Τετάρτη, 28 Σεπτεμβρίου 2016

Ταξίδι αυτοανακάλυψης - π. Φιλόθεος Φάρος



Είναι η εποχή που περνάω όλα μου τα ψυχο… και το κακό είναι πως όταν έρχονται, έρχονται όλα μαζεμένα… ψυχολογικά, ψυχοσωματικά, ψυχονευρωτικά… όλο μέσα στο ψυχο… είμαι… κι έτσι η διάθεση έπεσε στα τάρταρα κι ακόμα παραπέρα… κι ούτε διαβάζω, ούτε σερφάρω, κάνω αποτοξίνωση, μπας και χαλαρώσω το ρημάδι…
Κι όταν με πιάνουν όλα τούτα, το ρίχνω στα βιβλία αυτοβοήθειας, μήπως και δω λίγο φως στο μαύρο τούνελ. Αυτή τη φορά επέλεξα το «Ταξίδι αυτοανακάλυψης» του πατέρα (ιερέα δηλαδή) Φιλόθεου Φάρου. Έχω διαβάσει κατά καιρούς διάφορα βιβλία του, άλλα με έχουν βοηθήσει περισσότερο άλλα λιγότερο. Μου ταιριάζει αυτός ο συνδυασμός ψυχολογίας, φιλοσοφίας και ορθόδοξης θεολογίας που προτείνει. Είναι στην ιδιοσυγκρασία μου.
Το «Ταξίδι αυτοανακάλυψης» όπως μαρτυρά και ο τίτλος είναι ένα βιβλίο - βοήθημα για την ανακάλυψη του εαυτού μας, όμως η αλήθεια είναι πως ή δεν ήμουν σε mood ή ήταν λίγο πιο μπερδαγουέι κι έτσι δεν κατατάχθηκε στο top των αυτοβοηθημάτων. Ωστόσο υπάρχουν μέσα ακτίνες φωτός που φωτίζουν ολίγον τη μαύρη μαυρίλα πλάκωσε. Επίσης μου συμβαίνει και το εξής παράδοξο ορισμένες φορές… Διαβάζοντας τέτοια βιβλία αντιλαμβάνομαι τόσο καλά τις στρεβλώσεις του χαρακτήρος μου, πόσα λάθη κάνω που με απομακρύνουν από την ευτυχία, γεγονός που με κάνει στη συνέχεια ακόμα πιο μίζερο και καταθλιμμένο…
Ένα ακόμα καλό βιβλίο του πατέρα Φιλόθεου Φάρου (από αυτά για το ψάξιμο του εαυτού μας…), όχι ωστόσο από τα πιο δυνατά του…
Εάν ανήκετε στους φανατικά άθεους, άθρησκους, αντι-εκκλησιαστικούς, δεν σας το προτείνω… θα το δείτε με παρωπίδες και είναι κρίμα να χάσετε και την άποψη ενός φωτισμένου κληρικού
Βαθμολογία: 8/10
Υ.Γ. Όπως θα καταλάβατε, ούτε ένα 'τσίμπημα' της προκοπής δεν έχω διάθεση να κάνω...


