Τετάρτη, 9 Δεκεμβρίου 2015

Σιντάρτα - Έρμαν Έσσε



«Καλά δεν έχεις διαβάσει Έσσε;», με ρώτησε η φίλη μου, λέμε τώρα, καρακάξα και με κοίταξε μ’ένα βλέμμα γεμάτο απαξίωση.
Έτοιμο ήμουν να βγάλω τη γλώσσα μου, να συρίξω και να χώσω τα δόντια μου και να την δαγκώσω, να το βουλώσει μια και καλή, έλα όμως που δεν είχα διαβάσει Έσσε και δεν ήξερα πως έπρεπε να συμπεριφερθώ.
«Όχι, δεν έχω διαβάσει. Δεν το ‘χω με τους Γερμανούς. Ένα ολοκαύτωμα, δυο παγκόσμιοι πόλεμοι, τρία μνημόνια δεν…», μουρμούρισα μετά βίας μέσα από τα δόντια μου και σύρθηκα πάραυτα στο κοντινότερο βιβλιοπωλείο να βρω τον πρώτο Έσσε που θα ‘πεφτε στο κεφάλι μου.
«Σιντάρτα», λοιπόν… Ένα ινδικό παραμύθι ως υπότιτλος. Ξεκινώ λοιπόν, με βαριά καρδιά και άκρως προκατειλημμένο. Όχι, αποκλείεται ένας Γερμανός να έχει πνεύμα. Τι κι αν πήρε το Νόμπελ; Μήπως δεν ξέρουμε τις κλίκες και τα μέσα που δίνονται όλα τα βραβεία; Σ’εμάς τώρα;
Διαβάζω την πρώτη σελίδα, εντάξει λέω… «σιγά τα ωά». Μεγάλες προτάσεις, κάτι λυρικές περιγραφές, μπερδεμένο λεξιλόγιο… Εντάξει ρε μεγάλε, καταλάβαμε… Και συνεχίζω γιατί εκτός από φίδι φαρμακόγλωσσο, είμαι και φίδι καταναγκαστικόν. Δεν αφήνω βιβλίο στη μέση.
Τι κόλλημα έπαθα φίλε μου; Πόσα νοήματα ζωής μέσα σε τόσες λίγες σελίδες; Μετά από αυτό το βιβλίο, σίγουρα δεν είμαι το ίδιο φίδι. Άλλαξα φιδοπουκάμισο, φοβάμαι πως έγινα καλύτερο φίδι, πιο ανεκτικό, πιο αγαπησιάρικο, πιο σοφό… Θε Μου, πώς θα δαγκώνω τώρα;
Ο νεαρός Σιντάρτα, παρέα με το φίλο του, τον Γκοβίντα, εγκαταλείπει πατέρα, φυλή, πατρίδα σε αναζήτηση της υπέρτατης αλήθειας. Από γιος βραχμάνου, γίνεται σαμάνος, γνωρίζει την ηδονή με την Καμάλα την εταίρα, παρατάει τα πλούτη για να γίνει περαματάρης, γνωρίζει τον άγνωστο γιο του για να τον χάσει… Ω! είναι από τα βιβλία που δεν έχει καμία απολύτως σημασία η υπόθεση. Η ιστορία είναι μόνο το προκάλυμμα για να σου πει όλα όσα έχει να σου πει.
Συμβουλή… Να είστε έτοιμοι για ένα ταξίδι φιλοσοφίας, αναζήτησης, αναγνώρισης του εαυτού σας… Δεν είναι εύκολο πράγμα τούτο… Μόνο αν είστε έτοιμοι να βουτήξετε στα βαθιά, να το διαβάσετε… αλλιώς είναι κρίμα να το κάψετε. Δεν είναι «βαρύ» με την κλασική έννοια του όρου… Πιστεύω, θέλω να πιστεύω, πως μπορεί να διαβαστεί σχεδόν από όλους, αρκεί να είναι έτοιμοι, με ανοιχτό μυαλό και ακόμα περισσότερο, ανοιχτή καρδιά. Και να έχετε δίπλα σας ένα φωσφορούχο μαρκαδόρο… για να υπογραμμίζετε… ξανά και ξανά…
Δες λοιπόν, που κι οι Γερμανοί βγάζουν μυαλά… και τι μυαλά!!! Μετά απ’όλα αυτά αντιλαμβάνεστε, πως είναι ένα βιβλίο που πέρα από συγκρίσεις και από βαθμολογία.
100 /10 λοιπόν, γιατί κάποια βιβλία, κάποιοι συγγραφείς έχουν φτάσει μακριά… πολύ μακριά…

Υ.Γ. Θέλω να σας βάλω χιλιάδες αποσπάσματα από το βιβλίο, αλλά αν τα διαβάσει κανείς απομονωμένα, χάνουν την αξία τους. Είναι τόσο ωραία δεμένα με την ιστορία και την υπόθεση του βιβλίου, που ακόμα κι εγώ το φαρμακόγλωσσο φίδι, δαγκώνω τη γλώσσα μου και δεν τα βάζω μόνα τους για να μην χάσουν τη μαγεία τους.

Υ.Γ. 2 Τελικά και οι καρακάξες καμιά φορά έχουν δίκιο. Δες τώρα που της χρωστάω ευγνωμοσύνη που μου γνώρισε τον χερ Έσσε…

ΣΙΝΤΑΡΤΑ
Έρμαν Έσσε
Εκδόσεις Καστανιώτη, 2006
Σελίδες 166