Τρίτη, 1 Αυγούστου 2017

Η μυστική ιστορία - Donna Tartt


Μια συγγραφέας με ένα βιβλίο ανά δέκα χρόνια. Δεν το λες και υπερπαραγωγή τη σήμερον ημέρα. Την Donna Tartt την ανακάλυψα με την «Καρδερίνα», το τελευταίο της βιβλίο κι αφού σε γενικές γραμμές, η γραφή της μου κολλούσε, όταν βρήκα το ‘πρωτάκι’ της σε τιμή ευκαιρίας, το πήρα.
«Η μυστική ιστορία» ξεκινάει μ’έναν φόνο, όπου εκτός από το θύμα, τον Μπάνυ, γνωρίζουμε (έκπληξη!) και τους θύτες: τους συμφοιτητές και φίλους του στις κλασσικές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Χάμπντεν. Κεντρικός ήρωας ο Ρίτσαρντ Παπέν, ένας πρωτοετής φοιτητής που θα θελήσει να εισχωρήσει στο στενό κλοιό – μαθητών των ελληνικών κλασσικών σπουδών του περίεργου καθηγητή Τζούλιαν και κούκου! θα τα καταφέρει. Έτσι έχουμε έναν κύκλο έξι φοιτητών γύρω – γύρω όλοι και στη μέση ο Μανώλης (sorry o Τζούλιαν) που τους καθοδηγεί και τους διδάσκει. Μέχρι που ένα γεγονός, θα τους οδηγήσει στο γκρεμοτσάκισμα του φίλου τους του Μπάνυ. (Μην με κατηγορείτε για spoiler αυτό το αποκαλύπτει η ίδια η συγγραφέας στις πρώτες δέκα σελίδες).
Το βιβλίο χωρίζεται σε δύο μέρη. Στο πρώτο: τι έγινε μέχρι να φτάσουν στο φόνο. Στο δεύτερο: τι έγινε after φόνου. Το πρώτο μέρος σαφώς πιο ενδιαφέρον από το δεύτερο. Ο τρόπος γραφής της Tartt μου ταιριάζει. Έχει μια κινηματογραφική ματιά (χωρίς να γίνεται φτηνή σεναριακή), περιγραφικές σκηνές που δεν κόβεις τις φλέβες σου από τη βαρεμάρα, αναφορές σε βιβλία και συγγραφείς. Επίσης πάντα μου κεντρίζουν το ενδιαφέρον βιβλία που έχουν γραφεί από ξένους κι έχουν αναφορές σε ελληνική παιδεία, ελληνικά βιβλία, ελληνικά μέρη, ελληνικά beachόμπαρα (άσχετο άλλα ένεκα της αυγουστιάτικης ζέστης). Μέχρι και η Μύκονος παρελαύνει σε μια σειρά του βιβλίου από την οποία ο Χένρι (ένας εκ των έξι φοιτητών) αγόρασε μια ελληνική γραφομηχανή. Τώρα να πας στη Μύκονο για ν’αγοράσεις γραφομηχανή; Αυτό είναι άλλη ιστορία που δεν θα την αναλύσουμε τώρα.