ΤΑΞΙΔΙ ΑΥΤΟΑΝΑΚΑΛΥΨΗΣ
π. Φιλόθεος Φάρος
Εκδόσεις Αρμός, 2009
Σελίδες 247


Τρίτη, 13 Σεπτεμβρίου 2016

Το θεώρημα του παπαγάλου - Ντενί Γκετζ

Αξίωμα πρώτο: Απεχθάνομαι τα μαθηματικά
Αξίωμα δεύτερο: Μισώ τα μαθηματικά
Αξίωμα τρίτο: Σιχαίνομαι τα μαθηματικά
Ας μου λύσει κάποιος την απορία, γιατί τότε διάβασα ένα μαθηματικό μυθιστόρημα;
Ο συγγραφέας θεωρητικά είχε μια ωραία ιδέα. Να δημιουργήσει ένα μυστήριο, μια ωραία ατμόσφαιρα (Παρίσι – Συρακούσες – Αμαζόνιος) και μέσα από τους βασικούς ήρωες (τρία παιδιά, έναν 84/χρονο κι έναν σπάνιο παπαγάλο) να γνωρίσει στον αναγνώστη τις βασικές μαθηματικές θεωρίες και την ιστορία των μαθηματικών εν γένει.
Ειλικρινά δεν ξέρω πως φάνηκε το βιβλίο σε αυτούς που αγαπούν τα μαθηματικά. Εμένα παρ’όλη την καλή μου διάθεση (και πιστέψτε με ήμουν full στην καλή διάθεση τούτη τη φορά) δεν κατάφερε να μου ενσταλάξει ούτε μια σταγόνα λατρείας γι’αυτή την επιστήμη. Με την ίδια μανία που απεχθανόμουν  π.β. (προ βιβλίου) τις αλγεβρικές παραστάσεις, τα ημίτονα, τα συνημίτονα και τις ευθείες, με την ίδια μανία τα απεχθάνομαι και μ.β. (μετά βιβλίον). Θεωρήματα, αποδείξεις, αξιώματα έκαναν το κεφάλι μου καζάνι και η μόνη λύση για να αποφύγω τις κούτες των panadol για τον πονοκέφαλο, ήταν να πηδάω τις σελίδες σαν καγκουρώ.
Βρήκα την υπόθεση επιφανειακή (έμπαζε από παντού), λογοτεχνική γραφή δεν εντόπισα πουθενά, λάθη μετάφρασης (π.χ. θεωρώ λάθος που ο μεταφραστής επέλεξε το Κοτ – ντ- Αζύρ αντί για το Κυανή Ακτή ή το Λουί – Φιλίπ αντί για το βασιλιά Λουδοβίκο – Φίλιππο και πολλά άλλα τέτοια) και τόσα μαθηματικά που δεν θα ξαναπάρω ποτέ στη ζωή μου.
Τα μόνα σημεία που πραγματικά κυλούσαν ευχάριστα ήταν εκείνα που μιλούσαν για τη ζωή ορισμένων μαθηματικών ιδιοφυιών όπως του Ομάρ αλ Χαγιάμ ή του Όιλερ αλλά ειλικρινά τέτοια τσιμεντοποίηση που έπαθε ο εγκέφαλος μου για καμιά πενηντάρια σελίδες που άξιζαν, είναι κρίμα!
Βαθμολογία: π (ναι αυτό το π που κάποια σχέση έχει με τον κύκλο αλλά τώρα ποια ακριβώς είναι ανάθεμα κι αν θυμάμαι… κουμπαριά είναι, πρωτοξάδερφοι είναι, μπατζανάκια είναι… θα σας γελάσω και δεν το θέλω…)

Υ.Γ. Οι μαθηματικοί μπορεί και να το λατρέψετε, εγώ πάλι ΟΧΙ.

ΤΟ ΘΕΩΡΗΜΑ ΤΟΥ ΠΑΠΑΓΑΛΟΥ
Ντενί Γκετζ
Μετάφραση: Τεύκρος Μιχαηλίδης
Εκδόσεις Κέδρος 2010
Σελίδες 720 (καταλαβαίνετε τον πόνο μου)


