Τρίτη, 29 Μαρτίου 2016

Πέτερ Κάμεντσιντ - Χέρμαν Χέσσε

Ενίοτε περνάω κρίσεις αυτογνωσίας και ακόμα πιο σπάνια περνάω κρίσεις καλοσύνης. Τούτη την εποχή, μου ήρθε μία διπλή κρίση αυτογνωσίας και καλοσύνης (σαν διπλό πιτόγυρο ένα πράμα), με αποτέλεσμα να μου πέσει όλο αυτό βαρύ στο στομάχι. Και μέσα σ’όλο αυτό τον αχταρμά λέω ‘βρε μήπως είναι κρίμα να βγάζω τόσο δηλητήριο για ορισμένα βιβλία, μήπως πρέπει να γίνω λίγο φίδι πιο συμπονετικόν’; Όμως όσο και μεγάλη κρίση καλοσύνης κι αν περνώ δεν παύει κατά βάθος να ‘μαι σκορόφιδον μαύρο κι άραχλο κι έτσι αποφάσισα να βγάλω την κρίση της καλοσύνης μου, σε κάποιο συγγραφέα που πίστευα πως δεν θα με απογοητεύσει. Γιατί αλλιώς ποιος τη μαζεύει τη γλώσσα μου;
Έρμαν Έσσε για μια ακόμη φορά και «Πέτερ Κάμεντσιντ» (γαμώ τα γερμανικά μου!). Το εν λόγω βιβλίο αποτελεί την πρώτη λογοτεχνική επιτυχία του Έσσε και είχα μία σχετική (να όσο πατάει η γάτα) επιφύλαξη. Ο νεαρός Πέτερ, ένα αγροτόπαιδο από ένα χωριό της Γερμανίας λατρεύει τη φύση κι έχει όνειρα για το μέλλον του. Κλασσικά εφηβικά όνειρα όλων των εποχών: να φύγει από το χωριό του και να κατακτήσει τον κόσμο ολάκερο. Παρακολουθούμε λοιπόν τον Πέτερ, σε πρωτοπρόσωπη αφήγηση, να μεγαλώνει στο χωριό του, να σπουδάζει, να δουλεύει, να ταξιδεύει, να κάνει κολλητούς φίλους, να ερωτεύεται, να τρώει χυλόπιτα, να θρηνεί, να γιατροπορεύει τον γερο – πατέρα του.
Ο ήρωας σαφώς έχει πολλά κοινά με τον συγγραφέα: η ζωή στη γερμανική επαρχία, η μετακόμιση στην Ελβετία, το όνειρο να γίνουν ποιητές, η αγάπη για τον Άγιο Φραγκίσκο της Ασίζης, φαντάζομαι το ίδιο και οι ερωτικές απογοητεύσεις ή οι εσωτερικές συγκρούσεις.
Σ’αυτό το έργο, ο Έσσε αφιερώνει μεγάλο μέρος στις περιγραφές της φύσης, αυτής της φύσης των Άλπεων, ή αλλιώς φύσης της Χάιντι και τις ενσωματώνει με τις συναισθηματικές του μεταπτώσεις. Αν και έχω αλλεργία στις μεγάλες περιγραφές που αφορούν δέντρα, λίμνες και ποτάμια, κατά ένα περίεργο τρόπο δεν με ενόχλησαν σχεδόν καθόλου.
Ο θάνατος είναι πανταχού παρών και τα πάντα πληρών: στον ήρεμο θάνατο της μάνας του, στον αναπάντεχο θάνατο του κολλητού του, στον άδικο θάνατο ενός παιδιού, στο θάνατο που εξαγνίζει τον Μπόππι από τους πόνους της ανίατης ασθένειας του, στο θάνατο του παλιού Πέτερ και την αναγέννηση ενός νέου Πέτερ.
Το καλό και το κακό, το ηθικό και το ανήθικο, οι εσωτερικές συγκρούσεις, όλα εδώ μαζεμένα… Classic  Έσσε… Για όσους λατρεύουν τον Γερμανό, θα το λατρέψουν και τούτο το ανάγνωσμα…
Ένα 9.9/10 από μένα γιατί είναι από τα ‘πρωτάκια’ του…
ΠΕΤΕΡ ΚΑΜΕΝΤΣΙΝΤ
Χέρμαν Χέσσε
Μετάφραση: Ιάκωβος Μόρφης
Εκδόσεις Γράμματα, 1986
Σελίδες 158