Στο δεύτερο βιβλίο, τη συγγραφέα την πιάνει μια ακατάσχετη λογοδιάρροια και το πηγαινοφέρνει συνέχεια γύρω από το ίδιο πράγμα (κι εντάξει μπορεί να θέλησε να δείξει την αγωνία και τη νευρική κατάπτωση των ηρώων αλλά μαζί με τα νεύρα των ηρώων έγιναν κρόσια και τα δικά μας νεύρα). Έχω αναφέρει και στο παρελθόν πως είμαι σκορόφιδον άκρως ευρωπαϊκών και ο αέρας της Αμερικής είναι βαρύς για μένα. Δεν ξέρω ειλικρινά εάν στο Αμέρικα τα ναρκωτικά τα πουλάνε στα καραμελάδικα, αλλά έπαθα overdose από τα τσιγάρα, τα ποτά και τα ναρκωτικά σε ένα βιβλίο που σίγουρα ο στόχος του δεν ήταν όλα τα παραπάνω.
Τους ήρωες δεν θα τους χαρακτήριζα ακριβώς χάρτινους, είχαν μια σχετική ένταση ορισμένες φορές, αλλά οι αντιδράσεις τους ώρες – ώρες ήταν ξεκούδουνες (αλλά να μου πεις από την πολύ μαστούρα, τι να περιμένει κανείς;;;)
Η συγγραφέας είχε καλλιεργήσει (τουλάχιστον εγώ αυτό εξέλαβα) προσδοκίες από το χαρακτήρα του καθηγητή Τζούλιαν, ο οποίος ξεφουσκώνει τόσο απότομα που ούτε να τον κράξω δεν μπορώ. [κάπου διάβασα πως έγινε αυτό για να διαχωρίσει η συγγραφέας το ‘φαίνεσθαι’ από το ‘είναι’ – μπορεί να είναι κι έτσι, τι να πω κι εγώ; Ένα δύσμοιρο σκορόφιδο είμαι…]
Το τέλος υστερεί κατά πολύ του υπόλοιπου βιβλίου. Ρηχό, σαν αμερικάνικη σαπουνόπερα όπου στο τέλος βγαίνουν γράμματα στην οθόνη και μας πληροφορούν για τη μετέπειτα ζωή των ηρώων ο τάδε παντρεύτηκε την τάδε κι έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα (δεν σας κάνω σπόιλερ μη με βρίζετε…)
Εν κατακλείδει: Καλογραμμένο οκ αλλά όχι και chef doeuvre. 2/3 λοιπόν έχω διαβάσει από Donna Tartt, πράγμα που σημαίνει πως αν πέσει στα χέρια μου και το άλλο της βιβλίο θα το διαβάσω αλλά δεν θα τρέξω κι αξημέρωτα για να το αγοράσω.