Σάββατο, 3 Σεπτεμβρίου 2016

Ούτε η μάνα μου - Έφη Καγξίδου / Λίνα Σπεντζάρη


Τα τελευταία χρόνια σε δυο ειδών βιβλία παθαίνω αναφυλαξία:
Α) στις αληθινές ιστορίες, γραμμένες από τις χήρες, τα ορφανά, τους συγγενείς του μακαρίτη γιατί συνήθως είναι νεκρολογίες όπου ο εκλιπών παρουσιάζεται ως σούπερ ντούπερ ήρωας ή το αντίθετο αν η συγγραφέας είναι η κερατωμένη πρώην σύζυγος, όπου ο ήρωας παρουσιάζεται ως ο χειρότερος Σάτυρος όλων των εποχών
Β) στα μυθιστορήματα που αναφέρονται στις χαμένες πατρίδες (και να φανταστείτε ότι η καταγωγή των σκορόφιδων έχει τις ρίζες της στα διαμάντια της Ιωνίας). Όμως δεν αντέχω άλλο κάρβουνο… έχω διαβάσει τόση Μικρασία, τόση Σμύρνη, τόσο Και και τόσο Κραίμερ, τόσες τούρκικες σφαγές και τόσους έρωτες που οι ήρωες μπερδεύουν τα αλλόεθνα μπούτια τους που enough is enough!
Τώρα πως βρέθηκα να διαβάζω ένα βιβλίο που τα κύρια συστατικά του αποτελούνται από τα δύο συστατικά που απεχθάνομαι; 
Α. Με ιντρίγκαρε το γεγονός πως κανείς δεν βρέθηκε να πιστέψει στην αθωότητα του ήρωα (ούτε καν η μάνα του) 
Β. Στο οπισθόφυλλο δεν αναφέρονταν πουθενά οι χαμένες πατρίδες…

Και μετά τον πρόλογο – σεντόνι, συνεχίζω με το προσωπικό αξίωμα πως ποτέ δεν κρίνω την ιστορία ενός βιβλίου όταν πρόκειται για την αληθινή ζωή ενός ανθρώπου που υπήρξε στην πραγματικότητα και όχι μόνο στο μυαλό του συγγραφέα. Δεν μπορώ να κρίνω αν κάποια γεγονότα μου φαίνονται υπερβολικά, εξτραβαγκάντσικα, εξωγήινα… Δεν μπορώ να κρίνω εάν οι πράξεις των ηρώων φαίνονται ‘αλλού γι’αλλού’… αφού έτσι έγιναν τα γεγονότα, τι είμαι εγώ που θα τα σχολιάσω;;; ,
Πάνω λοιπόν σ’αυτό το αξίωμα, όσο κι αν δεν μπόρεσα να καταλάβω από πού ορμώμενη η μάνα του Γιώργη αρνείται ακόμα και ν’ακούσει τον ίδιο της τον γιο να της μιλάει για την αθωότητά του, όσο κι αν δεν κατάλαβα γιατί μια χήρα μάνα καταριέται το πρωτότοκο και αγαπημένο της σπλάχνο (που μέχρι πρότινος ήταν και δείγμα τάξεως και ηθικής) χωρίς καν να του δώσει πέντε λεπτά από τη ζωή της για να τον ακούσει, δεν το κρίνω. Με ξεπερνάει σαν πράξη, αλλά πιστεύω τη συγγραφέα πως έτσι έγιναν πράγματι τα γεγονότα και δεν τα σχολιάζω.
Από κει και πέρα, πρόκειται για ένα κλασικό πλέον μοτίβο που συναντάμε στην νεοελληνική πεζογραφία με την ευτυχισμένη ζωή των κατοίκων στη Μικρασία πριν το 1922, τις τούρκικες φρικαλεότητες και τον αγώνα επιβίωσης που έκαναν οι πρόσφυγες για να ριζώσουν στη ‘μητέρα πατρίδα’.
Τα κομμάτια που ήταν γεμάτα από καλολογικά στοιχεία θυμίζοντας καλές εκθέσεις του πάλαι ποτέ, του στυλ: «Πανάκι απλωμένο το κορμί του, στέγνωνε από τη βαρυχειμωνιά. Πέπλο διάφανο, χρυσοποίκιλτο, έντυνε το γυμνό ορίζοντα. Οι ηλιαχτίδες αλλού στραφτάλιζαν σαν φλουριά στης θάλασσας το μπούστο κι αλλού της φόραγαν χτενάκια ασημόχρυσα…» καθώς και τις σκηνές που μιλούσαν για την καθημερινή ζωή στην Ιωνία, τα περνούσα ντιαγκονάλ. Ωστόσο υπήρξαν σκηνές δυνατές, που προφανώς και οι συγγραφείς παρασύρθηκαν από τη βιαιότητα των γεγονότων κι άγγιξαν τη σκληρή καρδιά μου, όπως η σκηνή με το χέρι του Οσμάν (όσοι διάβασαν ή διαβάσουν το βιβλίο θα με καταλάβουν) και το κεφάλαιο με τον τίτλο ‘Μουράτ’. (ναι, το ομολογώ κύλησαν δάκρυα συγκίνησης στα μάτια μου…)
Εν τέλει πρόκειται για την αληθινή ιστορία ενός ανθρώπου, μιας οικογένειας. Για όσους αγαπούν αυτού του είδους βιβλία χωρίς ιδιαίτερες λογοτεχνικές αξιώσεις είναι ένα ανάγνωσμα που ενδεχομένως θα λατρέψουν. Για όσους επίσης δεν έχουν πάθει overdose από Μικρασία, μπορούν να πάρουν τη δόση τους.
Για κάποιους κυνικούς σαν κι εμένα που πλέον σχεδόν τα βλέπουν όλα ίδια, ένα 6,5/10 (γιατί πιστεύω πως το βιβλίο κομίζει γλαύκας εις τας Αθήνας)

