Τετάρτη, 9 Νοεμβρίου 2016

Γκιακ - Δημοσθένης Παπαμάρκος


Με το διήγημα γενικώς δεν το ‘χω… Δεν μου αρέσουν οι μικρές φόρμες… Εγώ είμαι XL τύπος σε όλα μου (μήκος, πλάτος, βάρος, καψούρα…) Τα δίνω όλα ρε παιδί μου… Τι να σου κάνει η μικρή φόρμα;;; Μόλις πας να λιγουρευτείς, το ψητό έχει ήδη τελειώσει… Τώρα θα μου πεις, γιατί το μπούκωμα καλύτερο είναι;;; Τέλος πάντων, δεν το ‘χω με τα ‘μικρά’ και δεν θέλω εξυπνάδες ‘τα ακριβά αρώματα μπαίνουν σε μικρά μπουκάλια’ γιατί θα σας ανταπαντήσω πως ‘το μέγεθος μετράει…’
«Γκιακ», το αίμα… ο φόρος αίματος… Μ’αυτό τον αρβανίτικο τίτλο, υπογράφει τη συλλογή διηγημάτων του ο Δημοσθένης Παπαμάρκος… 9 διηγήματα συνολικά… ή 8 διηγήματα κι ένα δημώδες άσμα για να είμαστε ακριβοδίκαιοι…
Όλα τα διηγήματα γραμμένα στο πρώτο πρόσωπο, σαν ν’ακούς έναν θειο, ή έναν παππού, ή κάποιον τέλος πάντων στον καφενέ να σου εξιστορεί τα παρελθόντα… Κλείνεις τα μάτια και θωρείς πως είναι εκεί και στ’αφηγείται… Άντρας πάντα ο αφηγητής… Με κάπου στο φόντο μια Μικρασία (όμως στο πολύ φόντο…)
Ο Παπαμάρκος χρησιμοποίησε την αρβανίτικη ντοπιολαλιά (φαντάζομαι πως θα έχει ένα προσωπικό ‘πάρε – δώσε’ μαζί της) με πολύ ωραίο τρόπο… Μου άρεσε ο τρόπος γραφής, ο λυρισμός, οι εικόνες που δημιουργεί και γενικώς το όλον αυτόν λογοτεχνικό εγχείρημα (αν και στο τέλος διάβασα πως είναι συρραφή διηγημάτων που κατά καιρούς είχαν δημοσιευθεί σε άλλα έντυπα…)
Αυτό όμως που δεν κατάφεραν τα περισσότερα διηγήματα να μου δημιουργήσουν ήταν συναίσθημα… δεν ξέρω αν φταίει το μικρό μέγεθος (σε ορισμένα νομίζω πως φταίει αυτό) ή κάτι άλλο… διάβαζα, άκουγα για θανάτους, σκοτωμούς, βιασμούς, λιμούς και καταποντισμούς αλλά τίποτα δεν με άγγιξε (εντάξει… ίσως είμαι και ολίγον χοντρόπετσο…)
Βγάζω το καπέλο μου στην «Παραλογή», ειλικρινά θα έκοβα την ουρά μου, τη γλώσσα μου, (όχι τίποτα άλλο), πως επρόκειτο για αληθινό δημοτικό τραγούδι… Extra πόντους κέρδισαν το «Γυάλινο μάτι» και το «Νόκερ».
Και κλείνω με μια φράση από τον ήρωα του «Νόκερ» που με στοίχειωσε:
«…Κείθε πέρα στην Τουρκιά χίλιες μάνες καταριούνται τα’όνομά μ’, ας είσ’είναι κι εδώ μία, έτσ’της είπα κι έφκα».
8/10 (εκεί το ‘χω ταμένο)

ΓΚΙΑΚ
Δημοσθένης Παπαμάρκος
Εκδόσεις Αντίποδες, 2014
Σελίδες 125