Πέμπτη, 30 Ιουνίου 2016

Το παιδία από τη Γερμανία - Camilla Lackberg



Τόση Καμίλα μαζεμένη που διάβασα, ‘καμιλίαση’ θα πάθω στο τέλος… Έλα όμως που τα βρήκα τα «ποκετάκια» ό,τι πρέπει για την τσέπη μου κι είπα να δω που βαδίζει κι αυτή η έρμη σχέση ‘Πάτρικ – Ερίκας’.
Ο Πάτρικ έχει πάρει γονική άδεια, η Ερίκα από τη μια προσπαθεί να γράψει το καινούριο της βιβλίο από την άλλη αποφασίζει να μάθει το παρελθόν της μάνας της κι ένας νέος φόνος ταράζει και πάλι την ήσυχη Φιελμπάκα. Που συγγνώμη κιόλας που θα το πω αλλά στην «Παγωμένη πριγκίπισσα» υποτίθεται πως στη Φιελμπάκα το πιο μεγάλο έγκλημα ήταν η κλοπή ποδηλάτου κι από τότε έχουμε βαρεθεί να κάνουμε συλλογή πτωμάτων… Ούτε που σκέφτομαι να πάω προς τα κει… ποτέ δεν ξέρεις, τι μπορεί να με βρει…
Ξεκινάει λοιπόν η έρευνα του φόνου, το αγαπημένο παιχνίδι της Λάκμπεργκ, αυτό το «μπρος – πίσω» στο χρόνο, το φονικό για μια ακόμη φορά έχει τις ρίζες του στο μακρινό παρελθόν. Και δίπλα στην εξιχνίαση του φόνου, όπως μας έχει συνηθίσει η συγγραφεύς βάζει και διάφορα κοινωνικά θέματα… Τούτη τη φορά βλέπουμε ένα ζευγάρι ομοφυλόφυλων γυναικών να κυοφορεί το παιδί τους, το οποίο το σπέρμα το πήραν από μια τράπεζα στη Δανία… Είπαμε η σουηδική κοινωνία σ’αυτά τα θέματα είναι μίλια μπροστά από τη δική μας, αλλά η ‘πεθερά’ παραμένει θέμα ταμπού σε όλες τις κοινωνίες… (Τι Σουηδία και τι Ελλάδα μου τσαμπουνάς… Η πεθερά είναι πεθερά…)
Επειδή πλέον κοντεύω να γίνω ειδήμων εις την Λάκμπεργκ, θεωρώ «το παιδί από τη Γερμανία» το καλυτερότερό της από αυτά που έχω διαβάσει μέχρι στιγμής…
Α! και θα σας την σπάσω και λίγο γιατί για μια ακόμη φορά βρήκα τον / την δολοφόνο σχετικά νωρίς (αν και ομολογώ πως δεν μπορούσα να βρω την αιτία… η οποία αιτία, δεν με χάλασε ομολογώ…)
Αυτά τα ολίγα…
Ας πάμε σ’ένα 7.80 αυτή τη φορά…

ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΑΠΟ ΤΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ
Camilla Lackberg
Μετάφραση: Γρηγόρης Κονδύλης
Μεταίχμιο, 2016
Σελίδες 664

