έτσι και μια εσάνς homosexualite καθότι ο Όσκαρ Ουάιλντ ήταν όχι απλά ομοφυλόφιλος αλλά φυλακίστηκε και για τις σεξουαλικές του προτιμήσεις… στο βιβλίο υπάρχουν πολλά τσιτάτα που μπορείτε να αποστηθίσετε περί τέχνης, περί κοινωνίας, περί έρωτος, περί ηθικής και περί ματαιοδοξίας…
Κυκλοφορούν διάφορες βερσιόν στην ελληνική αγορά, προσωπικά το διάβασμα σ’ένα φτηνό πόκετ εις την αγγλικήν…

Βαθμολογία: 10/10 (και τότε αντιλαμβάνεσαι γιατί κάποια βιβλία έγιναν κλασικά…)

THE PICTURE OF DORIAN GRAY
Oscar Wilde
Εκδόσεις Arcturus 2016
Σελίδες 219

Readathon 2017: Ένα βιβλίο σε γλώσσα εκτός της ελληνικής – εις την αγγλικήν εν προκειμένω (15/80)

Σάββατο, 15 Απριλίου 2017

Ο Φρόιντ στο Μανχάταν - Λυκ Μποσί


Τόσον καιρό το χαλβάδιαζα αυτό το βιβλίο… τόσον καιρό… δυο αγάπες μαζί… και Φρόιντ και Μανχάταν… κι ένα εξώφυλλο που εμένα μου έκανε αμέσως ‘κλικ’… και πόση χαρά όταν το πήρα επιτέλους στα χέρια μου… και πόση απογοήτευση όταν μετά από μερικές σελίδες,  το ενδιαφέρον άρχισε να ξεφουσκώνει και να ξεφουσκώνει και να ξεφουσκώνει μέχρι που έμεινε ένα ξεφούσκωτο μπαλόνι χωρίς κανένα πλέον ενδιαφέρον…
Η υπόθεση ήχησε στ’αυτιά μου σαγηνευτική: Στις αρχές του 20ου αιώνα, ο Φρόιντ και ο Γιούνγκ πηγαίνουν στην Αμερική για να κάνουν γνωστή την ψυχανάλυση και στην άλλη άκρη του Ατλαντικού. Βρίσκονται όμως ξαφνικά να βοηθούν στη διαλεύκανση ενός φόνου με τη βοήθεια της νεόκοπης επιστήμης τους… Τέλειο; Αμ δε…
Ο συγγραφέας ανακάτεψε τα πάντα κι αλίμονο αν ήξερε τι ήθελε να βγάλει… και ψυχανάλυση, και αλχημεία, και μυστικές οργανώσεις, και ουρανοξύστες, και λούνα παρκ τους προδρόμους της Disneyland, και Τέσλα, και ντεντέκτιβ, και θανατικό, και κρυμμένα παιδιά, και φανερά παιδιά και… και… και… Έλεος! Μόνο το μάγο Χουντίνι δεν μας έβαλες…
Δυστυχώς, πολύ γρήγορα έχασα το ενδιαφέρον μου και οι λιγοστές σελίδες που αναφέρονταν στο Μανχάταν του τότε ή στις αρχές της ψυχανάλυσης δεν ήταν αρκετές για να με γυρίσουν πίσω…

Βαθμολογία: 5/10 (κι αυτό γιατί είναι Πάσχα και θέλω να δείξω το αγγελικό μου πρόσωπο..)

Readathon 2017: Ένα βιβλίο με το όνομα χαρακτήρα του στον τίτλο (14/80)

Ο ΦΡΟΪΝΤ ΣΤΟ ΜΑΝΧΑΤΑΝ
Λυκ Μποσί
Μετάφραση: Γιάννης Καυκιάς
Εκδόσεις Καλέντη, 2010
Σελίδες 447


Παρασκευή, 31 Μαρτίου 2017

H αποικία της λήθης - Κλαίρη Θεοδώρου


(Όσοι μπείτε στον κόπο να διαβάσετε, να ξέρετε πως υπάρχουν spoilers)...

Προ αμνημονεύτων χρόνων, τότε που ήμουν μικρό και άκακο, τότε που τα σπλάχνα μου δεν είχαν γεμίσει χολή και το φαρμάκι δεν έσταζε από το στόμα μου, είχα γνωρίσει στα εξωτερικά έναν Έλληνα συμφοιτητή. ‘Από πού είσαι ρε πατριώτη;’ ‘Από τη Λέρο’ μου απάντησε περήφανα κι εγώ γούρλωσα τα μάτια και σταμάτησα κάθε κουβέντα. Υπήρχαν στη Λέρο άνθρωποι; Ήμουν τόσο σίγουρο πως στη Λέρο ενδημούσαν μόνο οι ψυχασθενείς, πως ήταν το εθνικό μας τρελάδικο, που δεν μου είχε περάσει καν από το μυαλό πως ναι υπήρχε να μια τόση δα περίπτωση να ζουν και νορμάλ άνθρωποι εκεί. Τόσο μικρό και αθώο, τότε. Τότε…
Και πέρασαν τα χρόνια, κι έμαθα κι έκανα κι ένα καλό φιλαράκι από τη Λέρο, άσχετα που τα έφερε έτσι η τύχη και δεν πάτησα ποτέ το πόδι μου στο νησί. Μόλις είδα το βιβλίο στον πάγκο, ο τίτλος (Η αποικία της λήθης) μου σφύριξε κλέφτικα. Οπισθόφυλλο: και μόνο η αναφορά στη Λέρο, με ιντρίγκαρε. ‘Επιτέλους!’ σύριξα… ’ Ένα βιβλίο που υπόσχεται πολλά: αληθινό ανθρώπινο δράμα κι όχι δράμα ερζάτς…’
Λέρος, λοιπόν… 1975… Το κολαστήριο… Το εθνικό μας τρελάδικο… Η εθνική μας ντροπή… εκεί που στοιβάχτηκαν όχι μόνο ψυχοπαθείς και νοητικά πάσχοντες αλλά και διάφορα απολωλότα πρόβατα και αποδιοπομπαίοι τράγοι που ελαφρά τη καρδία, έστελναν οι ίδιες οικογένειες τους για να αποτινάξουν από πάνω τους το μίασμα. Έτσι… τα θάβουμε κάτω από το χαλί, εν προκειμένω τους θάβουμε στη Λέρο, και ουφ! Είναι σαν να έχουν εξαφανιστεί αυτοί οι άνθρωποι… δεν έχουν πια όνομα, παρά μοναχά ένα νούμερο. Και μ’ένα σμπάρο δυο τρυγόνια, δίνουμε και στους φτωχούς ντόπιους κι ένα κομμάτι ψωμί…
Έτσι λοιπόν, στο βιβλίο, ο 16χρονος Άλκης βρίσκεται κλεισμένος στο ψυχιατρείο όχι γιατί πάσχει αλλά γιατί πρόδωσε τον πατέρα του. Και δίπλα στον Άλκη  κι άλλες ιστορίες που τσιτσιριάζουν το δέρμα… αλλά μέχρι εκεί…
Και τώρα ΠΡΟΣΟΧΗ!!! SPOILERS SPOILERS SPOILERS
Όλο το βιβλίο είναι γραμμένο στο πρώτο πρόσωπο και κάθε φορά μιλάει κι ένα διαφορετικό πρόσωπο του δράματος. Ωραία μέχρι εδώ… Τα κομμάτια του Άλκη και του Στάθη (άλλου τρόφιμου στην αποικία) ήταν τα πιο συγκλονιστικά αλλά κατείχαν και το μικρότερο κομμάτι του βιβλίου. Ναι, εδώ ήθελα περισσότερο…
Και πάμε στην ιστορία της Σοφίας, της πέτρας του σκανδάλου… που η ζωή της είναι τίγκα στο δράμα (πορνεία, κακοποίηση, φτώχια, ναρκωτικά…) έλα όμως που δεν την λυπήθηκα… κι ούτε το δράμα της με συγκίνησε… και ναι ήθελα να με πιάσει η μεγαλοψυχία μου να τη συγχωρήσω αλλά δεν… θεωρώ πως η συγκεκριμένη ηρωίδα χώλαινε τα μάλα… Εξηγούμαι για να μην παρεξηγούμαι… Και ξανά μανά spoilers… όταν είσαι δεκαεννιά, άβγαλτο κοριτσούδι κι ο πατέρας σου χαροπαλεύει στο νοσοκομείο και είναι η πρώτη φορά που βλέπεις έναν φίλο της μάνας σου στο νοσοκομείο καμιά εικοσαριά χρόνια μεγαλύτερο και ούσα παρθένα και άμωμη, δεν πας την πρώτη μέρα στο κρεβάτι μαζί του… κι όταν σε παντρεύεται και σ’έχει στα όπα – όπα κι είσαι στα εικοσιδύο και βγάζεις τα μάτια σου με τον δεκαεξάχρονο γιο του άντρα σου ενώ το μωρό σου κοιμάται στο διπλανό δωμάτιο, ε! δεν ήσουν μικρό και άβγαλτο… και όταν σε διώχνει κακήν – κακώς στον Πειραιά και σε περιμαζεύει μια τραγουδιάρα και σου συμπεριφέρεται με το ‘σεις και με το σας κι εσύ γνωρίζεις τον νταβατζή της και σου την πέφτει αλλά εσύ με το που τον βλέπεις λιώνεις και το φχαριστιέσαι το ‘κοκό’ και μέσα σε δυο – τρεις μέρες έχεις ξεχάσει και το σύζυγο και τον δεκαεξάχρονο για χάρη του νταβά… συγγνώμη αλλά εμείς αυτές τις κορασίδες στο χωριό μας δεν τις λέμε άμωμες και κατατρεγμένες αλλά κάπως αλλιώς…
Εν κατακλείδει, είχε όλα τα εχέγγυα να γίνει ένα πολύ καλό βιβλίο αλλά κάπου το ‘χανε… Ωστόσο, δεν μπορώ μην δώσω τα εύσημα στη συγγραφέα που αποφάσισε να ασχοληθεί με το θέμα… ε! ναι ήθελα περισσότερο Λέρο και λιγότερο σήμερα (πολύ γλυκανάλατο για τα γούστα μου…)
Ειλικρινά, δεν ξέρω τι βαθμό να βάλω… άλλα κομμάτια τόσο δυνατά κι άλλα τόσο αδιάφορα… μάλλον ένα 7.5
Readathon 2017: Ένα βιβλίο με θέμα την ψυχική υγεία… (εντάξει δεν ήταν μόνο ψυχική υγεία, είχε όμως Λέρο, εντάξει;) 13/80

