Σάββατο, 15 Οκτωβρίου 2016

Οι δαίμονες δεν έχουν όνομα - Χρυσηίδα Δημουλίδου


Skorofido alert!!! Skorofido alert!!!

Το κείμενο που ακολουθεί είναι τίγκα στα spoiler και κάργα θυμωμένο. Διαβάζεται με δική σας υπευθυνότητα!

Οι «Δαίμονες» υπήρχαν στη βιβλιοθήκη μου εδώ και καιρό, όμως αρνιόμουν σθεναρά να τους πιάσω… όχι γιατί έχω κάνα κόλλημα με τη συγγραφέα (παρά τις κατά καιρούς δηλώσεις της, θαυμάζω το θάρρος της γνώμης της και ως υπέρμαχος του Βολταίρου «διαφωνώ με όσα πρεσβεύεις αλλά θα υπερασπίζομαι μέχρι θανάτου το δικαίωμα σου να τα πρεσβεύεις», καλά κάνει και τα λέει) αλλά δεν χρειάζεται να έχει κανείς IQ Αϊνστάιν για να καταλάβει από το οπισθόφυλλο πως είναι ένα βιβλίο με κύριο θέμα εξαφανίσεις ανήλικων κοριτσιών, θύματα προφανώς σεξουαλικής κακοποίησης κι εγώ δεν ήμουν σε mood να διαβάσω ένα τόσο σκληρό θέμα.
Ο καιρός γαρ εγγύς κι έτσι ήρθε η ώρα του και το έπιασα… Στην αρχή κυλούσε μια χαρά… Όχι κάνας ιδιαίτερος λυρικός λόγος, γραφή απλή, κατανοητή… όλα μια χαρά. Παρουσιάζεται η ζωή σ’ένα χωριό της Βόρειας Ελλάδας, εκεί στα 1970… Πουλάκια τσίου – τσίου, οργιάζουσα φύση, ποτάμι ορμητικό, γυναίκες και άντρες της υπαίθρου, προξενιά, έρωτες, ‘κλεψίματα’, προίκες και φυσικά άφθονο κουτσομπολιό… Υπήρξε ένα απίστευτο γενεαλογικό δέντρο για κάθε βασικό ήρωα αλλά για να είμαι ειλικρινής, εντάξει δεν με χάλασε και ιδιαίτερα… ας πούμε μπήκα στο κλίμα…
Ώσπου κάποια στιγμή γίνεται ο πρώτος πνιγμός… πάει η Δροσιά… και μετά ακολουθεί η εξαφάνιση της Ρίας… κι έπεται η εξαφάνιση της Σταυρούλας… Ηλικίες 12-14… Τρυφερούδια (όπως έλεγε κάποτε κι ένας φίλος μόνο που αυτός αναφερόταν σε εικοσάχρονα…)
Υποτίθεται πως εδώ ξεκινάει το αστυνομικό μυθιστόρημα… Το προσπερνάω γιατί από την αρχή φαίνεται ο εξής ένας ύποπτος… οπότε δεν ψάχνεις για υπόπτους άρα δεν έχεις αστυνομικό μυθιστόρημα… Κάποια στιγμή προς το τέλος του βιβλίου, που η αστυνομία υποψιάζεται άλλον λέω «μπράβο της, αν βάλει αυτόν για δολοφόνο…», όμως τελικά το προφανές παρέμεινε προφανές…
Φτάνοντας στα 2/3 του βιβλίου λέω οκ, ένα ‘βουκολικό δράμα’ διαβάζω… αν και προσωπικώς δεν μου αρέσουν τα ‘βουκολικά’, λέω οκ, όλοι θυμόμαστε τις ρίζες μας, δεν είναι κακό που και που να βλέπεις την ασπρόμαυρη ‘Αστέρω’ με τη Βουγιουκλάκη στην τηλεόραση… έτσι δεν με πείραξε καθόλου όλο αυτό το place στο χωριό και στην εκεί ζωή (όλα μια χαρά τοποθετημένα…)

Μέχρι που αρχίζει να ξετυλίγεται το κουβάρι της κακοποίησης… και να παρουσιάζεται κι ο φονιάς… κι εγώ αρχίζω και φορτώνω… αργά αλλά σταθερά… διαβάζω… κι όσο διαβάζω τόσο φορτώνω