Παρασκευή, 25 Μαρτίου 2016

Ο άνθρωπος που ξέχασε τη γυναίκα του - John O'Farrell

Έχω κατά καιρούς  κατηγορηθεί  πως το παίζω φίδι ψευδοκουλτουριάρικον και σνομπάρω τα λεγόμενα ‘ελαφρά ‘βιβλία. Θέλω να ενημερώσω τους ‘εχθρούς’ μου πως λατρεύω τα ελαφρά βιβλία όταν τιμούν  τον χαρακτηρισμό του ως ελαφρά και δεν το παίζουν βαριά λογοτεχνία.
Επίσης, όσοι δεν το γνωρίζετε τα σκορόφιδα όχι μόνο παντρεύονται αλλά κάνουν και παιδιά, μικρά σκοροφιδάκια. Κι όπως κάθε παντρεμένον ον, ενίοτε αντιμετωπίζουν και προβλήματα στο γάμο τους. Αυτό είναι άσχετο αλλά το αναφέρω γιατί κάτι τέτοια βιβλία ορισμένες φορές σε βοηθάνε να δεις τις μεγαλύτερες αλήθειες της ζωής.
Είχα ανάγκη λοιπόν από ένα ελαφρύ βιβλίο, κάτι λίγο ‘light’ κι επέλεξα τον ‘Άνθρωπο που ξέχασε τη γυναίκα του». Δεν τον γνώριζα τον συγγραφέα αλλά ο τίτλος, η περίληψη και η τιμή συν τοις άλλοις μου έκαναν το ‘κλικ’ .
Το story είναι απλό και αρκετά προβλέψιμον. Ο Βον μια ωραία πρωία ανακαλύπτει πως δεν θυμάται τίποτα, ούτε καν το όνομά του. Όταν ανακαλύψει ποιος είναι, θα ανακαλύψει πως βρίσκεται και στα τελευταία στάδια του διαζυγίου του. Και μαζί ανακαλύπτει πως κατά βάθος αγαπάει τη γυναίκα του και εν μέσω αμνησίας προσπαθεί να βρει τι πήγε στραβά στο γάμο του και τι όχι. Και φυσικά αν είναι αναστρέψιμη η κατάσταση. Τόσες πολλές ανακαλύψεις μαζί ούτε ο Κολόμβος ένα πράμα…
Γρήγορο κι ελαφρύ, ενίοτε χιουμοριστικό, ενίοτε συγκινητικό. Το χιούμορ δεν ήταν τόσο καυστικό όσο θα το ήθελα, όμως ομολογώ πως ο συγγραφέας λέει κάποιες μικρές – μεγάλες αλήθειες με τρόπο ανάλαφρο για τις ανθρώπινες σχέσεις και κυρίως για τις σχέσεις ενός ζευγαριού και δη παντρεμένου με παιδιά και μάλιστα με ένα από τα δυο στη φάση της εφηβείας. (Όσοι το έχετε περάσει, αναγνωρίζεται πόσο θρίλερ είναι η όλη κατάσταση).
Έχει πράγματα να δώσει για όποιον θέλει να τα πάρει… δεν θα ήταν άσχημη ιδέα για όσους αντιμετωπίζουν προβλήματα στο γάμο τους (ή στη σχέση τους) ή αισθάνονται πως ο γάμος τους (η σχέση τους) έχει αρχίσει να βαλτώνει… (και πώς να πετάξετε τις λάσπες μακριά…)
Ένα 7/10 μια χαρά είναι…
Ο άνθρωπος που ξέχασε τη γυναίκα του  
JohnO'Farrell                                                                                                                                                 Μετάφραση: Αύγουστος Κορτώ    
Εκδόσεις Διόπτρα,2013                                                                                                                              Σελίδες 415