Η ΑΠΟΙΚΙΑ ΤΗΣ ΛΗΘΗΣ
Κλαίρη Θεοδώρου
Εκδόσεις Ψυχογιός, 2016

Σελίδες 416

Κυριακή, 26 Μαρτίου 2017

Η κομψότητα του σκαντζόχοιρου - Μιριέλ Μπαρμπερί


Μπορεί ένας σκαντζόχοιρος να είναι κομψός; Ένα φλαμίνγκο είναι κομψό. Ένα μαλτέζ είναι κομψό. Μα ένας σκαντζόχοιρος; Κατά την Μπαρμπερί, μια πιε νουάρ, μια Γαλλίδα εκ Μαρόκου δηλαδή, ναι ο σκαντζόχοιρος είναι ένα άκρως κομψό ζώον που τα αγκάθια του τείνουν να παραπλανήσουν μόνο όσους δεν θέλουν να δουν.
Το βιβλίο βρίσκεται εδώ και καιρό στη βιβλιοθήκη ενός εκ των έφηβων σκορόφιδων που αναπτύσσεται στην οικογενειακή φωλιά μας. Το θεώρησα εφηβικό ανάγνωσμα και το σνόμπαρα μέχρι που μετά από διάφορα μπίρι – μπίρι από δω κι από κει, είπα να το δοκιμάσω. Συμπέρασμα: το βιβλίο δεν είναι εφηβικό. Δεν είναι εφηβικό. Point final.
Σε μια αριστοκρατική πολυκατοικία του Παρισιού, εκεί που τα διαμερίσματα δεν πωλούνται αλλά πάνε κληρονομικά, ζει η Ρενέ, μια 54/χρονη θυρωρός που σε αντίθεση με τις classic κουτσομπόλες θυρωρούς, έχει μια ιδιαίτερη σχέση με την τέχνη (λατρεύει Τολστόη και ολλανδούς ζωγράφους) και η Παλόμα, 13/χρονη έφηβη με υψηλό IQ και ανησυχίες όχι τις classic της ηλικίας της. Και ξαφνικά, ένα διαμέρισμα πωλείται και σαν σίφουνας (όσο σίφουνας μπορεί να είναι ένας Ιάπωνας) εισβάλλει στη ζωή τους ο Ιάπωνας Κακούρου Όζου.
Λοιπόν… το βιβλίο δεν έχει καμιά υπόθεση αμάν και τι… θα τολμούσα να πω πως δεν έχει καμιά υπόθεση… και πηγαίνει αργά… πολύ αργά… πάρα πολύ αργά… αλλά…. εγώ το απόλαυσα…
Ένα βιβλίο τίγκα στη διακειμενικότητα (sic) από Τολστόη μέχρι Μαρξ κι από Ρονσάρ μέχρι Σταντάλ, από αναφορές στη ζωγραφική (από τους Ιταλούς μέχρι τους Ολλανδούς) και με μουσικά ‘πάρε – δώσε’ (από Μότσαρτ μέχρι Έμινεμ), σε κάνει να θυμηθείς ξανά παλιά καλά αναγνώσματα και να ψάξεις κάποια που τα είχες αφήσει αδιάβαστα. Ένα βιβλίο γεμάτο από μικρά κυνικά εύστοχα βέλη για όλους αυτούς που το παίζουν κουλτούρα, για τους δήθεν, για το ‘φαίνεσθαι’, για τις ταξικές διαφορές, για τις προσωπικές μας ανασφάλειες, για αυτούς που αντί να απολαύσουν τη μαγεία ενός βιβλίου χάνονται σε αναλύσεις, των αναλύσεων, τις αναλύσεις, ω! αναλύσεις…
Ένα βαθιά ‘γαλλικό’ βιβλίο που ενδεχομένως θα ξενίσει όποιον δεν γνωρίζει τη γαλλική κουλτούρα. Οι θυρωροί (θυρωρός είπαμε είναι η βασική ηρωίδα) στη Γαλλία αποτελούν από μόνες τους θεσμό. Είναι φετίχ ρε παιδί μου. Οι μαντλέν, τα μακαρόν, οι κλοσάρ και αχ! Αυτός ο πληθυντικός ευγενείας… κολλητές φίλες εδώ και είκοσι χρόνια και μιλάνε στον πληθυντικό μεταξύ τους… πόσο αλλόκοτο φαίνεται σ’εμάς που τον άλλον τον βλέπουμε για πρώτη φορά και του ‘λέμε «γεια σου ρε φίλε;
Κάπου διάβασα πως κάποιος από τους πολύ χάι βιβλιοκριτικούς το χαρακτήρισε ‘ένα βιβλίο γεμάτο αμπελοφιλοσοφίες’… εγώ πάλι δεν το βρήκα καθόλου αμπελοφιλοσοφέ ... αυτό που οι wannabe κουλτουριάρηδες θεωρούν φιλοσοφία  μόνο ότι χρειάζεται να έχεις σνιφάρει δέκα τρυπάκια κόκα για να καταλάβεις τι θέλει να πει ο συγγραφέας – φιλοσόφος, άστο ρε φίλε… εγώ βρήκα πολλές μα πάρα πολλές μικρές φράσεις γεμάτες αληθινή φιλοσοφία, φιλοσοφία πρετ α πορτέ, που μια χαρά μου κάθεται στην καθημερινή μου ζωή.
Μου άρεσε. Point final. Διαβάζεται αργά. Και σταθερά. Point final.
Φιλιά από ένα σκορόφιδο που φοβάται τους σκαντζόχοιρους.                