… εκατό φορές το άφησα κι άλλες τόσες το έπιασα γιατί ήθελα να δω που θα του πάει… Εγώ που αρνούμαι εκ πεποιθήσεως να διαβάσω τη «Λολίτα» του Ναμπόκοφ για το θέμα που διαπραγματεύεται, διάβασα τους «Δαίμονες»…
Και δεν ξέρω αν είμαι σκορόφιδον συντηρητικό και οπισθοδρομικό, αλλά στα θέματα παιδεραστίας είμαι κάθετο… Στο βιβλίο δεν υπήρξε κάθαρση… (και όχι η αυτοχειρία δεν ήταν κάθαρση με τον τρόπο που έγινε)… Στο βιβλίο δεν τιμωρείται ο ένοχος… Δεν είναι δυνατόν να υπάρχουν ελάχιστες σειρές για τα πάνδεινα που τράβηξαν τα κορίτσια, ελάχιστες φράσεις για το πόσο άσχημα ένιωσαν (η μία μάλιστα το ευχαριστιόταν κιόλας… ποιο το δεκατετράχρονο;) και να δικαιολογείται ο παιδεραστής…
 Είναι δυνατόν να παρουσιάζεται ως ασθενής; Μια απλή ψυχική ασθένεια; Όπως η μανιοκατάθλιψη και η διπολική διαταραχή; Είμαστε με τα καλά μας; Και πώς δεν χρειάζεται φυλάκιση αλλά μόνο ψυχοθεραπεία;;; Πώς ένας από τους λόγους της παιδεραστίας είναι και τα πολλά ανδρογόνα;;; Δηλαδή όποιον άντρα βλέπουμε τίγκα στην τετοστερόνη πρέπει να τον φοβόμαστε για τα κορίτσια μας; Κι ό,τι δεν έφταιγε εκείνος, ήταν η ασθένειά του, ήταν πάνω από τις δυνάμεις του;;; Τι λέει μωρέ ο καημένος!!! Μήπως πρέπει και να ταΐσουμε τον δαίμονα του με έφηβες Αθηναίες όπως έκαναν στην αρχαιότητα οι Αθηναίοι με τον Μινώταυρο;
Κι αυτός ο Θανάσης… Τόσο καλός φίλος; Τόσο άνθρωπος του Θεού; Τόσο Βούδας; Τόσο υπεράνω; Συγχωρεί; Συγχωρεί ποιον; Μάλλον ο τύπος δεν αντιλήφθηκε τι τράβηξε το κοριτσάκι του για να δίνει άφεση αμαρτιών… Μήπως πρέπει να τον δει κι αυτόν ένας γιατρός;;;
Είμαι έξω φρενών, δεν μπορώ να εκφέρω μια ήρεμη γνώμη… Το θέμα είναι τόσο σοβαρό, που ναι θα ήθελα να το δω στη λογοτεχνία… με σεβασμό στα θύματα… με εστίαση στον τρόμο που αισθάνθηκαν… με χειρουργική ακρίβεια στα αίτια που οδήγησαν εκεί το δράστη (και όχι με δυο σελίδες επειδή η μάνα του η Μπιλιώ ήταν καταπιεστική και χειραγωγική – με αυτή τη λογική όλοι οι Έλληνες με τις ανάλογες μανάδες που έχουν, εν δυνάμει παιδεραστές θα ήταν…) και με τιμωρία στο δράστη… να αισθανθώ τουλάχιστον στο τέλος ως αναγνώστης την πολυπόθητη κάθαρση…
Λυπάμαι… αλλά είμαι τόσο θυμωμένο που αρνούμαι να βαθμολογήσω…
Υ.Γ. Και κάτι άσχετο αλλά επειδή μου χτύπησε στο μάτι… Δεν λέμε «μουσουλμανικό τζαμί». Λέμε σκέτο τζαμί. Γιατί υπάρχει εβραϊκό τζαμί, χριστιανικό τζαμί και δεν το ήξερα;
Υ.Γ. 2 Το 1992, στην Ελλάδα δεν υπήρχαν μόνο παγωτά βανίλια και σοκολάτα… Είχαν έρθει και στα μέρη μας τα παγωτά με ξηρούς καρπούς
Υ.Γ. 3 Δεν υπήρχε πιο άκυρο πρόσωπο από την Κίρστεν… Εμ σε σώζει ο άλλος, εμ τον βρίζεις…
Υ.Γ. 4 Οι ναζιστικές ιδέες δεν κληρονομούνται μέσω DNA…  Έλεος!!!
Υ.Γ. 5 Σαφώς πιο καλογραμμένο από «Το κελάρι της ντροπής», ωστόσο γιατί εγώ το βρήκα ως μία επανάληψη, άντε διασκευή του ίδιου θέματος;

ΟΙ ΔΑΙΜΟΝΕΣ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΟΝΟΜΑ
Χρυσηίδα Δημουλίδου
Εκδόσεις Ψυχογιός, 2016

Σελίδες 616