Τρίτη, 22 Μαρτίου 2016

Το ανθρώπινο στίγμα - Philip Roth


Δεν είναι κρυφό πλέον πως δεν τα πηγαίνω και πάρα πολύ καλά με τους συγγραφείς από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Τα χνώτα μας δεν πολυταιριάζουν και συνήθως βγάζω σπυράκια… όμως επειδή τώρα στα γεράματα, βάλθηκα πέρα από την ευρωπαϊκή μου παιδεία να αποκτήσω και ολίγον αμερικανική (για να είμαι σκορόφιδον κοσμοπολίτικον και παντός καιρού), συνεχίζω ακάθεκτο τις βουτιές μου στα αμερικανικά γράμματα… Και ευτυχώς για μένα… γιατί ανακάλυψα τον Ροθ και ομολογώ πως οι δυο μας τα βρήκαμε μια χαρά… Τουλάχιστον εγώ μαζί του…
Αν και όταν τρελαίνομαι με κάποιο βιβλίο, η υπόθεση περνάει όχι στη δεύτερη αλλά σε τρίτη και τέταρτη μοίρα, ολίγα λόγια για το story: Ο Κόλμαν Σίλκ είναι καθηγητής, πρώην κοσμήτορας ενός μικρού αμερικάνικου πανεπιστημίου, ευυπόληπτος και αμέμπτου ηθικής… Σε ένα μάθημά του, θα κάνει το «τραγικό» λάθος να κάνει την ερώτηση εάν δύο φοιτητές που δεν έχουν εμφανιστεί ποτέ στο μάθημά του είναι ‘spookies’Η λέξη spooky’ όμως στην αγγλική γλώσσα έχει διπλή σημασία… «φάντασμα» και «μαύρος»… Ο καθηγητής την είπε με την πρώτη, κάποιοι καλοθελητές την πήραν με τη δεύτερη… Αποτέλεσμα ο Σιλκ ‘διώκεται’ από την έδρα του, του κολλάει μια ‘ρετσινιά’ (νάτο λοιπόν ένα από τα στίγματα), το βάρος μεγάλο, η γυναίκα του πεθαίνει… Αφού περνάει δυο χρόνια μέσα στη μαύρη κατάθλιψη και την πικρή οργή, ο καθηγητής μια ωραία πρωία τα αφήνει όλα πίσω του, χάρη στην αγκαλιά (και όχι μόνο…) μιας 34/χρονης αναλφάβητης καθαρίστριας (ο ίδιος είναι ήδη 71 χρόνων…) κι αρχίζουν κι άλλα ωραία, κατά πόσο είναι ηθική μια τέτοια σχέση… και πολλά – πολλά άλλα…
Την λάτρεψα τη γραφή του Ροθ… Με απογείωσε… Η ψυχογράφηση των ηρώων του είναι μοναδική… Θίγει τόσα πολλά θέματα αριστοτεχνικά, σου δίνει τροφή για σκέψη, σε απογειώνει… Η ιστορία δεν έχει πλέον καμία σημασία… σημασία έχει όλα αυτά που μπορεί να πάρει ο αναγνώστης…
Υποκλίνομαι στην ψυχογράφηση του Λες (τέως άντρα της Φιόνα, της καθαρίστριας), βετεράνου του πολέμου του Βιετνάμ… Τον συμπόνεσα και τον κατάλαβα, αχ! Τι ψυχοπονιάρικο φίδι που είμαι!!! (ασχέτως αν συμφωνώ με τις πράξεις του…) Τι Αποκάλυψη Τώρα, τι Platoon και American Full metal jacket… (εντάξει καταλάβατε την ηλικία μου…)
Υποκλίνομαι στην ψυχογράφηση της Ντελφίν Ρου (της γαλλίδας προέδρου του τμήματος), αν και μου άφησε κάποια κενά στο τέλος…
Εβραίοι της Αμερικής, φυλετικές διακρίσεις, σχέσεις μη αποδεκτές από την κοινωνία, δεσμοί αίματος, τα εσωτερικά των πανεπιστημίων, προσωπικές φιλοδοξίες, εσωτερικές συγκρούσεις και άλλα πολλά δένουν αρμονικά σ’αυτό το βιβλίο…
Και όλα αυτά… με ένα μυστικό που βαραίνει την πλάτη του Κόλμαν (του ήρωα μας) και εν τέλει όλη την οικογένεια του, την περίοδο που η Αμερική και όλος ο πλανήτης έχει πάθει φρενίτιδα με το σκάνδαλο Λιουίνσκι και που ακριβώς ο Πρόεδρος Κλίντον έριξε το πολυπόθητο σπέρμα του…
ΥΠΟΚΛΙΝΟΜΑΙ λοιπόν στον μεγαλύτερο εν ζωή Αμερικανό συγγραφέα (τουλάχιστον έτσι τον αποκαλούν οι γνώστες…) που έχει πάρει όλα τα βραβεία, εκτός από το Νόμπελ… (έχει καιρό ακόμα… you never know!)
Εντάξει, έξυπνοι είσαστε… καταλάβατε τι βαθμό θα βάλω…
10/10 (ασυζητητί…)

ΤΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΣΤΙΓΜΑ
Philip Roth
Μετάφραση:Τρισεύγενη Παπαϊωάννου
Εκδόσεις Πόλις, 2013 
Σελίδες 500

Παρασκευή, 18 Μαρτίου 2016

Πλάτωνας, Όχι Πρόζακ - Λου Μαρίνοφ


Ως φίδι ψυχαναγκαστικόν, ψυχοπαθολογικόν, ψυχοπονιάρικον και ό,τι άλλο υπάρχει σε «ψυχό», λατρεύω όλα αυτά τα βιβλία του συρμού που κυκλοφορούν με έτοιμες λύσεις αυτοβοήθειας για πάσαν ψυχικήν νόσον και μαλακίαν. Και μπορεί σαφώς οι σοβαροί επιστήμονες ψυχολόγοι να τα καίνε στο ‘πυρ το εξώτερον’, προσωπικώς όμως με έχουν ωφελήσει σε διάφορες φάσεις της ψυχοπαρανοϊκής ζωής μου. Ακόμα και αυτά τα τσιτάτα και τα ευτράπελα ψυχολογικά – φιλοσοφικά κλισέ, κατά καιρούς με έχουν βοηθήσει να δραπετεύσω από την κατάθλιψη που ενίοτε με συντροφεύει ή από τις παντός είδους φοβίες μου… (ακόμα και τη φοβία με τα ομοειδή φίδια…)
Μέσα στα πλαίσια αυτά, είπα μια και υπάρχει λύση να ‘μην πέσω στα βαριά αλλά ούτε και στα μαλακά’, δεν δοκιμάζω την εκλαϊκευμένη φιλοσοφία του Πλάτωνα και άλλων φιλοσόφων;
Όμως δυστυχώς δεν ήταν αυτό που περίμενα… Δεν είχε αυτό το κάτι που θα πετάξει από πάνω μου το ψυχοφιδοπουκάμισό μου… Κατ’αρχήν, ο συγγραφέας αφιέρωσε το 1/3 του βιβλίου προσπαθώντας να μας αποδείξει πως η δική του φιλοσοφική μέθοδος είναι πολύ πιο αποτελεσματική από την ψυχιατρική ή ψυχολογική μέθοδο για την αντιμετώπιση των μικρών και των μεγάλων προβλημάτων της ζωής. Κι ενώ κατά βάση συμφωνώ μαζί του, δεν χρειαζόμουν σελίδες επί σελίδων για να πειστώ για την ορθότητα της θεωρίας του… Πιο πολύ ως αυτοπροβολή ενός ναρκισσιστικού ‘εγώ’ το εξέλαβα προσωπικώς…
Τρώει ένα άλλο τρίτο στο τέλος του βιβλίου αυτή τη φορά, αναφέροντας επιγραμματικά φιλοσόφους και θεωρίες, σαν ένα μίνι λεξικό – εγκυκλοπαίδεια. Οκ, αλλά δεν αγόρασα για τούτο λόγο το βιβλίο. Ευτυχώς έχει χρόνια που κυκλοφορεί στην πιάτσα κι έτσι το βρήκα σε τιμή ευκαιρίας!
Παρ’όλα αυτά στο μεσαίο 1/3 βρήκα στοιχεία που θα «εκμεταλλευτώ» και θα προσπαθήσω να τα χρησιμοποιήσω για να λύσω τα υπαρξιακά μου.
Τώρα, αν αξίζει να το διαβάσετε; Χαμένοι σίγουρα δεν θα βγείτε αλλά κυκλοφορούν πλέον ανάλογα βιβλία πολύ πιο βοηθητικά…
Α! και ξέχασα… Σε κάποια σημεία το βιβλίο κυλούσε απελπιστικά αργά (ρυθμός χελώνας και βάλε)… Τα καλυτερότερα σημεία ήταν τα σημεία που περιέγραφε «περιπτώσεις φιλοσοφικής θεραπείας».
Ένα 6,5/10 από μένα…

ΠΛΑΤΩΝΑΣ ΟΧΙ ΠΡΟΖΑΚ
Λου Μαρίνοφ
Μετάφραση: Αριάδνη Αλαβάνου.
Εκδόσεις Λιβάνη, 2002
Σελίδες 477

Πέμπτη, 17 Μαρτίου 2016

Το καλάμι...