Θέλετε και βαθμό; 8.5 / 10

Readathon 2017: Ένα βιβλίο συγγραφέα που ανακαλύψατε για πρώτη φορά φέτος 12/80

Η ΚΟΜΨΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΣΚΑΝΤΖΟΧΟΙΡΟΥ
Μιριέλ Μπαρμπερί
Μετάφραση: Ρίτα Κολαΐτη
Εκδόσεις Σύγχρονοι Ορίζοντες, 2008

Σελίδες 361

Κυριακή, 12 Μαρτίου 2017

Ο Θεός των μικρών πραγμάτων - Αρουντάτι Ρόι


Είναι από αυτά τα βιβλία που στέκονται χρόνια και χρόνια στη βιβλιοθήκη σου, το ξεσκονόπανο έχει βαρεθεί να παίρνει τη σκόνη από πάνω τους, όλο το τραβάς έξω για να το διαβάσεις κι όλο τελευταία στιγμή παίρνεις κάποιο άλλο και το αφήνεις πάλι να σκονίζεται μέχρι την επόμενη φορά… (όχι βέβαια πως είναι το μοναδικό τέτοιο βιβλίο…)
Παρ’όλα αυτά, επιτέλους ήρθεν η ώρα του και ο «Θεός των μικρών πραγμάτων» αποτελεί πλέον μία από τις αναγνωστικές μου εμπειρίες…
Δυο λόγια για την ιστορία, αν και η ιστορία δεν είναι αυτό που έχει σημασία σε τέτοιου είδους βιβλία. Στο Αγιέμενεμ, μια περιοχή της Ινδίας, δύο δίδυμα, η Ράχελ και ο Έστθα και η χωρισμένη μητέρα τους, η Άμμου (χωρισμένη στην Ινδία,  μέγα αμάρτημα…) ζουν στο σπίτι της οικογένειας, με γιαγιάδες, θείες – θείους κι ένα εργοστάσιο με πίκλες και μαρμελάδες. Μια μέρα (όχι από το πουθενά) θα εμφανιστεί η ξαδέλφη τους από την Αγγλία η Σόφι Μολ στην ίδια ηλικία με τα δίδυμα (κάπου εκεί στα οχτώ…) και η τραγωδία χτυπάει την πόρτα τους… η Σόφι Μολ πνίγεται… και όλα αλλάζουν…
Υπάρχουν δυο εποχές… το τότε (όταν τα δίδυμα ήταν μικρά) και το τώρα (που τα δίδυμα είναι γύρω στα 35)… όμως ο χρόνος δεν είναι ξεκάθαρος… είναι ρευστός, πολύ ρευστός… στη μια παράγραφο είσαι εδώ και στην άλλη στο τότε, στη μια γραμμή κλαις για το τότε και στην άλλη αράδα γελάς για το τώρα… Εάν δεν είσαι συνηθισμένος στις ‘μπερδαγουέι’ (ελληνιστί μπερδεμένες) καταστάσεις, ίσως δυσκολευτείς να το παρακολουθήσεις, αλλά νομίζω πως αξίζει μια βουτιά στα βαθιά, ρηχά, όπως το πάρει κανείς…
Πέρα από τα συναισθηματικά και φιλοσοφικά κομμάτια του βιβλίου, η Ρόι παρουσιάζει τη ζωή και τη δομή της σύγχρονης Ινδίας, μιας Ινδίας που ακόμα η λογική της κάστας ζει και βασιλεύει, όπου υπάρχουν οι Καθαροί κι οι Ακάθαρτοι που ένας απαγορεύεται ν’αγγίξει τον άλλον, που το σκούρο χρώμα κάποιου είναι η κατάρα του… δεν είναι και το πιο εύκολο να παρακολουθήσεις τη νοοτροπία μιας χώρας για την οποία είσαι ανίδεος, όμως θεωρώ πως αξίζει η προσπάθεια…
Η γραφή μου θύμισε σε πολλά σημεία Αλιέντε και Μάρκες… ονειρική, λυρική, σουρεαλιστική, άλλα αντί άλλων… αλλά εμένα αυτό είναι το στυλ που λατρεύω τελικά, οπότε μου κάθισε κουτί…
Μέχρι τη μέση το βιβλίο κυλάει αργά, ίσως και πιο αργά από την καθυστέρηση, σαν χορός ‘κατακάλι’ (αν το λέω σωστά) κι ύστερα τα γεγονότα γίνονται καταιγιστικά (εδώ έρχεται το Bollywood…)
Προσωπικά μου άρεσε πολύ, ήταν στο στυλ μου… ωστόσο μπορώ άνετα να καταλάβω όλους όσους δεν μπόρεσαν να το παρακολουθήσουν…
Είμαι ανάμεσα στο 8,00 και στο 9,00 (άντε θα βάλω το Μ.Ο.)
8,5 /10

Readathon 2017: Θα μπορούσα να το βάλω σε τόσες πολλές κατηγορίες… τελικά κατέληξα…

Ένα βιβλίο που ο πρωταγωνιστής είναι παιδάκι ή έφηβος (και τρεις πρωταγωνιστές παρακαλώ…)  11/80

Υ.Γ. Δώρο αποσπασματάκι που λάτρεψα:
"Δεν πείραζε που η ιστορία είχε αρχίσει. Γιατί το Κατακάλι είχε ανακαλύψει προ πολλού ότι το μυστικό των Μεγάλων Ιστοριών είναι πως δεν έχουν μυστικά. Οι Μεγάλες Ιστορίες είναι οι ιστορίες που έχεις ακούσει και θέλεις να ξανακούσεις. Εκείνες που σε δέχονται μέσα τους οπουδήποτε και αισθάνεσαι άνετα. Δεν σε ξεγελούν με κόλπα κι απρόβλεπτες εξελίξεις. Δε σε ξαφνιάζουν με το απρόβλεπτο. Είναι οικείες σατ σπίτι όπου ζεις. Ή τη μυρωδιά του εραστή σου. Ξέρεις πως τελειώνουν αλλά ακούς, σαν να μην ξέρεις. Με τον ίδιο τρόπο που ξέρεις ότι μια μέρα θα πεθάνεις αλλά ζεις λες και δεν πρόκειται να πεθάνεις ποτέ. Στις Μεγάλες Ιστορίες ξέρεις ποιος ζει, ποιος πεθαίνει, ποιος βρίσκει την αγάπη, ποιος όχι. Και θέλεις να τα μάθεις από την αρχή.
Αυτό είναι το μυστικό και η μαγεία τους".

