Σάββατο, 26 Δεκεμβρίου 2015

Το σημάδι - Μένιος Σακελλαρόπουλος

 
Τι να σημαίνει άραγε όταν κλείνεις ένα βιβλίο και είσαι και έτσι και γιουβέτσι; Αν το έχεις κλείσει εδώ και ώρα και αναρωτιέσαι αν σου άρεσε ή όχι; Είπαμε πως δεν ξέρω τι μου γίνεται αλλά να φτάνω σε τέτοιο σημείο;
Ακόμα και τώρα, βασανίζομαι από το αιώνιο βιβλιοφιλικό φιλοσοφικό ερώτημα: «να το διαβάσουμε το βιβλίο;». Ειλικρινά απάντηση δεν έχω. «Κάντε ό,τι θέλετε και το κρίμα στο λαιμό σας!»
Ολίγα λόγια για το story… Ο Στέφανος, φοιτητής Ιατρικής στην Πάτρα, κούκλος, πανέξυπνος, καλό παιδί και ολίγον εγωπαθής γιατί πέρασε στην πιο γαμάτη σχολή, τα έχει με την Ελβίρα (καλά στο χωριό της Ευγενία την έλεγαν, αλλά τώρα ο μέλλων γιατρός Στέφανος μπορεί να τα έχει με μια ταπεινή πλην τιμία, Ευγενία;;;), φοιτήτρια της basse classe Παιδαγωγικής. Τα παιδιά είναι φουλ ερωτευμένα, ξεσαλώνουν σ’ένα φοιτητικό πάρτυ, ο  Άγης (έτερος συμφοιτητής) φιλάει παθιασμένα παρά τη θέλησή της την Ελβίρα, τους κάνει τσακωτούς ο Στέφανος και ναι! Έρχεται η κακιά η ώρα και ο Στέφανος καθαρίζει με τη μια τον Άγη. Κι όταν λέμε τον καθαρίζει, εννοούμε τον καθαρίζει με μαχαίρι κανονικόν, όχι με τρύλετ, άβα κι άλλα σαπουνοειδή… Κι έτσι επιβεβαιώνεται και το λαϊκόν άσμα «εκείνος στο χώμα κι ο έτερος στη φυλακή…)
Από εκεί και πέρα, παρακολουθούμε τη ζωή του Στέφανου μέσα στις εγχώριες φυλακές: Αυλώνας, Διαβατά, Κασαβέτεια… Εδώ είναι το ενδιαφέρον σημείο του βιβλίου. Ένα θέμα που δεν το έχουν πιάσει και πολλοί Έλληνες συγγραφείς. Μια ματιά από την ασφάλεια της κλειδαρότρυπας στο σκληρό αυτό κόσμο. Κόσμος σκληρός, βίαιος, «βρώμικος» και βρώμικος αλλά και κρυμμένη ανθρωπιά… Ένας κόσμος που «ευχαριστώ αλλά δεν θέλω να πάρω».
Όμως… αχ αυτό το όμως… Είμαι φίδι απαιτητικόν… όταν διαβάζω, θέλω αυτά που διαβάζω να έχουν μία βάση (εντάξει στα επιστημονικής φαντασίας, πάω πάσο). Η ψυχολογική ανάλυση των ηρώων είναι αλλού γι’αλλού. Εντάξει, αντιλαμβάνομαι πως ο συγγραφέας έτσι ήθελε να βγάλει την πλοκή του αλλά οι πράξεις των ηρώων πρέπει να έχουν και μια λογική… διότι είμαι και φίδι λογικόν… Δεν είναι δυνατόν, ο πατέρας που έχει τον κανακάρη του στα όπα – όπα, με τα πιο ακριβό σπίτι, με όσα χρήματα θέλει, να έχει προπληρώσει και μηνιάτικα ενός χρόνου, με το που γίνεται το φονικό, να εξαφανίζεται και μην τον είδατε τον Παναγή…