Βαθμολογία: 7/10 (πόσα drugs και πόση φλυαρία να αντέξει κανείς;)

Readathon 2017: Ένα βιβλίο που ανακαλύψατε μέσω Goodreads ή Instagram [30/80]

Υ.Γ. Εδώ που τα λέμε, είχε και κάτι παντελώς άσχετα (βλέπε δίδυμα…)

Η ΜΥΣΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ
Donna Tartt
Μετάφραση: Σάντυ Παρίση
Εκδόσεις Λιβάνη, 1995

Σελίδες 642

Τετάρτη, 26 Ιουλίου 2017

Το μυστήριο της τράπουλας - Jostein Gaarder


Ήμουν νιο και γέρασα όταν είχα διαβάσει τον «Κόσμο της Σοφίας» του ιδίου και το είχα λατρέψει γιατί κατάλαβε το μυαλό μου σε μέγεθος μπάμιας και πέντε – δέκα φιλοσοφικά ρεύματα. Μετά από χρόνια, έπεσε στα χέρια μου το έτερον βιβλίο του Νορβηγού συγγραφέα, βιβλίο που κυκλοφόρησε πριν από το παγκόσμιο best seller της Σοφίας αλλά που ωστόσο είχε κερδίσει το βραβείο number one των κριτικών της Νορβηγίας. Έκτοτε το βιβλίο, σκονιζόταν (εντάξει καμιά φορά ξεσκονιζόταν κιόλας) στη βιβλιοθήκη, μέχρι που με ξανάπιασαν οι φιλοσοφικές αναζητήσεις μου και το έπιασα στα χέρια μου.
Πρόκειται για ένα road-trip-book με τρία ταξίδια. Το ρεαλιστικόν, το ταξίδι του μικρού Χανς – Τόμας με τον πατέρα του από την παγωμένη Νορβηγία στην Ελλάδα των φιλοσόφων για να βρούνε τη μαμά που τους εγκατέλειψε αμφότερους και δύο φανταστικά ή μήπως όχι ταξίδια άλλων δύο ηρώων σ’ένα νησί με μια πορφυρή γκαζόζα. Τραπουλόχαρτα που την κάνουν με ελαφρά πηδηματάκια από τη φαντασία των ανθρώπων και ζωντανεύουν, απίστευτοι μαθηματικοί υπολογισμοί με πασιέντσες και τον χρόνο που φεύγει ή μένει και κάποιες φιλοσοφικές πινελιές. Ιστορίες – μπάμπουσκες, που η μία ξεπηδάει από την άλλη, η μία κρύβεται στην άλλη, η μία γεννάει την άλλη… με μία λέξη εγκιβωτισμός.
Στο προσωπικόν του πράγματος τώρα, η ιδέα σαφώς ήταν πρωτότυπη, το παραμύθι καλοδουλεμένο (δεν το συζητώ καν για όλους αυτούς τους μαθηματικούς υπολογισμόύς!) αλλά εγώ τώρα κάτι έχασα… κάτι δεν κατάλαβα… ή μάλλον πολλά δεν κατάλαβα… η όλη ιστορία μου φάνηκε άκρως απλοϊκή και οι ταξιδιωτικές πινελιές ολίγον από Ιταλία ολίγον από Ελλάδα, έμοιαζαν σαν φτηνά άρθρα ταξιδιωτικού ερασιτεχνικού blog. Λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και τ’αγόρι μου… και πολύ τζατζίκι και φέτα… και βάλε και μια χωριάτικη και μια ρετσίνα… (ωχ! Sorry αυτό είναι από άλλο blog). Εάν ήμουν Σκανδιναυή νεαρά που έψαχνα greek lover ή αμερικάνα συνταξιούχα ίσως όλες αυτές οι περιγραφές να μου φαίνονταν μαγικές αλλά ως σκορόφιδον made in Greece παίρναγαν και δεν ακουμπούσαν…
Κατά τα άλλα, πολλά απλά φιλοσοφικά τσιτάτα (σαν τον Κοέλιο ένα πράγμα) που ίσως εάν ήμουν εκεί γύρω στα 18 να τα έβρισκα άκρως ενδιαφέροντα, έλα όμως τώρα που το μόνο κοινό που έχω με την νεαρή αυτή ηλικία είναι στο τέλος το 8…
Ιδιαίτερη εντύπωση μου έκανε στο goodreads πόσοι Άραβες βαθμολόγησαν με άριστα το βιβλίο…
Βαθμολογία: 6/10 (τώρα εγώ κάπου το ‘χασα, ο συγγραφέας το είχε ήδη χαμένο από πριν, τι να σας πω;;;)
Υ.Γ. Μόλις είδα πως το βιβλίο είχε πάρει το βραβείο The Norwegian Critics Prize for Best Children's or Youth's Literature [1990]… Τώρα εξηγούνται όλα… Το βιβλίο μια χαρά είναι για εφηβικές ηλικίες… Τι μας το πλασάρανε εμάς ως βιβλίο ενηλίκων;;; 

Readathon 2017: Ένα βιβλίο που βρίσκεται καιρό στο ράφι σας [29/80]

ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΤΡΑΠΟΥΛΑΣ
Jostein Gaarder
Μετάφραση: Μαρία Αγγελίδου
Εκδόσεις Λιβάνη, 1995
Σελίδες 383