Ο ΘΕΟΣ ΤΩΝ ΜΙΚΡΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ
ΑΡΟΥΝΤΑΤΙ ΡΟΪ
Μετάφραση: Μαρία Αγγελίδου
Εκδόσεις Ψυχογιός,  1997
Σελίδες 429

Τετάρτη, 1 Μαρτίου 2017

Αν οι νεκροί δεν ανασταίνονται - Philip Kerr


Πας στην καλή βιβλιοπώλισσα της γειτονιάς σου, που ξέρει χρόνια τι στόκο κουβαλάς στο κεφάλι σου και της λες ‘θέλω ένα καλό βιβλίο’ και σου απαντάει περιχαρής ‘το καινούριο του Kerr το διάβασες;’. Απαντάς με κατεβασμένο το κεφάλι (λέμε τώρα…) ‘δεν έχω διαβάσει ποτέ Kerr’, ‘Ωραία, θα ξεκινήσεις με αυτό για να δεις πως ξεκίνησε και ο ήρωας του…’.
Και ξεκινάω μες στην τρελή χαρά πως θα διαβάσω κάτι υπέροχο, και βαρέθηκα τη ζωή μου και έκοψα τις φλέβες μου και ενίσχυσε το ήδη ενισχυμένο reader block μου… Τώρα αυτό τι ήτανε; Αστυνομικό; Ιστορικό; Κοινωνικό; Μια ‘αρπαχτή’ ήτανε και λίγα λέω…
Η υπόθεση του βιβλίου διαδραματίζεται σε δύο εποχές. Στη ναζιστική Γερμανία του 1933 που προετοιμάζεται για τους Ολυμπιακούς του Βερολίνου και στη διεφθαρμένη Κούβα του Μπατίστα γύρω στα 1954. Ωραίο ακούγεται, μέχρι εκεί όμως. Ο Μπέρνι Γκούντερ, ένα κυνικός πρώην μπάτσος, που τώρα το παίζει security σε ξενοδοχείο υπερπολυτελείας γνωρίζει Αμερικανίδα δημοσιογράφο και εκκολαπτόμενη συγγραφέα (εκπάγλου καλλονής παρεπιπτόντως) που θέλει με τα πύρινα άρθρα της να ξεσηκώσει την αμερικανική γνώμη και να μποϋκοτάρει τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1936. Να ‘σου κι ένα πτώμα εβραίου πρώην πυγμάχου να πλέει στο Σπρέε, να ’σου κι ένα κλεμμένο κινέζικο κουτί υψηλής τέχνης, να ‘σου κι ένας άλλος αμερικανός με ειδίκευση στις κατασκευαστικές. Μίζες, διαφθορά κλπ κλπ κλπ, από τότε έπαιζαν όλα αυτά στο τραπέζι (όχι για να μην λένε πως εμείς κατέχουμε το ρεκόρ …) Και μετά τσουπ! κόβεται η ιστορία γιατί έτσι βόλευε το συγγραφέα και ξαναβρίσκονται όλοι οι παλιοί ‘φίλοι’ ξανά στην Κούβα… κατά σύμπτωση βέβαια… τέτοιες συμπτώσεις πια όλοι να βρεθούν στην Αβάνα την ίδια στιγμή στο ίδιο μέρος… δεν έπαιζαν κάνα τζόκερ καλύτερα…
Με λίγα λόγια, η προσωπική μου άποψη:
-        η υπόθεση ‘άστα – βράστα’… ό,τι θυμήθηκε ο συγγραφέας το ‘βαζε για να γεμίσει τις σελίδες του (μέχρι και ολόκληρη παρτίδα τάβλι μεταξύ Γερμανού και Αμερικανού στην Αβάνα της Κούβας… WTF?)
-        ιστορικό πλαίσιο, πιο ομιχλώδες από την λονδρέζικη ομίχλη (δεν υπάρχει πουθενά νορμάλ ιστορικό πλαίσιο παρά μόνο μια τοπιογραφία του Βερολίνου του Μεσοπολέμου. Είχε ένα χάρτη της εποχής ο Kerr κι άρχισε να διηγείται, έσρτιψε στην Ούντερ Ντε Λάντεν, κατέβηκε στο Σπρεε, κάθισε στο… (όχι ρε φίλε, δεν ενδιαφέρομαι να πάω διακοπές στο Βερολίνο…)
-        Τώρα πως ένας πρώην μπάτσος, αντιναζιστής κάργα, που έχει παραιτηθεί για τα πιστεύω του από το Σώμα, υπηρετεί στα SS (προσέξτε στα SS, όχι στη Wermacht – μόνο ο Kerr το ξέρει…)
-        Τα λόγια του ήρωα εναντίον του Χίτλερ, των Ναζί και του Κάστρο αργότερα, δεν είναι λόγια που τα λέει ο ήρωας τη στιγμή των γεγονότων. Για να έχεις αυτή την άποψη, πρέπει να έχεις γνώση του τι επακολούθησε αργότερα… Δεν είναι δυνατόν να μας λέει ο Γκούντερ, τη στιγμή που ο Κάστρο είναι φυλακισμένος για επαναστατική δράση, πως είναι κατά του Κάστρο γιατί δεν είναι απλώς ένας κομμουνιστής αλλά ο χαρακτήρας του δείχνει πως είναι σταλινιστής άρα αν πάρει ποτέ την εξουσία θα γίνει δικτάτορας χειρότερος από τον Μπατίστα (ρε Γκούντερ, μέντιουμ έπρεπε να γίνεις όχι μπάτσος…)
-        Έχω την εντύπωση πως ο μεταφραστής δεν πρέπει να γνωρίζει και πολλά από Βερολίνο… μετέφραζε στο Κουρφούρσντενταμ και στο Κουρφούρσντενταμ (ρε γμτ είναι η Κουρφούρσντενταμμία από τις κεντρικότερες λεωφόρους του Βερολίνου…)
-        Και εννοείται πως δεν παίζεται το υποτιθέμενο κυνικό χιούμορ του αστυνομικού – ντεντέκτιβ – σεκιουριτά – στρατιώτη SS – φυγάδα – εραστή… Χιούμορ αμοιβάδας (και πολύ λέω…) Πάρτε κι ένα δειγματάκι γραφής γιατί εδώ κυριολεκτικά το τερμάτισε ο τύπος:
«Θα μπορούσα να είχα πει σε οποιονδήποτε ενδιαφερόταν ότι, ενώ υπήρχε η γενική πεποίθηση ότι επιστήμονες των Ναζί είχαν κατασκευάσει σαπούνι από τα πτώματα δολοφονημένων Εβραίων, στην πραγματικότητα δεν είχε συμβεί κάτι τέτοιο. Η συνήθεια να αποκαλούν τους Εβραίους «σαπούνι» ήταν απλώς ένα πολύ δυσάρεστο αστείο ανάμεσα στα μέλη των Ες Ες και άλλος ένας τρόπος να αποκτηνώνουν – και μερικές φορές να απειλούν – τα πολυάριθμα θύματά τους. Από τη στιγμή που ανθρώπινες τρίχες από τους έγκλειστους σε στρατόπεδα συγκέντρωσης χρησιμοποιούνταν συχνά σε βιομηχανική κλίμακα, θα ήταν πιο ακριβής χαρακτηρισμός να αποκαλούν τους Εβραίους κετσέδες – αφού τα μαλλιά τους κατέληγαν σε ρούχα, οροφές, μοκέτες αλλά και στη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία».
Εννοείται κάτω από τη βάση… 3/10 και πολύ του είναι
Υ.Γ. Readathon 2017 / Ένα βιβλίο που διαδραματίζεται σε δύο χρονικές περιόδους 10/80

ΑΝ ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ ΔΕΝ ΑΝΑΣΤΑΙΝΟΝΤΑΙ
PHILIP KERR
Μετάφραση: Γιώργος Μαραγκός
Εκδόσεις Κέδρος, 2016
Σελίδες 600


Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου 2017

Πριν χαράξει - Ιωάννα Νοταρά

Θα μπορούσε να λεγόταν «Η διακορευμένη κορασίδα» ή «Αμάρτησα για το παιδί μου» ή «Χτύπα με κι άλλο σαν το χταπόδι, αντέχω» με πρωταγωνίστρια βέβαια τη Μάρθα Βούρτση και ζεν πρεμιέ αρσενικό παλαιάς κοπής που όλα τα σώζει και τα μαχαιρώνει στυλ Ξανθόπουλου.
Φαίνεται τελικά πως ως λαός το σηκώνουμε το δράμα στο πετσί μας και γι’αυτό συγγραφείς και αναγνώστες κυνηγάμε τα βιβλία με μελοδραματικές ιστορίες όπου η ηρωίδα περνάει του λιναριού τα πάθη μέχρι να δει λίγο φως στο τούνελ και ξεστραβωθεί.
Η ιστορία βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα αλλά πλέον δεν ξέρω αν πρέπει ή όχι να το πιστέψω αφού τα μισά βιβλία της νεοελληνικής λογοτεχνίας βασίζονται πλέον σε αληθινά γεγονότα.  Η ηρωίδα, η Άννα, γεννημένη κάπου στο 1950+ σε μια μικροαστική οικογένεια όπου η μάνα γκρινιάρα κι απαιτητική και ο πατέρας τζογαδόρος και γυναικάς. Μαύρο κι άραχλο το οικογενειακό περιβάλλον, ωστόσο η μικρή μια χαρά τα καταφέρνει στο σχολείο, έχει μεγάλα όνειρα για καριέρα αλλά αργότερα πατάει τη μια μπανανόφλουδα μετά την άλλη.
Λυπάμαι αλλά ούτε την αγάπησα ούτε την συμπόνεσα την ηρωίδα ούτε κατάλαβα ποιο μήνυμα (εάν ήθελε να περάσει κάποιο μήνυμα) αυτό το βιβλίο. Εντάξει γεννήθηκε σ’ένα δύσκολο περιβάλλον και μετά πέφτει από τη μια βλακεία στην άλλη, χωρίς να ακούει κανέναν. Εκτρώσεις, ξυλοδαρμοί, καταθλίψεις, προδοσίες, χρεοκοπίες, απ’όλα έχει ο μπαξές. Περνάει όλο το βιβλίο κατηγορώντας τη μάνα της αλλά στο τέλος μια χαρά αφήνει το γιο της να τον μεγαλώνει η μάνα της. Τι να πει κανείς; Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου.
Ένα βιβλίο γραμμένο με λόγο καθημερινό και τα πάντα να τριγυρίζουν γύρω από την Άννα. Κι όλοι οι υπόλοιποι ήρωες (ακόμα και αυτοί που έκρυβαν ένα ενδιαφέρον όπως ο Ματίας ή ο Χριστόφορος ή έστω ο Μιχάλης) να στέκονται εκεί ως κομπάρσοι για να δοξάζουν την χτυπημένη από τη μοίρα ηρωίδα.
Εάν είστε λάτρης του δράματος και των ιστοριών που η ηρωίδα παθαίνει τα μύρια όσα για να γνωρίσει στο τέλος την ευτυχία, μάλλον θα το λατρέψετε. Εάν είστε ένα άκαρδο σκορόφιδο που πιστεύει πως μετά τα 18, οι μόνοι υπεύθυνοι για τη μοίρα μας είμαστε εμείς κι ακούμε και καμιά κουβέντα από αυτούς που μας αγαπάνε ή από αυτούς που ξέρουν κάτι παραπάνω, μπορείτε να ακολουθήσετε τον Τιμολέοντα…
Υ.Γ. Θα είχε πολύ πιο ενδιαφέρον το βιβλίο αν αναπτύσσονταν εκτενέστερα όλη αυτή η παθογένεια του τρίο μπελκάντο (Πόπη – Γιάννης – Λένα), τα συναισθήματά τους, οι αγκυλώσεις τους κλπ, κλπ, κλπ.
Readathon 2017 - Ένα βιβλίο βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα - 9/80


 ΠΡΙΝ ΧΑΡΑΞΕΙ
Ιωάννα Νοταρά
Εκδόσεις Διόπτρα, 2016
Σελίδες 478

Δευτέρα, 13 Φεβρουαρίου 2017

Η γοργόνα - Camilla Lackberg


Με κέρδισε… ομολογώ πως με κέρδισε σε σχέση με τα προηγούμενα της… Βέβαια συνεχίζω να νιώθω την υπέρτατη ηδονή του σκορόφιδου που τρέφεται με τα κουτσομπολιά και με όσα βλέπει μέσα από την κλειδαρότρυπα γιατί το μισό βιβλίο αφορά τι έκανε ο ένας, τι ήπιε ο άλλος, ο γέρος που βλέπει με το κυάλι την πενηντάρα που κυκλοφορεί με το βρακί στο σπίτι της και άλλα τέτοια ωραία… αλλά και το κουτσομπολιό, εθισμός είναι…
‘Η γοργόνα’ είναι ο τίτλος του βιβλίου ενός πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα της Φιελμπάκα που κάνει αμέσως πάταγο (ρίχνει η Λάκμπεργκ και τις μπηχτές της για τον χώρο των εκδόσεων…) Ο συγγραφέας όμως λαμβάνει κάποια περίεργα απειλητικά μηνύματα, ένα πτώμα που εμφανίζεται κάτω από τον πάγο, άλλα απειλητικά μηνύματα σε τρία πρόσωπα υπεράνω πάσης υποψίας, κι άλλοι θάνατοι… και όλο το αστυνομικό τμήμα να ψάχνει τον εκβιαστή – δολοφόνο και η Ερίκα να φυτρώνει εκεί που δεν την σπέρνουν…
Σ’αυτό το βιβλίο παρά τη δίδυμη εγκυμοσύνη της, η Ερίκα έχει πάρει ξανά ενεργό ρόλο και χώνει τη μύτη της παντού… κι αναρωτιέσαι γαμώτο τι σόι φιλήσυχο χωριό είναι η Φιελμπάκα με τους 1.000 κατοίκους της όταν κάθε λίγο και λιγάκι ξεβράζονται πτώματα και δολοφόνοι…
Αν και τα πρόσωπα πολλά και κάποια στιγμή γίνεται ένα ‘τίνος είναι βρε γυναίκα το παιδί’, ωστόσο μου κράτησε αμείωτο το ενδιαφέρον και ήθελα να δω μέχρι τέλους εάν ο δολοφόνος που είχα φανταστεί συνέπιπτε με το δολοφόνο της Λάκμπεργκ… Έξυπνο τέλος, αν και τώρα που έχει περάσει η επήρεια των δέκα πρώτων ωρών, το βρήκα υπερβολικό και πως χωλαίνει σε αρκετά σημεία, όμως εγώ πέρασα καλά διαβάζοντας το και δεν το μετανιώνω.
Εντάξει, είχε και κάτι κουλά μέσα, τώρα χιούμορ σουηδικό είναι αυτό; - μιλάει ο μπαμπάς – Πάτρικ στην κόρη του και της λέει «τι θα φάμε σήμερα; Αρακά με κακάκια;» και ξεκαρδίζονται στα γέλια…
Ωιμέ!!!
Βαθμός: 8/10 (εγώ πέρασα καλά…)
Στα πλαίσια του readathon 2017 - 08/80 (ένα αστυνομικό βιβλίο)

Η ΓΟΡΓΟΝΑ
CAMILLA LACKBERG
Μετάφραση: Γρηγόρης Κονδύλης
Εκδόσεις Μεταίχμιο pocket, 2016
Σελίδες 576