ΟΥΤΕ Η ΜΑΝΑ ΜΟΥ
Έφη Καγξίδου – Λίνα Σπεντζάρη
Εκδόσεις Έξη, 2015

Σελίδες 469

Πέμπτη, 1 Σεπτεμβρίου 2016

Γερουλντεγγέρ – Ίαν Μανούκ


Αστυνομικόν… και πάλι… Γαλλικό νουάρ από έναν Αρμένιο συγγραφέα πολιτογραφημένο Γάλλο (γι’αυτό και το Μανουκιάν το στρίβει αλλά γαλλικά σε Μανούκ) και ερωτευμένο με τη Μογγολία.  Τα πήρε όλα αυτά λοιπόν ο συγγραφεύς, τα ανακάτεψε άλλοτε καλά και άλλοτε όχι και τόσο και μας σέρβιρε ένα κατά βάση αστυνομικόν με ολίγη εσάνς κοινωνικού και με πολλές πινελιές εξωτισμού βιβλίο. Ουφ! Τα είπα!
Ο Γερουλντελγγέρ (που ανάθεμα και τώρα που τελείωσα το βιβλίο κι αν έμαθα το όνομά του) είναι Μογγόλος αστυνομικός και βρίσκεται ξαφνικά με δυο καυτές πατάτες στα χέρια του: α) το πτώμα ενός 5/χρονου κοριτσιού που ξεβράζει η στέπα της Μογγολίας και β) τρεις Κινέζους νεκρούς με κομμένα τ’αχαμνά τους (βλέπετε πως δεν ρίχνω το επίπεδο) και δυο νεκρές πόρνες με τ’αχαμνά των Κινέζων στο στόμα για να μην πάνε χαμένα. Ο ίδιος, αν και καλός μπάτσος, κάπου έχει φλιπάρει γιατί πριν πέντε χρόνια απήγαγαν και στραγγάλισαν την πεντάχρονη κόρη του, η γυναίκα του αποτρελάθηκε (λογικότατον) και η έφηβη κόρη του έχει πέσει στα σκληρά.
Και από κει και πέρα ξετυλίγεται ένα ‘κυνηγητό’ σ’έναν δρόμο με πολλά παρακλάδια: καλοί και κακοί μπάτσοι, Μογγόλοι ναζί, Κινέζοι και Κορεάτες μεγαλοεπιχειρηματίες, εθνικές συγκρούσεις, μογγολικές παραδόσεις και σοβιετικά κατάλοιπα, πόρνες , υπόνομοι, μοναχοί, ουρανοξύστες στο Ουλάν Μπατόρ και παραδοσιακές γιούτες που σερβίρονται απαραίτητα με αλμυρό τσάι και βούτυρο, ψωμί με παχιά κρέμα γάλακτος και μαρμελάδα από μαύρα μύρτιλλα και για τις μεσημεριανές ώρες γεμιστές μαρμότες με πέτρες… Εντάξει, οι Μογγόλοι δεν φημίζονται και για την υψηλή γαστρονομία τους.
Βιβλίον εξωτικόν, ταξιδιάρικον, σε μια χώρα άγρια και άγνωστη στα δι ημάς που ωστόσο ο Μανούκ κατάφερε να μεταδώσει το κλίμα της, η αγωνία πιάνει κόκκινο σε πολλά σημεία, ενίοτε σκληρό κι απάνθρωπο, με μια δόση μυστικισμού που προσωπικά τη λάτρεψα…
