Πέμπτη, 14 Ιουλίου 2016

Η εκδίκηση των αγγέλων - Λένα Μαντά

Ήταν δυνατόν να μην διαβάσει το σκορόφιδο το καινούριο μυθιστόρημα της Μαντά; Είπαμε θέλω να έχω άποψη για όλα. Είμαι ως γνωστόν, ένας μοναδικός ξερόλας.
Το οπισθόφυλλο ομολογώ ιντριγκαδόρικο. Μία εικοσάχρονη κοπέλα, υγιεστάτη, πεθαίνει ξαφνικά. Ο φίλος της καταρρέει ψυχολογικώς (λογικό μέχρι εδώ), θεωρεί πως δεν πρόκειται για θάνατο φυσιολογικόν (παρά τις δύο ιατροδικαστικές εκθέσεις) και βάζει τη μητέρα του, τη Γαλάτεια, πασίγνωστη συγγραφέα αισθηματικών μυθιστορημάτων να βρει την άκρη.
Το βιβλίο ξεκινάει με μία πολύ δυνατή σκηνή. Με την κηδεία της κοπέλας, η οποία παρουσιάζεται ως γάμος γιατί η χαροκαμένη μάνα έτσι ήθελε να δει την κόρη της. Νύφη. Και μετά από αυτή τη δυνατή σκηνή, η απόλυτη βαριεστημάρα. Το προβλέψιμον, του προβλεψίμου, ω προβλέψιμον!!!
Είχα βρει τον δολοφόνο ήδη από τη σελίδα 65… έτσι κι αλλιώς, όλοι κι όλοι οι υποψήφιοι δολοφόνοι δύο ήταν. Λόττο να έπαιζες είχες 50% δυνατότητα να σου κάτσει.
Δεν θα σταθώ όμως ούτε στο αστυνομικόν, ούτε στο κοινωνικόν, ούτε στο ερωτικόν του πράγματος. Αν και εδώ θα κάνω μια παρένθεση, γιατί βγάζω σπυράκια όταν βλέπω σε βιβλία έρωτες μεσήλικων (σαράντα plus η γυναίκα, πενήντα plus ο άντρας), αντί να εμφανίζονται ως σχέσεις συντροφικά – ερωτικές, να εμφανίζοντας ως σχέσεις αχαλίνωτου πάθους…
Η ηρωίδα του βιβλίου είναι συγγραφέας. Το έχω μάθει πλέον το παραμύθι… όποτε συγγραφέας βάζει για ήρωα του  βιβλίου του συγγραφέα, φτιάχνει το alter ego του. Θέλει να δείξει στους αναγνώστες του αυτό που πιστεύει πως είναι. Και εδώ η Μαντά το κάνει κατά κόρον. Το βιβλίο όταν δεν αναλώνεται στον όψιμο ‘γεροντοέρωτα’, αναλώνεται στο πως η «καημένη» συγγραφέας έχει φάει λάσπη από τους βιβλιοκριτικούς χωρίς η ίδια ποτέ να προκαλέσει, πως βγάζει γλώσσα σε όλους αυτούς που την κατακρίνουν επιλέγοντας μόνη της ροζ εξώφυλλο, πως οι συγγραφείς παραπονιούνται γιατί δεν πουλούν σαν τρελά και τα δικά τους βιβλία και φυσικά… πως όποια πέτρα κι αν σηκώσεις, όποια πόρτα κι αν χτυπήσεις υπάρχει από πίσω ένας αναγνώστης, όχι απλώς αναγνώστης, αλλά αναγνώστης – ταλιμπάν που σε αναγνωρίζει αμέσως, που «χύνει» μόλις σε βλέπει και είναι στη διάθεσή σου για να ξεράσει όλες τις λεπτομέρειες του βίου του μόνο και μόνο για ένα ενυπόγραφο αντίτυπο. Και να ήταν ένας αναγνώστης πάει κι έρχεται… είναι δυο, είναι τρεις, είναι χίλιοι δεκατρείς… μέχρι κι αναγνώστης εξ ακοής (του τα διαβάζει η γυναίκα του…)
Όλον αυτό μου κάθισε πάρα πολύ… Εάν η κυρία Μαντά ήθελε να «βγάλει από μέσα της» όλη αυτή την πικρία που αισθάνεται, ας έκανε εκ βάθους μία συνέντευξη στην Ελενίτσα, ας έγραφε κι ένα ωραίο στάτους στο fb κι ας ασχολούνταν στο βιβλίο με την εύρεση του δολοφόνου και το ψυχολογικό του προφίλ…
Αυτά τα ολίγα από μένα…
Βαθμολογία δεν έχει γιατί ποτέ δεν βαθμολογώ την πικρία ενός συγγραφέα…

Η ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΤΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ
Λένα Μαντά
Εκδόσεις Ψυχογιός, 2016
Σελίδες 464