Παρασκευή, 21 Ιουλίου 2017

Ο ΦΑΡΟΦΥΛΑΚΑΣ - CAMILLA LACKBERG


Aπό το Nesbo στη Lackberg… κοινώς από τα σκληρά στα μαλακά… τόσο μαλακά που δεν καταλαβαίνεις τι παίρνεις… Δεν ήξερα, δεν ρώταγα; Δηλαδή ήξερα, αλλά την έφαγα τη φόλα…
Εντάξει, δεν λέω… ωραία είναι η ζωή όταν μας έχει κάτσει ένας ήρωας και πουλάει… όμως άντε τους αναγνώστες ποιος τους χέζει, αλλά ρε Lackberg, δεν έχεις να μας πεις κάτι άλλο, εκτός από την Ερίκα που αλλάζει πάνες και τον Μπερτίλ που και αυτός αλλάζει πάνες και ταΐζει μωρά και από τα μωρά της Άννας που όλες οι συμφορές του κόσμου πέφτουν πάνω της;;;
Δυστυχώς κανένα απολύτως ενδιαφέρον δεν βρήκα στο συγκεκριμένο βιβλίο πέρα από το ρομαντικό φάρο στο εξώφυλλο και τέσσερις μετρημένες σελίδες προς το τέλος του βιβλίου. Οι ήρωες είναι οι γνωστοί, Ερίκα – Πάτρικ, Άννα – Νταν, Μπερτίλ – Ρίτα κλπ κλπ κλπ κι ένα νέο πτώμα στην ήσυχη κατά τα άλλα Φιελμπάκα, του Μάτε (ή Ματς) λογιστή του δήμου. Και φυσικά ψάχνουμε γύρω – γύρω όλοι, το δολοφόνο.
Πέρα από το γεγονός πως οι ήρωες της Λάκμπεργκ, παραμένουν στάσιμοι και απίστευτα βαρετοί για όσους έχουμε διαβάσει όλα τα προηγούμενα βιβλία, αυτό το βιβλίο είναι ένα ‘μπουρδουλούκι’ γεγονότων, προσώπων και καταστάσεων. Μικρές πολύ μικρές ενότητες, πολλά πολλά πρόσωπα κι άλλα πρόσωπα, που χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα. Άσχετες παντελώς ιστορίες μεταξύ τους, προφανώς για να μπερδέψει τον αναγνώστη ως προς το δολοφόνο, πρόσωπα και ιστορίες που αναρωτιέσαι όταν κλείνεις το βιβλίο για ποιο λόγο τα έβαλε όλα αυτά (πέρα από το προφανές για να γεμίσω σελίδες ή γιατί δεν είχα τι να πω…)
Το θέμα της κακοποίησης των γυναικών είναι κι εδώ παρόν (όχι πλέον μέσω της Άννας αλλά μέσω άλλων προσώπων) που αναρωτιέμαι αν η ιδανική σουηδική κοινωνία είναι χτισμένη πάνω σε πόνους γυναικών. Κακοποίηση, ναρκωτικά, συμμορίες μηχανόβιων, παιδικά τραύματα, μετατραυματικό στρες, οικονομικές απάτες, όλα μαζί μια ‘ρώσικη σαλάτα’… αυτά είχαμε αυτά βάλαμε…
Οι μόνες κάπως ενδιαφέρουσες σελίδες ήταν οι σελίδες του παρελθόντος (Φιελμπάκα 1875). Όμως ακόμα και σ’αυτές τις σελίδες όλο το στυλ και το μυστικό που κρυβόταν ήταν τόσο μα τόσο προβλέψιμα, τι κάνει νιάου – νιάου στα κεραμίδια…
Απ’όσο με βλέπω, θα αργήσω να ξαναδιαβάσω Λάκμπεργκ.
Βαθμολογία: ούτε τη βάση δεν πιάνει… ένα 4/10 με επιείκια…
Readathon 2017: Ένα βιβλίο μιας σειράς τεσσάρων ή περισσοτέρων βιβλίων [έλα, δεν θέλω χαζά πως δεν είναι σειρά βιβλίων…] [28/80]

Ο ΦΑΡΟΦΥΛΑΚΑΣ
Camilla Lackberg
Μετάφραση: Γρηγόρης Κονδύλης
Εκδόσεις Μεταίχμιο pocket, 2017