Προσοχή γιατί έχω και πολλά spoiler αλλά αδυνατώ να κλείσω το στόμα μου!!!
Δεν γίνεται ο Φώτης Λαμπρινός, ο ήρεμος κι εγκρατής θαμώνας του μπαρ που δουλεύει η Ελβίρα, ο μοναδικός που την υποστηρίζει μπροστά στην άδικη επίθεση του αφεντικού της, αυτός που της προσφέρει μια σίγουρη και αξιοπρεπή δουλειά δίχως να ζητάει ανταλλάγματα, ξαφνικά να γίνεται βίαιος (έτσι χωρίς λόγο και αιτία) και να καταχεριάζει γυναίκα και τέκνα…
Δεν γίνεται, τα παιδιά που έχουν φάει το ξύλο της αρκούδας από τον πατέρα τους, να μην θέλουν να δουν τη μάνα τους και να προτιμούν στον πατέρα τους που τους έχει φτυσμένους τρία ολόκληρα χρόνια και ξαφνικά όλα να είναι μια χαρά…
Όχι ρε φίλε, δεν γίνεται… Εδώ η επιστήμη της ψυχολογίας σηκώνει τα χέρια ψηλά…
Για να μην μιλήσω για τους αναχρονισμούς κι εκείνα τα μικρά λάθη που έχουν ξεφύγει συγγραφέως και επιμελητή… αλλά δεν μπορώ, θα μιλήσω… είναι αδύνατον να κρατηθώ… Είναι να μην ανοίξω το στόμα μου…
1.      Τη σήμερον ημέρα, η φοιτήτρια Ελβίρα αποφάσισε να δει μια ταινία στο βίντεο. Όχι αγόρι μου, δεν υπάρχει φοιτητής τη σήμερον που βλέπει ταινία στο βίντεο (στον υπολογιστή ναι… άντε αν είναι φτωχομπινές στο dvd… μέχρι εκεί όμως…)
2.      Πήγε η μάνα του Στέφανου να βάλει συνδικαιούχο το γιο της στον τραπεζικό λογαριασμό (για να μπεις συνδικαιούχος πλέον, χρειάζεται υπογραφές, ταυτότητες… κανείς πλέον δεν σε βάζει μόνος του… αυτά γινόταν τα παλιά τα χρόνια… last years χρυσέ μου…)
3.      Να μην ξαναμιλήσω για τη μάνα του Στέφανου, που τόσων χρονών γυναίκα, με άντρα ναυτικό, δεν είχε ούτε συγγενή, ούτε φίλη, ούτε τίποτα… μα ούτε με μια γειτόνισσα δεν έπινε έναν καφέ;
4.      Να μην μιλήσω για την γκάφα ολκής… Η μάνα πεθαίνει της πείνας γιατί πλέον ο Πανίκος (ο σύζυγος ντε!) δεν της στέλνει λεφτά, η ίδια ξενοδουλεύει και ψωμολυσσάει αλλά όταν πεθαίνει, επιστρέφει ο Πανίκος και ως δια μαγείας βρίσκει στην ντουλάπα την μπιζουτιέρα της γυναίκας του τίγκα στο χρυσαφικό και στις χρυσές λίρες… (αλτσχάιμερ είχε πάθει η γυναίκα και είχε ξεχάσει το τόσο χρυσαφικό;;;)
Τα άλλα ας τα ανακαλύψετε μόνοι σας… Πολύ Ξανθόπουλος τελικά αυτό το βιβλίο κι επειδή ποτέ δεν ήμουν φίδι ξανθοπουλικόν… ένα πεντάρι και πολύ του είναι… (είναι μέρες γιορτινές, ας μην χύσω κι άλλο δηλητήριο…)
 
ΤΟ ΣΗΜΑΔΙ
Μένιος Σακελλαρόπουλος
Εκδόσεις Ψυχογιός, 2015
Σελίδες 430