«Καβάλα παν’ στην εκκλησιά, καβάλα προσκυνάνε…»
λέει το δημώδες άσμα… κι επειδή ο Έλληνας όλα μπορεί να τ’απαρνηθεί μα την ένδοξη λαϊκή του παράδοση ποτέ, καβάλα συνεχίζει…
Μόνο που πλέον τα ατίθασα μαύρα άτια, άντε ακόμα κι εκείνα τα πιο ταπεινά λευκά άλογα, έχουν εκλείψει, γι’αυτό βρίσκει εύκαιρο ένα καλάμι, το καβαλάει και τελειώνει η υπόθεσις…
Εδώ και κάνα – δυο μέρες, βάλλομαι πανταχόθεν από συγγραφείς που ζητάνε την ψήφο μου για τα βραβεία βιβλίου που διοργανώνει μεγάλη εμπορική αλυσίδα. Κι εντάξει, να την δώσω εγώ την ψήφο μου, μα έτσι; Δίχως ένα δωράκι, ένα ρουσφετάκι, ένα κατιτίς βρε παιδί μου; Τζάμπα με μεγάλωσαν με τέτοιες αρχές όλα αυτά τα χρόνια;
Έλα μου όμως που δεν είναι αυτό το πρόβλημά μου! Γερο-σκορόφιδο γαρ, μ’έπιασαν και τ’αρθριτικά μου, λέω να μην ψηφίσω…
Όμως… Άχ! Όμως! Αχ!
Εδώ και δυο μέρες γέμισαν τα social media με τα στάτους των πολυταλαντούχων συγγραφέων:
«Με ξύπνησε αχάραγα ο εκδότης μου, για να μου πει πως το βιβλίο μου, ω ναι! το δικό μου βιβλίο, είναι υποψήφιο στα βραβεία…»
«Δεν θα το πιστεύετε αγαπητοί μου αναγνώστες! Είναι τόσο μεγάλη η λογοτεχνική μου αξία που από το πρώτο μου βιβλίο είμαι κιόλας υποψήφιος στα βραβεία…»
«Με πήρε η κουμπάρα η Δημητρούλα τηλέφωνο και μου είπε πως ναι! και ο δικός μου ο τσελεμεντές είναι υποψήφιος για τα βραβεία… γιατί ο Άκης καλύτερα βιβλία μαγειρικής γράφει από μένα;;;…»
Φίλοι συγγραφείς, απορώ ειλικρινά, αυτοπαραμυθιάζεστε ή είναι απλά ένα νέο όπλο επιθετικού μάρκετινγκ προς το δύσμοιρο αναγνωστικό κοινό σας;;;
Εντελώς πληροφοριακά, αν δεν το γνωρίζετε ήδη, υποψήφια για τα βραβεία, είναι ΟΛΑ μα ΟΛΑ ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ που κυκλοφόρησαν το έτος 2015. Και η θεια μου η Μαρίτσα που έγραψε τη ζωή του παππού του Πολυχρόνη και την τύπωσε στο φωτοτυπάδικο της γειτονιάς, αλλά ήταν έξυπνη κι έβγαλε και ISBN, είναι υποψήφια για τα βραβεία… Και γιατί να μην το πάρει άλλωστε; Μεγάλο σόι είμαστε, διπλούς και τριπλούς λογαριασμούς έχουμε στα media… Να οι ψήφοι θα πέσουν… Επαναλαμβάνω, δεν υπήρξε καμία μα καμία επιλογή βάσει λογοτεχνικής αξίας… Χίλιοι καλοί χωράνε σε τούτη τη φάση των βραβείων… οπότε χαλαρώστε, ζητήστε την ψήφο μας, αλλά σταματήστε να μας παραμυθιάζετε και κυρίως να παραμυθιάζετε τον εαυτό σας πως ξεχωρίζετε από τους υπόλοιπους συναδέλφους σας.
Αφήστε τους πανηγυρισμούς σας, εάν με το καλό, μπείτε στη βραχεία λίστα των βραβείων (you know, εκείνη την τελική λίστα που όντως θα έχει γίνει επιλογή…)
Και ψιτ! Φεύγοντας, μην ξεχάσετε και το καλάμι σας!

