Κυριακή, 20 Νοεμβρίου 2016

Η μυστική γραφή - Σεμπάστιαν Μπαρνς


Ένα από τα πολλά απωθημένα που έχω είναι να πάω στην Ιρλανδία… να πιω τις Guiness μου, να τραγουδήσω ιρλανδέζικα τραγούδια (λέμε τώρα…), να ξημεροβραδιαστώ στα bars… από την άλλη βέβαια, δεν έχω ιδέα του τι εστί Ιρλανδία, πέρα από το γεγονός πως έχει μια πρωτεύουσα που τη λένε Δουβλίνο (κατά το έχω μια αδελφή τη λένε Βόρειο Ήπειρο την αγαπώ πολύ…) κι ότι υπάρχει και μια οργάνωση εκεί (δεν παίρνω όρκο πως είναι και τα καλύτερα παιδιά) ο ΙΡΑ…
Η παντελής άγνοια μου περί ιρλανδικής ιστορίας και κοινωνίας, με δυσκόλεψε να παρακολουθήσω όπως θα ήθελα το βιβλίο… Υπάρχουν συνεχείς αναφορείς, όχι εκτενείς, μικρές διάσπαρτες προτάσεις, εδώθε και κείθε, περί της ιρλανδικής ιστορίας… και για έναν Ιρλανδό μπορεί να είναι τι κάνει νιαου νιαου στα κεραμίδα για ένα σκορόφιδον όμως ελληνικής καταγωγής, υπάρχει ένα θεματάκι… δεν μπορούσα να αντιληφθώ το connotation των λέξεων ‘πολιτοφύλακας’, ‘πρεσβυτεριανή’, ‘κυανοχίτωνας’ και άλλα τέτοια ωραία… ας μην συζητούμε για τα ονόματα των ιρλανδών πολιτικών (το απόλυτο χάος στο μυαλό μου…)
Η υπόθεση θεωρητικά είναι απλή… Μια αιωνόβια τρόφιμος ψυχιατρείου, η Ροσίν που έχει περάσει τη μισή της ζωή στο ψυχιατρείο… Ένας ψυχίατρος λίγο πριν βγει στη σύνταξη… κι ένα κτίριο – ψυχιατρείο που πρέπει να γκρεμιστεί και να μεταφερθούν οι ασθενείς σε νέο κτίριο. Με αφορμή αυτό το γεγονός, ο γιατρός ξαναβλέπει τους φακέλους όλων των ασθενών και η συγκεκριμένη περίπτωση τον τραβάει σαν μαγνήτης… ξεδιπλώνεται όλη η ζωή της Ροσίν στα μάτια μας από δύο οπτικές γωνίες (της Ροσίν και του γιατρού…)
Τα θέματα που εξετάζει ο Μπάρυ είναι πολλά και τα αγγίζει με δεξιοτεχνία χειρουργού. Είναι όμως θέματα στενάχωρα, μελαγχολικά, ψυχοπλακωτικά… Διάβαζα και ήθελα να σταματήσω, όμως όλο και κάτι με ωθούσε να πάω παρακάτω… Πέρα από την πολιτική, ο εμφύλιος σπαραγμός, τα ήθη μιας  μακρινής εποχής, ο θρησκευτικός ρατσισμός, ο εξοβελισμός από το κοινωνικό σύνολο, οι συνθήκες στο ψυχιατρείο, η ψυχανάλυση, το πένθος αλλά και κάποιες στιγμές βαθιές ανθρώπινες…
Με μελαγχόλησε το βιβλίο… με θύμωσε… όμως οκ είναι λογοτεχνία…
Βαθμολογία
8/10

Η ΜΥΣΤΙΚΗ ΓΡΑΦΗ
Σεμπάστιαν Μπάρυ
Μετάφραση: Αύγουστος Κορτώ
Εκδόσεις Καστανιώτη, 2009

Σελίδες327