Σάββατο, 25 Ιουνίου 2016

Σε ζωντανή μετάδοση - Camilla Lackberg


Σε «συσκευασία πόκετ», ό,τι πρέπει για την παραλία… χωρίς άγχος μην γεμίσουν οι σελίδες άμμο ή το χειρότερο μου ever μήπως πιτσιλιστούν οι σελίδες με το αρμυρό νερό και μπάσουν οι ιδέες νερό…
Λάκμπεργκ πόκετ αυτή τη φορά, «Σε ζωντανή μετάδοση». Καινούριο αίμα στο αστυνομικό τμήμα της Φιελμπάκα, ένας έρωτας για το διευθυντή του αστυνομικού τμήματος, η Ερίκα και ο Πάτρικ (το γνωστό ζεύγος) στις ετοιμασίες για τον επικείμενο γάμο τους κι ένα ριάλιτι με γαμώ τα ονόματα (Γαμημένο Τάνουμ!)
… α! και δυο φόνους, έτσι από το πουθενά να γυρεύουν τη λύση τους, και ο Πάτρικ αντί να δοκιμάζει το γαμπριάτικο φράκο να κυνηγάει δολοφόνους…
Ομολογώ πως μου άρεσε περισσότερο από το προηγούμενο της Λάκμπεργκ (τα Οικογενειακά μυστικά)… όχι τόσο για το αστυνομικόν αλλά κυρίως για το κοινωνικόν της υπόθεσης όπου η συγγραφέας καυτηριάζει και σφάζει με το γάντι τα τεκταινόμενα στα ριάλιτι…
Δεν μου αρέσει να επαναλαμβάνομαι… το μοτίβο είναι γνωστό… σε όποιους αρέσει η Λάκμπεργκ είναι μια καλή προσπάθεια… όποιοι πάλι βρίσκουν το ζεύγος νερόβραστο και μουρόχαυλο, το ζεύγος συνεχίζει να ζει τη μουροχαυλίαση του, μόνο που τώρα η Μάγια τους έχει ολίγον μεγαλώσει…
Αυτό που ομολογώ πως μου αρέσει σε αυτή τη σειρά είναι πως ανακαλύπτω κάθε φορά ότι η απελευθερωμένη σουηδική κοινωνία, τελικά υποφέρει από τις ίδιες ασθένειες με την ελληνική… πεθερές που χώνονται, θειάδες που πρέπει να καλέσεις οπωσδήποτε στο γάμο σου, κιλά που πρέπει να χάσεις για να χωρέσεις στο νυφικό…
Ως προς το αστυνομικόν κομμάτι της υπόθεσης, αυτή τη φορά πέτυχα διάνα!!! Για να περιαυτολογήσω (γιατί η μαύρη αλήθεια είναι πως δεν είμαι καθόλου σκορόφιδον ταπεινόν) βρήκα το δολοφόνο και την περίεργη σχέση (sic) από τη μέση περίπου του αναγνώσματος.
Ανάλαφρο, ό,τι πρέπει για παραλία… 7/10

ΣΕ ΖΩΝΤΑΝΗ ΜΕΤΑΔΟΣΗ
CAMILLA LACKBERG
Μετάφραση: Γρηγόρης Κονδύλης
Εκδόσεις, Μεταίχμιο 2015 (pocket)

Σελίδες 520

Τρίτη, 21 Ιουνίου 2016

Το χέρι της Φάτιμα - Ιλδεφόνσο Φαλκόνες


Όταν κράτησα στα χέρια μου το εν λόγω ‘βιβλίο – τούβλο’, ήμουν σίγουρο πως θα διάβαζα ένα αριστούργημα… εν πάση περιπτώσει αν όχι αριστούργημα, τουλάχιστον ένα βιβλίο που προσωπικώς θα λάτρευα… Γιατί; Πρώτον, ήταν τούβλον κι εγώ λατρεύω τα τούβλα. Δεύτερον, διαδραματίζεται στην Ισπανία του 16ου αιώνα, βλέπε Ιερά Εξέταση, Άραβες, Κόρδοβα, Μοναχοί και άλλα ωραία. Κι εμένα μου αρέσουν όλα τούτα. Τρίτον, ήταν άκρως οικονομικό και τέταρτον ο ίδιος ο τίτλος θα το προστάτευε από το κακό το μάτι. Διότι «το χέρι της Φάτιμα» είναι ένα φυλαχτό τόσο για τους Μουσουλμάνους όσο και για τους Εβραίους που διώχνει μακριά την κακοδαιμονία… σαν το ματόχανδρο το δικό μας ένα πράμα… Όμως, δυστυχώς, ο Φαλκόνες δεν με αποζημίωσε όπως ακριβώς θα επιθυμούσα… (ίσως πάλι να φταίνε οι υψηλές σκοροφιδικές προσδοκίες…)

Λίγα λόγια για την ιστορία. Ο Ερνάντο είναι Μορίσκο, τουτέστιν μουσουλμάνος της Ισπανίας που εξαναγκάζεται σε εκχριστιανισμό όπως και όλος ο λαός του για να επιβιώσει. Νεοχριστιανός. Όμως είναι και καρπός βιασμού ενός χριστιανού παπά και του έχουν μείνει αμανάτι τα γαλανά μάτια του πατέρα – βιαστή και το προσωνύμιο «Ναζαρηνός» με τον οποίο τον αποκαλεί τόσο ο Μπραΐμ ο πατριός του όσο και οι άλλοι Μορίσκο. Ανάμεσα σε δύο θρησκείες, θα προσπαθήσει να επιβιώσει, θα προσπαθήσει να κρατήσει την αληθινή γι’αυτόν θρησκεία, θα προσπαθήσει γενικώς… Και φυσικά ο έρωτας θα του χτυπήσει την πόρτα… Η όμορφη Φάτιμα που όμως τη λιγουρεύεται κι ο πατριός και μαντέψτε ποιος θα την κερδίσει…