Δευτέρα, 7 Μαρτίου 2016

Μη με λησμόνει - Κώστας Κρομμύδας


OMG!!! Ξεκινώ μ’αυτό το χαρακτηρισμό γιατί αυτός μου ήρθε αυθόρμητα όταν με αρώτηξε φίλη – αναγνώστρια πως μου φάνηκε… OMG!!!
Η ιδέα ενδιαφέρουσα… καλή… ίσως και πολύ καλή… αλλά μόνο ως ιδέα… γιατί μετά δεν….
Ολίγα λόγια δια την υπόθεσιν: Το μακρινό 1978 εις τα Ιωάννινα, υπάρχει ένα πορνείον (μπουρδέλο για όσους δεν το κατάλαβαν) εις το οποίο δουλεύουν γυναίκες χωρίς τη θέλησή τους αλλά με τη θέληση των ρεμαλιών – αρχόντων της περιοχής. Μία από αυτές είναι η όμορφη αρμένισσα Μελέκ που θα θελήσει να το σκάσει με τη βοήθεια του αγαπημένου της. Ακόμα και οι πόρνες έχουν δικαίωμα στον αγνό έρωτα! Όμως οι νταβατζήδες δεν την αφήνουν, την μαντρώνουν, μένει η Μελέκ έγγυος (φιλεύσπλαχνη γαρ, θέλει να κρατήσει το παιδί), όμως οι κακοί νταβατζήδες θέλουν κι από κει φράγκα. Έτσι μόλις το γεννάει, της το αρπάζουν και το πουλάνε σε άτεκνο ζευγάρι. Η Μελέκ για να εκδικηθεί βάζει φωτιά και μπούρμπερη στο πορνείο και καίγονται όλοι οι υπόλοιποι εκτός από αυτούς που έπρεπε να καούν στην πυρά της Κόλασης. Κι ερχόμαστε στο σήμερα, όπου η Μελέκ λίγο πριν αποδημήσει εις Κύριον, επιθυμεί να γνωρίσει το άγνωστο τέκνο της, να του κληρονομήσει και μία ουκ ευκαταφρόνητη περιουσία κι έτσι να πάει στον Παράδεισο δίχως το βάρος των αμαρτιών της. Και μπλέκονται οι σημερινοί ήρωες κι από κει και πέρα, διαβάστε και κάτι μόνοι σας…
Πώς γίνεται μια ωραία ιδέα να καταστρέφεται έτσι;;; Πώς;;; Γραφή απλή πολύ απλή, πολλές επαναλήψεις και πολλές περιγραφές άνευ λόγου και ουσίας. Το βιβλίο κάλλιστα θα μπορούσε να είναι 100 σελίδες λιγότερο κι έτσι θα γλίτωναν τη ζωή τους και μερικά δεντράκια… Και κάτι κραυγαλέα λάθη (οέο! Επιτέλους επιμελητές που είστε;;;)…  Το 1978 το ηλεκτρικό είχε ανακαλυφθεί σχεδόν έναν αιώνα πίσω κι ένα μπουρδέλο περιωπής (ακόμα και στα Γιάννενα) πιστέψτε με είχε ηλεκτρικό κι όχι λάμπες πετρελαίου και ξυλόσομπες… αν ήταν τόσο φτηνιάρικο, θα πήγαιναν και φτωχομπινέδες άρα no much money…
Βαθμουλάκος: 5/10 (είμαι και φιλεύσπλαχνο το άτιμο…)

