Δευτέρα, 10 Οκτωβρίου 2016

Πέδρο Πάραμο - Χουάν Ρούλφο


Εντάξει δεν είμαι γκουρού της λατινοαμερικάνικης λογοτεχνίας, αλλά έχω διαβάσει αρκετούς εκπροσώπους της κι ομολογώ πως όλος αυτός ο σουρεαλισμός τους, μου πάει σαν ιδιοσυγκρασία. Νεκροί και ζωντανοί, φαντάσματα, ψυχές και άνθρωποι που διατηρούν ακόμα τη σάρκα και τα οστά τους μιλούν και ζουν όλοι μαζί σαν να μην συμβαίνει τίποτα, σαν ο θάνατος να είναι μια απλή πόρτα που μπαινοβγαίνεις όποτε σου κάνει κέφι. Δεν με προβληματίζει καθόλου αυτό, thats ok, μια χαρά μου κολλάει.
Το «Πέδρο Πάραμο» είναι το μοναδικό μυθιστόρημα του Μεξικανού Χουάν Ρούλφο και όλοι οι λατινοαμερικάνοι, Μάρκες, Φουέντες και ποιος ξέρει ποιος άλλος, υποκλίνονται μπροστά του. Να μαστε λοιπόν…
Υπόθεσις; Τι υπόθεσις;
«Ήρθα στην Κομάλα γιατί μου είπαν πως εδώ ζούσε ο πατέρας μου, κάποιος Πέδρο Πάραμο. Μου το ‘πε η μητέρα μου. Κι εγώ της υποσχέθηκα πως θα ερχόμουν να τον βρω μόλις θα πέθαινε».
Έτσι λοιπόν, ένας γιος μετά το θάνατο της μάνας του, πάει να βρει τον πατέρα του που τους είχε παρατήσει. Φτάνει στο χωριό κι ο πατέρας είναι νεκρός, η γυναίκα του είναι νεκρή, ο νόμιμος γιος του είναι νεκρός, τα πάμπολλα ξώγαμά του είναι νεκρά, να μην το κουράζουμε πολύ, όλο το χωριό είναι νεκρό. Ένα χωριό στο οποίο ζούνε μόνο αμαρτωλές ψυχές (αφού δεν κατάφεραν να πάνε ούτε καν στην Κόλαση).
Ναι… ο λόγος είναι λογοτεχνικός… όμως, εγώ το μόνο χαρακτηρισμό που μπορώ να δώσω είναι ΧΑΟΤΙΚΟ. Το απόλυτο χάος. Άνθρωποι μπαίνουν και βγαίνουν, ονόματα κι άλλα ονόματα κι άλλα ονόματα, από το ένα θέμα στο άλλο, τη μια εδώ τη μια εκεί την άλλη παραπέρα, ανάθεμα κι αν κατάλαβα ποιος ήταν ποιος και ποιος ήταν ο άλλος.
Σύγχρονη «Τηλεμαχειάδα», η δύναμη της εξουσίας, η επανάσταση, το καλό και το κακό, η αμαρτία, ο έρωτας και ο θάνατος… ο θάνατος… ένα βιβλίο γεμάτο θάνατο και νεκρούς…
Ωραία όλα αυτά, αλλά χρειάστηκε να έχω δίπλα μου αναλύσεις, επίμετρα κι επιφυλλίδες για να τα καταλάβω κι αν είναι να έχω δίπλα μου τόμους αναλύσεων για να διαβάσω ένα ρημαδοβιβλίο σαν να πρόκειται να κάνω ντοκτορά στο τι στο καλό κάπνισε ο Ρούλφο πριν γράψει το ‘Πέδρο Πάραμο’, άστο γι’άλλη φορά…
Im sorry Mr Marquez, Im sorry dear Fuentes αλλά εγώ δεν κατάλαβα τίποτα απ’όλα αυτά τα μεγάλα νοήματα που βρήκατε μέσα σε τούτο το βιβλίο… Ναι ο τύπος, έχει μια ωραία γραφή, μερικές ωραίες προτάσεις που τις λάτρεψα αλλά δεν μπόρεσα να τον παρακολουθήσω…
Τι να πω;;; Είμαι ένα σκορόφιδο με IQ ραδικιού…
6/10

ΠΕΔΡΟ ΠΑΡΑΜΟ
Χουάν Ρούλφο
Μετάφραση: Έφη Γιαννοπούλου
Εκδόσεις Πατάκη, 2005

Σελίδες 260