Δεν μπορώ παρά να παραδεχτώ την έρευνα του Φαλκόνες… μαθαίνουμε όλη τη ζωή των Μορίσκο, την αντιμετώπισή τους όχι μόνο από τους χριστιανούς Ισπανούς αλλά και από τους υποτιθέμενους συμμάχους τους, Άραβες και Τούρκους… Κόρδοβα, Γρανάδα, Αλπουχάρρας, Σιέρα Νεβάδα… περπατάς στους δρόμους τους… Η γραφή ωραία αλλά απελπιστικά αργή σε ορισμένα σημεία…

Όμως… όμως… Δεν μου κάθισαν ορισμένα σημεία της ιστορίας… Δεν μπόρεσα να τα καταπιώ αμάσητα… δεν είμαι βόας, ένα απλό σκορόφιδο είμαι…
1.  Η στάση της Αϊσά, απέναντι στο γιο της τον Ερνάντο, το χονδροειδέστατο ψέμα που του λέει σε σχέση με τη ζωή της Φάτιμα και των παιδιών του, και το ρίξιμο των ενοχών στο γιο της και όχι στην ίδια, κάπου με ξεπέρασε 
2. Η στάση της Φάτιμα και το μίσος που με το οποίο πότισε τα δυο παιδιά για τον Ερνάντο, εντελώς μη δικαιολογημένο 
3. Διέκρινα μια σαφή στροφή του συγγραφέα υπέρ των Μορίσκο… δεν κράτησε καθόλου ίσες αποστάσεις, άσχετα εάν αυτή ήταν η πρόθεσις του… οι σφαγές και οι αγριότητες των Μορίσκο ίσα που πέρασαν και δεν άγγιξαν… Προσπάθησε να δείξει τον Ερνάντο έναν ήρωα σοφό, έναν άνθρωπο που ισορροπούσε ανάμεσα στις δύο θρησκείες, όμως λυπάμαι αλλά έπεσε μονόπαντα στον Αλλάχ και… 
4. Καλή η έρευνα, καλή η γραφή όμως ήταν σαν να παρατηρούσα τα γεγονότα από μακριά, σαν να μην με άγγιζαν… τόσος πόνος, τόσες βιαιότητες, τόσο κλάμα, τόσο αίμα κι όμως ούτε ένα σφίξιμο στο στομάχι ούτε ένα δάκρυ…

Λατρεμένος ήρωας ο Μιγέλ, ο σακάτης… ο μόνος που συμπόνεσα με την σκληρή καρδιά μου…

Βαθμολογία: 7,5/10

ΤΟ ΧΕΡΙ ΤΗΣ ΦΑΤΙΜΑ
Ιλδεφόνσο Φαλκόνες
Μετάφραση: Αγαθή Δημητρούκα
Εκδόσεις Πατάκη, 2013

Σελίδες 974

Δευτέρα, 6 Ιουνίου 2016

Το μυστικό της πεταλούδας - Ισμήνη Μπάρακλη


(Μπορεί να έχει ορισμένα spoilers - όχι πολλά - να όσο πατάει η γάτα...)