Τετάρτη, 8 Φεβρουαρίου 2017

Ο ιάπωνας εραστής - Ιζαμπέλ Αλιέντε


Ο ΙΑΠΩΝΑΣ ΕΡΑΣΤΗΣ – ISABEL ALLIENDE
Μπορείτε να με κατηγορήσετε για ό,τι θέτε, ρατσιστικό σκορόφιδον όμως σίγουρα δεν είμαι… Όμως πείτε μου, πείτε μου… πόσο εραστής μπορεί να είναι ένας Ιάπωνας;;; Πόσο καυτός εραστής; Εντάξει, ηρωικός ναι, δυναμικός, σκληρός ναι, υπέρ του καθήκοντος ναι… αλλά εραστής;;; Το χουμε εντελώς το κορμί πατριώτη!!! Πείτε μου, ω πείτε μου, άνδρες Αθηναίοι, που εξαφανίστηκαν οι Λατίνοι εραστές;;;
Ο τίτλος λοιπόν κραυγάζει από μόνος του… ένας ιάπωνας εραστής στο προσκήνιο (βέβαια τα προσόντα του δεν τα γνωρίσαμε…). Η ιστορία περιστρέφεται γύρω από δύο ηρωίδες την Άλμα (82 ετών, πλούσια ηλικιωμένη κυρία, που πριν τρία χρόνια, έτσι της ήρθε και πήγε και κλείστηκε σ’έναν οίκο ευγηρίας όχι και από τους καλύτερους…) και την Ιρίνα (νεαρή Μολδαβή κορασίδα που δουλεύει στον οίκο ευγηρίας). Οι δύο δεσποσύνες αποκτούν μια επαγγελματική – φιλική σχέση και γύρω τους μια πλειάδα ανθρώπων (άλλοι εν ζωή και άλλοι βλέποντας τα ραδίκια ανάσκελα). Ο Σεθ, ο εγγονός της Άλμα, αποφασίζει να γράψει το βιβλίο της ζωής της γιαγιάς του κι έτσι ξεδιπλώνεται σιγά – σιγά η ζωή της γηραιάς κυρίας.
Η Αλιέντε είναι του τύπου μου… μου αρέσει η φιλοσοφία της ζωής της, τα quotes της, το μαγικό ‘πήγαινε – έλα’ της που πολλές φορές δεν έχει λογικό ειρμό. Την ίδια σχετική φόρμα ακολουθεί κι εδώ, μ’αυτή την αέρινη μαγική γραφή της. Παρουσιάζει μια ζωή στον οίκο ευγηρίας γλυκιά τρυφερή, δείχνοντας πως όποιος θέλει να ζήσει, ζει παρά τις δυσκολίες και την ηλικία.
Η Αλιέντε καταπιάνεται με μια πληθώρα θεμάτων, ιστορικών – κοινωνικών – πολιτικών. Το κομμάτι που αναφερόταν στους Ιάπωνες αμερικάνους που είχαν εγκλειστεί σε στρατόπεδα συγκέντρωσης (κάτι ανάλογα με τα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης στην Ευρώπη) με εξέπληξε γιατί είχα πλήρη άγνοια επί του θέματος. Στη συνέχεια όμως, ‘βάλε – βάλε’, βάλε κι από αυτό, βάλε κι από το άλλο, αρχίζει και γίνεται λίγο ένας αχταρμάς. Πάρε και αφανισμό των Εβραίων, πάρε και στρατόπεδα συγκέντρωσης, πάρε και πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, πάρε και trufficking, πάρε και παιδική πορνογραφία, πάρε και ναρκωτικά, πάρε και ομοφυλοφιλία, πάρε και φυλετικές διακρίσεις, πάρε και aids, πάρε και μια αύρα μεταφυσικού… κάπου το ‘χασε… χιλιάδες υλικά σ’ένα πιάτο, κούλαρε κοριτσάρα μου…
Δεν είναι το αριστούργημα… όμως διαβάζεται ευχάριστα… ένας ύμνος στη φιλία και ίσως στον έρωτα (ναι, ναι έρωτας υπάρχει ακόμα κι αν ο εραστής είναι ιάπωνας…)
Βαθμολογία: 6.5/10
Υ.Γ. Readathon 2017 - 07/80 (ένα βιβλίο νοτιοαμερικανού συγγραφέα)

Ο ΙΑΠΩΝΑΣ ΕΡΑΣΤΗΣ
Ιζαμπέλ Αλιέντε
Μετάφραση: Βασιλική Κνήτου
Εκδόσεις Ψυχογιός, 2016
Σελίδες 384

Κυριακή, 29 Ιανουαρίου 2017

Πυραμίδα από λάσπη - Αντρέα Καμιλλέρι


Αν και ο προηγούμενος «Μονταλμπάντο» με είχε απογοητεύσει, δεν μπόρεσα να αντισταθώ σ’αυτόν τον Σισιλιάνο αστυνομικό ολίγον πριν τη σύνταξη, με την τρυφερή καρδιά ενός μαρουλιού και την αιώνια αρραβωνιστικιά. Βρε αθεόφοβε, πότε θα βάλεις στεφάνι στο κορίτσι;
Στη συγκεκριμένη υπόθεση, στη Βιγκάτα, οι ουρανοί έχουν ανοίξει και δεν λένε να κλείσουν, λάσπη παντού, στους δρόμους, στα εργοτάξια, στις επιχειρήσεις, στην πολιτική. Ένα πτώμα, ένα άδειο χρηματοκιβώτιο και μια Γερμανίδα σύζυγος που έχει πάει με το μισό χωριό…
Κλασικός Μονταλμπάνο, επιστρέφει στα καλά του, γιατί το προηγούμενον με είχε απογοητεύσει. Για τους λάτρεις του εν λόγω αστυνομικού ήρωα, θα φάτε ξανά μαζί στου Έντσο φρεσκοτηγανισμένα ψάρια, θα ζεστάνετε στο φούρνο τις μελιτζάνες της Αντελίνα, θα χτυπήσετε το κεφάλι σας στον τοίχο με τις απορίες του Καταρέλα γιατί λέμε «λασπουριά και όχι αιματουριά», θα βυθιστείτε στο βούρκο των δημοσίων έργων της Σικελίας και θα καταλάβετε επιτέλους πως δημόσιο χρήμα, δημόσια έργα, εργολάβοι, κακοτεχνίες, μαύρο χρήμα και άλλα τέτοια ωραία δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενον…
Δεν χρειάζεται και πολύ λογοτεχνική ανάλυση το όλο βιβλίο, αν αγαπάτε τον Μονταλμπάνο είναι ένας καλός Μονταλμπάνο… εάν δεν μπορείτε να διαβάζετε συνεχώς την ίδια λογική, μην το επιχειρήσετε (οι ίδιοι ήρωες με τις εμμονές, τα προτερήματα και τα ελαττώματά τους είναι εδώ…)
Κάπου το ‘χασα γιατί ενώ είναι το τελευταίο βιβλίο από τη σειρά του Μονταλμπάνο που κυκλοφόρησε στην Ελλάδα, δεν είναι το αντίστοιχο στην Ιταλία. Ο Πατάκης άλλαξε λίγο τη σειρά κυκλοφορίας κι εδώ εμφανίζει τη Λίβια κάπως (είναι σε φάση ανάρρωσης από κατάθλιψη;;;), η γυναίκα του Μιμί πού είναι οέο;;; (δεν τον έχει τυλίξει ακόμα η άτιμη;;;)… Σ’αυτές τις λεπτομέρειες κάπου το χασα…
Παρ’όλα αυτά, αγαπώ Μονταλμπάνο γιατί με κάνει και ξεφεύγω…
Βαθμολογία 7/10

ΠΥΡΑΜΙΔΑ ΑΠΟ ΛΑΣΠΗ
Αντρέα Καμιλλέρι
Μετάφραση: Φωτεινή Ζερβού
Εκδόσεις Πατάκη, 2016
Σελίδες 307


Υ.Γ. Στα πλαίσια του Readathon 2017, μπαίνει στην κατηγορία «Ένα βιβλίο που διαδραματίζεται κάπου που θα θέλατε να ζήσετε» (5/80)… Ναι λατρεύω τη φανταστική Βιγκάτα της Σικελίας και ιδίως τη ‘Μαρινέλα’ του Μονταλμπάνο… το σπίτι του δίπλα στη θάλασσα με τη μικρή βεράντα και την Αντελίνα να μου μαγειρεύει… Με βροχή, χωρίς βροχή ‘Μαρινέλα’ δαγκωτό…