Κι επειδή βέβαια φίδι είμαι θα τσιμπήσω, στη μέση κάπου κάνει λίγο κοιλιά και υπήρξαν στιγμές που το βαρέθηκα ολίγον το story για να πάρει μετά ξανά εμπρός ο Μανούκ και η δράση. Και σαφώς υπήρξαν κομμάτια που πρόσωπα έμπαιναν κι έβγαιναν γιατί οι συγγραφείς είναι μικροί θεοί κι όποιον θέλουν βάζουν όποιον θέλουν ξεκάνουν γιατί έτσι τους βολεύει κι υπάρχουν κι ορισμένες σκηνές σαν να είναι βγαλμένες από αμερικάνικο κόμικ, όμως κατά ένα περίεργο τρόπο, το αποδέχτηκα γιατί με πήρε ο ρυθμός της αφήγησης.
Αγαπημένος ήρωας ο μικρός Γκαντουλγκά (τώρα όρκο για το όνομα δεν παίρνω κιόλας), ο οποίος βέβαια σε ορισμένες φάσεις μεταμορφώνεται σε alter ego του Spiderman, του Batman και του Mr America μαζί.
Κι αν αναρωτιέστε γιατί δεν χύνω περισσότερο δηλητήριο… Πώς μπορεί ένα φίδι να δαγκώσει το συγγραφέα που σε μια από τις δυνατότερες σκηνές του βιβλίου έχει δώσει στα φίδια πρωταγωνιστικόν ρόλο; Και για του λόγου το αληθές, voila και αποσπάσματα:

«… Τα δηλητηριώδη φίδια έχουν πιο έντονα σαγόνια, ακριβώς πίσω από το κεφάλι, οι φολίδες τους είναι ίσιες και το σώμα τους απολήγει με πιο απότομο τρόπο, χωρίς να λεπταίνει στην άκρη…»
«Τα φίδια είναι άραγε ικανά να δρουν ομαδικά; Θα μπορούσαν άραγε να σε κυκλώσουν στη μέση της τάφρου, ή να σε στριμώξουν σε μία γωνία για να σου επιτεθούν;»
«-Αυτός είναι ένας κροταλίας από το Γκόμπι, εξήγησε ο Γερουλντελγγέρ μιλώντας για το φίδι που μόλις είχε πετάξει μέσα στον λάκκο. Οι οχιές είναι φοβιτσιάρες, αλλά ο κροταλίας είναι φίδι του πολέμου».

Αυτά και άλλα πολλά, σταματώ μην μας πάρει χαμπάρι και κάνας φιδέμπορας …
Βαθμολογία: 7,5/10

ΓΕΡΟΥΛΝΤΕΛΓΓΕΡ – ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΣΤΗ ΜΟΓΓΟΛΙΑ
Ίαν Μανούκ
Μετάφραση: Ουρανία Πολυκανδριώτη
Εκδόσεις Στερέωμα, 2015

Σελίδες 648