ΜΗ ΜΕ ΛΗΣΜΟΝΕΙ
Κώστας Κρομμύδας
Εκδόσεις Διόπτρα, 2015
Σελίδες 480

Τρίτη, 1 Μαρτίου 2016

Έμφυτο Ελάττωμα - Τόμας Πίντσον



Άραγε ένας συγγραφέας γίνεται φίρμα για τα βιβλία που γράφει ή για τον όλο μύθο που δημιουργεί γύρω του;;; Χωρίς να είμαι και ο ειδήμων περί του «πιντσονικού» γίγνεσθαι, έχω την εντύπωση ότι περισσότερο προκαλεί τον αναγνώστη να διαβάσει τα βιβλία ενός συγγραφέα που δεν έχει φωτογραφηθεί ποτέ παρά το ίδιο το βιβλίο.
«Έμφυτο ελάττωμα» ο τίτλος και μια χαρά του πήγε ο τίτλος γιατί κόλλαγε με το δικό μου έμφυτο ελάττωμα, τον ψυχαναγκασμό να τελειώνω ό,τι βιβλίο πέφτει στα χέρια μου… Πιο αργά από την καθυστέρηση πήγαινε η ανάγνωσή του κι ο νοών νοείτω…
Αν πρέπει να χαρακτηρίσω το βιβλίο με τρεις λέξεις, είναι ό,τι πιο εύκολο μπορώ να κάνω…
SEX AND DRUGS AND ROCK ‘N’ ROLL
Κι αν δεν σας καλύπτουν αυτές οι λέξεις, έχω κι άλλες τρεις… ξανά μανά…
SEX AND DRUGS AND ROCK ‘N’ ROLL
Ένα βιβλίο γεμάτο σεξ (και πληρωμένο και τζάμπα και μονό και διπλό και τριπλό), μαστούρα (και τρίφυλλα και τριπάκια και LSD και πεγιότ και ηρωίνη και ό,τι θέλετε για να μαστουρώσετε) και μπόλικα σουξεδάκια της εποχής (τέλη δεκαετίας εξήντα – αρχές δεκαετίας του εβδομήντα), αρκετή χίπικη νοοτροπία και ολίγην αστυνομική εσάνς.
Ο Ντοκ Σπορτέλο, χίπης και ιδιωτικός ντετέκτιβ, δέχεται την επίσκεψη της πρώην γκόμενας του, που τον παρακαλεί να εξερευνήσει την εξαφάνιση του νυν της και πάει λέγοντας…
Προσωπικά δεν κατάλαβα γιατί γράφτηκε αυτό το βιβλίο… δεν μου χάρισε την απόλαυση της ανάγνωσης, δεν μου χάρισε τη χαρά της λογοτεχνικής γραφής, δεν μου χάρισε τη χαρά της αγωνίας, δεν μου χάρισε τη χαρά της γνώσης…
Το μόνο που μου χάρισε ήταν η ευκαιρία να θυμηθώ μερικά τραγουδάκια των early seventies τα οποία τα άκουγα στο youtube με την ανάγνωση του βιβλίου…
Ίσως βέβαια πάλι να φταίει το γεγονός πως η ψυχεδέλεια και το χίπικο δεν είναι του στυλ μου (φαντάζεστε σκορόφιδο με μαλλί μακρύ, μαστουρωμένο, να τραγουδάει Give peace a chance);;;
Πάντως πρέπει να ομολογήσω πως το βιβλίο ‘ρόλαρε’ πολύ καλύτερα όταν ήμουν πιωμένο… τότε διαβαζόταν πολύ πιο εύκολα… φαντάζομαι λοιπόν πως αν είχα φροντίσει να πάρω και τα ανάλογα τριπάκια, μπορεί να έγραφα και διθυράμβους τώρα…
Α! και μέσα στην υπερπληθώρα ηρώων που μπαινοβγαίνει ο καθένας όποτε του καπνίσει, υπάρχει κι ένας Έλληνας… γιατί παντού υπάρχει ένας Έλληνας… ο Τίτος… μικροαπατεωνίσκος, μικρολαμόγιο κάτι τέτοιο τέλος πάντων… μέχρι και στην αμερικάνικη λογοτεχνία έφτασε η χάρη μας…
Το μόνο που μου έμεινε λοιπόν είναι η εξής παράγραφος:
«Ναι, ναι, λόγια που επινόησε κάποιος χίπης. Αυτοί οι άνθρωποι, ρε φίλε. Τίποτα δεν ξέρουν. Εσύ ο ίδιος έσωσες τη ζωή σου, Κόι. Και τώρα έχεις την ευκαιρία να τη ζήσεις».
Ένα 5/10 από μένα για τα τραγούδια που μου θύμισε και που τραγούδησα…
Υ.Γ. Εντάξει το κειμενάκι δεν είναι και πολύ εμπνευσμένο σήμερα αλλά τι να περιμένει κανείς εν μέσω μιας τρελής γαστρεντερίτιδας;;;

ΕΜΦΥΤΟ ΕΛΑΤΤΩΜΑ
ΤΟΜΑΣ ΠΙΝΤΣΟΝ
Μετάφραση: Γιώργος Κυριαζής
Εκδόσεις Καστανιώτη, 2011
Σελίδες 435