Τρίτη, 24 Ιανουαρίου 2017

Αριθμός 11 - Jonathan Coe


Ρωσική σαλάτα; Μακεδονική σαλάτα; Μάλλον σαλάτα 11 συστατικών για να ταιριάζει με τον αριθμό 11. Ένα βιβλίο – σαλάτα με άλλα λόγια…
Έχει γίνει της μοδός φαίνεται τελευταία ή εγώ πέφτω σε τέτοια βιβλία… Ξέμπαρκες ιστορίες, σαν διηγήματα ένα πράγμα, κι ένα – δυο κοινά πρόσωπα, άντε και καμιά αράχνη να εμφανίζονται μια στο ένα μια στο άλλο για να δικαιολογούν τον τίτλο του μυθιστορήματος.
Στον «Αριθμό 11» δεν υπάρχει κοινή ιστορία, απλώς υπάρχουν δυο ηρωίδες, η Ρέιτσελ και η Άλισον κι ένας αριθμός που συνήθως κάνουν την εμφάνισή τους σε κάθε ένα από τα πέντε διηγήματα. Όλα τα υλικά – ιδέες ατάκτως ειρημένα κι ανακατωμένα, μα το τελικό αποτέλεσμα είναι μια σαλάτα διόλου γευστική για τον εκλεπτυσμένο ουρανίσκο μου.
Πολιτικά και κοινωνικά σχόλια, έτσι για να τα λέμε, που ώρες – ώρες φαίνονται άσχετα με το όλο εγχείρημα, δίχως συγκεκριμένη συνοχή. Πάρε λίγη τράπεζα τροφίμων, πάρε λίγες κατασκευασμένες ειδήσεις από τον κίτρινο τύπο, πάρε λίγη απομόνωση από τα social media, πάρε λίγες εμμονές, πάρε λίγη πλουτοκρατία και λίγη φτωχολογιά, πάρε μια μαύρη λεσβία ανάπηρη ηρωίδα (και το επαναλαμβάνει ο Κόου και μια εικοσαριά φορές για να το εμπεδώσουμε), πάρε και μια γιγάντια τριχωτή αράχνη με τα μικρά της (όχι ρε φίλε… εδώ σε πρόλαβε η Ρόουλινγκ… λάθος copy paste έκανες…) Όλα επιφανειακά, όλοι σχολιασμοί επιπέδου βρεφονηπιακού σταθμού, ένα ρηχό ανάγνωσμα που ήθελε να φανεί βαθιά πολιτικο-κοινωνικο-στοχαστικό αλλά πέρασε και δεν ακούμπησε…
Το μόνο διήγημα – ιστορία που βρήκα ευφυές και αντάξιο της φήμης του Κόου ήταν «Η επιστροφή» που έχει να κάνει με τα reality… και χάρη σ’αυτό, δεν το καταβαραθρώνω βαθμολογικά να πάρει κάτω από τη βάση…
Δεν θα σχολιάσω το συμβολικόν τέλος... Με ξεπερνά...

Βαθμολογία: 5.5

Υ.Γ. Στα πλαίσια του Readaton 2017 μπαίνει στην κατηγορία ένα βιβλίο με μωβ εξώφυλλο (4/80)

ΑΡΙΘΜΟΣ 11
JONATHAN COE
Μετάφραση: Άλκηστις Τριμπέρη
Εκδόσεις Πόλις, 2016

Σελίδες 528

Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 2017

Ο τσάρος της αγάπης και της τέκνο - Anthony Marra


Ως γνωστό ‘στριμμένο άντερο’ που είμαι, ας ξεκινήσω με τα στραβά…
Α. Δεν θα αγόραζα ποτέ ένα βιβλίο με αυτό τον τίτλο… πολύ αμερικανιά μου έκανε και με τις μοντέρνες αμερικανιές κάπου το ‘χάνω (τελικά με έπεισε η συμπαθεστάτη κατά τα άλλα βιβλιοπώλις…)
Β. Στα περιεχόμενα, τρύπωσε ο γνωστός ‘δαίμων του τυπογραφείου’ και λείπει εντελώς η ύπαρξη ενός κεφαλαίου (το ‘Μια περιοδική έκθεση’ συγκεκριμένα)… εκτός κι αν ήταν κι αυτό δουλειά του διάσημου Σοβιετικού λογοκριτή Ρομάν Μαρκίν…)
Γ. Τα σχόλια του μεταφραστή για μια ακόμη φορά βρίσκονται ‘τέρμα Θεού’, δηλαδή στο τέλος του βιβλίου…

Δεν έχω διαβάσει το προηγούμενο του συγγραφέα, το «Αστερισμός ζωτικών φαινομένων» οπότε δεν έχω μέτρο σύγκρισης… (πολλοί σκίζουν τα ιμάτια τους ότι ήταν πολύ καλύτερο από τον ‘τσάρο’)
Επίσης, διάβασα σε διάφορες κριτικές – σχολιασμούς – απόψεις πως πρόκειται για εννιά διηγήματα που διέπονται από ορισμένους κοινούς ήρωες και συνισταμένες, να με συμπαθούν οι κύριοι αλλά εγώ είδα ένα κανονικότατο μυθιστόρημα που απλώς η δομή του δεν ήταν τόσο σφιχτοδεμένη και απλώς υπήρχε ένα πήγαινε – έλα στο χώρο…
Το βιβλίο κινείται στη Σοβιετική Ένωση, στη Ρωσία και στην Τσετσενία σε διάφορες χρονικές περιόδους… Ένας πίνακας του Ζαχάροφ που απεικονίζει ένα λιβάδι (του πιο γνωστού Τσετσένου ζωγράφου) χωρίς μεγάλη ιδιαίτερη καλλιτεχνική αξία παίζει έναν ιδιάζοντα ρόλο καθώς όλοι οι πρωταγωνιστές της ιστορίας κινούνται γύρω από αυτόν…
Δεν μπορώ να μιλήσω για την υπόθεση του βιβλίου… υπάρχουν τόσες πολλές ιστορίες αλληλένδετες μεταξύ τους, τόσο σφίξιμο ώρες – ώρες στο στομάχι και τόση χαρά που ανακαλύπτεις πως ‘ευτυχώς σαν χώρα ανήκαμε εις την Δύσιν και όχι στην τρελή κομμουνιστική παράνοια…’ Λογοκριτές, σπιούνοι, ολιγάρχες, ναρκωτικά, διαφθορά, γκουλάγκ και μια λίμνη υδραργύρου που βουτάς να δροσιστείς γιατί αυτό που έχει ρε φίλε σημασία είναι να ευχαριστηθείς τη ζωή κι ας πεθάνεις από το νικέλιο…
Ουφ! Ουφ! Ουφ! Δεν ξέρω… με μπούκωσε αυτό το βιβλίο… με μπούκωσε από συναισθήματα… Τόσα πρόσωπα, τόσες ιστορίες… Ναι ομολογώ πως μου άρεσε…
Ασυζητητί 9/10

Ο ΤΣΑΡΟΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΤΕΚΝΟ
Anthony Marra
Μετάφραση: Αχιλλέας Κυριακίδης
Εκδόσεις  Ίκαρος, 2016
Σελίδες 372

Υ.Γ. Κι επειδή λέω να το χώσω κι αυτό κάπου στο readathon 2017
3/80, μπαίνει στην κατηγορία «ένα βιβλίο με τουλάχιστον 7 λέξεις στον τίτλο»… είμαι ακριβώς στις 7…