Η κληρονομιά του Ξανθόπουλου και του «αμάρτησα για το παιδί μου» τελικά έχει γραφτεί για τα καλά στο DNA του Έλληνα συγγραφέα και αναγνώστη και ταλαιπωρεί κι εμάς τα δύσμοιρα σκορόφιδα που δεν είμαστε ούτε τόσο ευαίσθητα ούτε τόσο ψυχοπονιάρικα. Μα είναι δυνατόν, σ’όλους τους ήρωες να συμβαίνουν ‘όλα τα κακά της μοίρας τους’ και μαζί μ’αυτούς να την πληρώνουμε κι εμείς; Σ’όλη τους τη ζωή πια μόνο βάσανα και πίκρες, μόνο σεισμοί, λιμοί και καταποντισμοί, μόνο η κακομοίρα φτωχιά ψυχοκόρη που την ορέγεται ο κακός ο αφέντης και φυσικά η γυναίκα του αφέντη που βγάζει όλο το άχτι της στην φτωχή πλην τιμία κορασίδα; Όχι άλλο κάρβουνο, παιδιά, δεν αντέχω!
Ιστορίες πολλών γυναικών – ηρωίδων (εννοείται όλες μαύρες κι άραχλες δίχως ίχνος χαμόγελου) που χορεύουν γύρω από τον κεντρικό ήρωα, έναν τρισυπόστατο άντρα όπως λέει και το οπισθόφυλλο του βιβλίου, του Φραγκούλη του ληστή, του Αυγουστή και του μοναχού Ιωάννη. Ο ήρωας μας λοιπόν, δεν είναι και πολύ καλό τσανάκι, κλέβει, ληστεύει, βιάζει και εν τέλει σκοτώνει. Η δολοφονία της νεαρής κοπέλας, τον στοιχειώνει και αποφασίζει ν’αλλάξει ρότα στη ζωή του, ν’αλλάξει γενικώς ο ίδιος και να βρει τη γαλήνη που τόσο αποζητά στο δρόμο του Θεού.
Επειδή ως συμπλεγματικό σκορόφιδο, αντιλαμβάνεστε πως μονίμως ψάχνω να βρω κι εγώ τη γαλήνη της ψυχής μου, λυπάμαι που το λέω αλλά η μεταστροφή του ήρωα δεν με έπεισε. Δεν δόθηκε το ανάλογο βάθος, δεν δόθηκε βήμα – βήμα η αλλαγή του, οι εσωτερικές μάχες που έδωσε. Με κάνα – δυο αράδες δεν αλλάζει έτσι απλά η ζωή ενός ανθρώπου. Εντάξει η αναφορά στο θείο (όχι τον θείο που κέρδισε το τζόκερ), αλλά από ένα σημείο κι ύστερα νόμιζα πως δεν διάβαζα λογοτεχνικό έργο αλλά το συναξάρι ενός αγίου, κι αν θέλω να διαβάσω τους βίους των αγίων της εκκλησίας μας, προτιμώ να διαβάσω μια αληθινή ιστορία κι όχι ένα πεταλουδίστικο μυστικό. Και παρά τη μεταστροφή του και την υποτιθέμενη αγιοσύνη και καλοσύνη του, λυπάμαι αλλά δεν μ’έπεισε ο ήρως. Γιατί; Για τον απλούστατο λόγο ότι απέκρυψε από την Ευαγγελία το υπέρτατο μυστικό, εξηφανίσθη αποποιούμενος τις ευθύνες του για να βρει ο ίδιος τη γαλήνη στο Θεό. Αν ήταν όμως άνθρωπος του Θεού, έπρεπε να δώσει τη γαλήνη πρώτα στην Ευαγγελία και ας καιγόταν μετά ο ίδιος στην Κόλαση. Άφησε που η Ευαγγελία ήταν η μόνη που δεν έφταιγε σε τίποτα και εν τέλει είχε την 'τραγικότερη μοίρα' απ’όλους τους ήρωες του βιβλίου. Έχασε το τρένο της ζωής της. Και μετά, ο Αυγουστής - μοναχός Ιωάννης, της μιλούσε για συγχώρεση και γαλήνη… Ας γελάσω… Χα! Χα! (αυτές βέβαια είναι προσωπικές μου απόψεις περί γαλήνης ψυχής και συγχωρέσεως…)
Είναι κρίμα μια τόσο όμορφη λογοτεχνική γραφή να χάνεται μέσα στις κακουχίες και στα βάσανα των ηρώων… γιατί η γραφή της Μπάρακλη είναι μεστή, λυρική, λογοτεχνική (ιδίως στο πρώτο μισό βιβλίο). Τη γραφή την έχει, απλώς δεν αντέχω τις εύκολες λύσεις, τη μοιρολατρία και τα πολλά βάσανα…
Τι βαθμό τώρα να βάλω;;; Λέω να βάλω έναν βαθμό δισυπόστατο (για το αντικειμενικόν της υποθέσεως...)

6/10 για την ιστορία…
8/10 για τη γραφή…

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΠΕΤΑΛΟΥΔΑΣ
Ισμήνη Μπάρακλη
Εκδόσεις Ψυχογιός, 2016
Σελίδες 344