Πέμπτη, 5 Ιανουαρίου 2017

Χρυσός Λέων - Wilbur Smith

Με τον Γουίλμπορα έχω μια σχέση που έχει ξεκινήσει πολλά μα πάρα πολλά χρόνια πριν… όταν ακόμα φλέρταρα με την Εύα, να Εύα ένα μήλο…
Η πρώτη μου επαφή ξεκίνησε ένα άνυδρο ελληνικό καλοκαίρι σε κάποιο ξεχασμένο νησί… Παραλία, πετσέτα και μπόλικη αμμουδιά… Ήταν η εποχή που κουλτουριαζόμουν ασυστόλως και τα μόνα βιβλία με τα οποία κατέβαινα στην παραλία ήταν οι δερματόδετοι τόμοι του Τολστόη και μια χιλιοδιαβασμένη έκδοση του «Ζεν και της τέχνης της συντήρησης της μοτοσικλέτας»… Κάποτε όμως τα βιβλία μου τελείωσαν, οι διακοπές όμως όχι και η μόνη λύση για διάβασμα ήταν τα Bell που είχε το μοναδικό μίνι μάρκετ της περιοχής… Έτσι ξεκίνησε το φλερτ με τον Wilbur Smith και κατέληξε μάλλον σε εμμονή αφού έχω διαβάσει ό,τι δικό του έχει κυκλοφορήσει εις την ελληνικήν…
Ο «Χρυσός Λέων» είναι το τελευταίο βιβλίο του συγγραφέα (με τον Giles Kristian) και ανήκει στην κατηγορία των Κόρτνει… Ο Smith έχει συγκεκριμένη μανιέρα και θεματολογία στο γράψιμο του, οπότε ξέρεις και τι θα βρεις… Αφρική, Άγγλους πειρατές, κακούς συνήθως Ολλανδούς, σαφάρι, άγρια ζώα, ζούγκλες, δουλεμπόρια κι όλες τις φυλές της Μαύρης Ηπείρου…
Τα ίδια υπάρχουν και εδώ… Το βιβλίο διαδραματίζεται στα 1670 όπου ο Χαλ Κόρτνει ετοιμάζεται να παντρευτεί με την Ιουδήθ (τη στρατηγό Ναζέτ), όμως συμβαίνουν πολλά και μέχρι να βρεθούν ο ένας με τον άλλον, διαβάζουμε διάφορα…
Χολιγουντιανό στόρι, γρήγορη πλοκή (αυτά δεν με ενοχλούν όταν επιλέγω Γουίλμπορα ξέρω τι θα διαβάσω…), όμως λυπάμαι αλλά αυτό το βιβλίο δεν είχε τη μαγεία των προηγούμενων… το εξέλαβα ως μια ασθμαίνουσα προσπάθεια να δώσει κάτι από τη μαγεία των Κόρτνει, όμως πέρασε και δεν άγγιξε… Χώρια που σε κάποια σημεία θύμιζε τέτοιο Άρλεκιν που εντάξει θα ξεράσω…
Λυπάμαι Γουίλμπορα αλλά με απογοήτευσες… Πρέπει να έχεις κι ένα θέμα με τα ‘πουλιά’ τώρα τελευταία… Μετά το ‘πουλί’ που φύτρωσε στον ευνούχο Τάιτα στο προηγούμενο βιβλίο σου, ένα μισερό ‘πουλί’ και στο Γύπα…
5.5/10 (για χάρη των παλιών καλών ημερών)
Υ.Γ. Και μια και είπα να πάρω και μέρος στο Readathon 2017 (αν δεν βαρεθώ γιατί ως σκορόφιδο βαριέμαι κι εύκολα…), ο «Χρυσός Λέων» κατατάσσεται στην κατηγορία ‘Ένα βιβλίο που διαδραματίζεται πριν το 1800’.

ΧΡΥΣΟΣ ΛΕΩΝ
Wilbur Smith
Μετάφραση: Μαρία Κωνσταντέα
Εκδόσεις Bell, 2016

Σελίδες 412

Κυριακή, 1 Ιανουαρίου 2017

Μπούκου - Φαίη Κοκκινοπούλου



Εν αρχή ην ο τίτλος… Μπούκου… μου έκανε ένα ‘κλικ’ χωρίς να ξέρω το γιατί… Έπειτα ήταν οι αρχικές σελίδες που διάβασα σε μια χορηγούμενη σελίδα στο fb και μου άρεσαν. Τις βρήκα διασκεδαστικές και φρέσκιες σαν φρεσκοκομμένη καρδιά μαρουλιού. Κι αφού  ο Άγιος με την κόκκινη στολή και την Coca Cola ανά χείρας κυκλοφορούσε και στη γειτονιά μου, έβαλε στη δική μου κάλτσα το «Μπούκου».
Θα μπορούσα να το χαρακτηρίσω βιβλίο πολλών ταχυτήτων. Ξεκινάει με μια γραφή δροσερή κι ανάλαφρη, μ’ένα υποδόριο χιούμορ που θεωρείς πως θα διαβάσεις κάτι ξέγνοιαστο…"Ο πατέρας μου ήταν άνθρωπος του Θεού, δηλαδή παπάς. Κι η μάνα μου ήταν η γυναίκα του ανθρώπου του Θεού, δηλαδή παπαδιά." Ο παπάς παντρεμένος με μια γυναίκα τούβλο – κούτσουρο – χαϊβάνι – στόκο και ό,τι άλλο θέλετε σε παρόμοιο κοσμητικό, με το μικρό του όργανο κάνει τακτικά και γρήγορα τη δουλειά του, αλλά αντί να σπέρνει σερνικά, σπέρνει θηλυκά. Κι αυτό όσο και να πεις, είναι βαρύ για τις πλάτες του παπά και της μικρής κοινωνίας. Κι αρχίζει η καζούρα κι η ντροπή. Μέχρι που η παπαδιά αποφασίζει να βάλει τέλος στα βάσανα της οικογένειας της προσπαθώντας να κυοφορήσει επιτέλους τον πολυπόθητο Αδαμάντιο. Όνομα tres chic.
Και ξαφνικά το ανάλαφρο πάει περίπατο κι ο παπάς μόνο πράξεις του Θεού δεν κάνει και εντάξει ας μην κάνω και πολύ spoiler αλλά δυο από τις θυγατέρες του βρίσκονται κλεισμένες στο ίδρυμα κι ο ίδιος ξυρισμένος και περιποιημένος. Κι εκεί αλλάζει η γραφή και υποτίθεται πως γίνεται η γραφή του υποκόσμου για να ταιριάζει με τον Νεκτάριο – «Κουλό» που τα αφηγείται αλλά αυτή η μαγκιόρικη εκδοχή του λεξιλογίου μου έφερε στο νου αποτυχημένη απόπειρα Τσιφόρου.
Και μετά ξανααλλάζει το στυλ και γίνεται και λίγο έτσι και λίγο αλλιώς και λίγο πάλι ανάλαφρο και λίγο πάλι σοκαριστικό.
Μου άρεσε πολύ το στυλ της γραφής όταν ήταν ανάλαφρο (έκρυβε μια φρεσκάδα και μια εξυπνάδα, αξιοσημείωτες αμφότερες), ωστόσο θεωρώ το θέμα πως ήταν πολύ σοβαρό και πολλά γεγονότα έμεναν στον αέρα. Μέσα σε λίγες μόνες σελίδες ξεπετάχτηκαν ζωές ανθρώπων… Με ενόχλησε σφόδρα όπως λέει και μία αδελφή ψυχή, το γεγονός πως δεν αναφέρεται πουθενά μα πουθενά η αντίδραση όλων των άλλων αδελφών αλλά όλα συνεχίζουν όμορφα κι ωραία και είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα.
Πολλά και σοβαρά θέματα, κακοποίηση, ομοφυλοφυλία, κόσμος της νύχτας, εκκλησία, ναρκωτικά και όλα καλύφθηκαν με μια χρυσόσκονη, ολίγον τι επιφανειακά…
Το «Μπούκου» σαφώς δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως chef doeuvre ωστόσο με ευχαρίστηση θα διάβαζα μια άλλη προσπάθεια της Κοκκινοπούλου…
Βαθμολογία 6.7

ΜΠΟΥΚΟΥ
Φαίη Κοκκινοπούλου
Εκδόσεις Mamaya, 2016

Σελίδες 216