Σελίδες 608

Παρασκευή, 14 Ιουλίου 2017

Η δίψα - Jo Nesbo

I’m a Nesbomaniac! Κατά συνέπεια, δεν είμαι και τόσο αντικειμενικό. Λατρεύω τον cult ντετέκτιβ (δεν έχω ιδέα τι είναι ο cult ντετέκτιβ, αλλά αφού τόσοι χρησιμοποιούν τον όρο στην αστυνομική λογοτεχνία, γιατί να μην τον χρησιμοποιήσω κι εγώ;) Χάρι Χόλε.
Η επιστροφή του Χάρι δεν μπορούσε παρά να είναι δυναμική. Ο Χάρι υποτίθεται πως πλέον είναι ένας ευυπόληπτος οικογενειάρχης (οι ήδη φαν γνωρίζουμε πως παντρεύτηκε τη Ράκελ), κι ένας απλός καθηγητής στην Αστυνομική Ακαδημία του Όσλο. Όμως… αν έχεις την πετριά… ό,τι κι αν κάνεις, με την πετριά μένεις…
Εμφανίζεται έναw κατά συρροήν δολοφόνος και σκοτώνει γυναίκες… Κι όχι έτσι απλά της σκοτώνει… τους ρουφάει το αίμα… (όχι όπως μας ρουφάει εμάς το αίμα η εφορία, αλλά κανονικά) με μια σιδερομασέλα (μπρρρ…) Κι εκείνες πεθαίνουν από ακατάσχετη αιμορραγία. Κι ο Χάρι επανέρχεται στην ενεργό δράση κι ας μην θέλει (καλά τραβάτε με κι ας κλαίω…)
Και παρέα με όλους αυτούς τους φόνους, να τρέχουν και τα προσωπικά του. Η Ράκελ πέφτει σε κώμα κι ο Όλεγκ (ο γιος της Ράκελ) τα βάζει με τον Χάρι. Κι οι σκοτωμοί συνεχίζονται… και… και…
Ο ρυθμός καταιγιστικός, όπως μας έχει συνηθίσει ο Nesbo. Γνώριμα πρόσωπα από παλιά ο Τρουλς, ο Μίκαελ, η Ούλα… Νέα πρόσωπα όπως ο γιατρός Στέφενς και ο ψυχολόγος Σμιτ… Κι ο Νέσμπο συνεχώς προσθέτει πρόσωπα κι άλλα πρόσωπα που ώρες – ώρες χάνεις το λογαριασμό κι ενώ σε κάποιον άλλο συγγραφέα μπορεί να έλεγες ‘κούλαρε λιγάκι’, εδώ ok, it’s just Nesbo.
Αυτό που μου αρέσει στο Nesbo πέρα από την γρήγορη και ενίοτε χαοτική πλοκή (κάπως έτσι φαντάζομαι πρέπει να είναι και το μυαλό του εν λόγω συγγραφέα), είναι η κριτική που κάνει στη νορβηγική κοινωνία, μια κριτική ανεπαίσθητη αλλά καίρια που την βλέπει όποιος θέλει να την δει: μιλάει για τη νεολαία, για τα ΜΜΕ, για τις εξωσυζυγικές σχέσεις, για το εκπαιδευτικό της σύστημα, για τη διαφθορά…
Να προσθέσω πως είναι ένα βιβλίο γεμάτο μουσική… Πολύ συχνά αναφέρονται κομμάτια και συγκροτήματα, μουσική όμως άγρια, πανκ, χαρντ ροκ και ολίγον τζαζ, ωμή όπως ωμές είναι και οι περιγραφές του βιβλίου. Αποτελούν την τέλεια μουσική υπόκρουση καθώς το διαβάζετε, αλλά δεν εγγυώμαι για την ψυχολογική σας ισορροπία μετά (εγώ πάντως αισθανόμουν πως έμπαινε ο βαμπιριστής μες στη φωλιά μου και ρούφαγε το αίμα μου και ζάρωνε το πουκάμισο μου κι adios σκορόφιδο για πάντα…) Να, οι παλμοί, να οι λιποθυμίες, να οι panic attacks, να οι αϋπνίες, να όλα…
Και φτάνοντας στο τέλος… τελικά συγγραφέας και αναγνώστης, δεν μπορούν να κρύψουν την ηλικία τους… Ο Νέσμπο αναφέρει νοσταλγικά το βιβλίο «το ζεν και η τέχνη της συντήρησης της μοτοσυκλέτας» του Ρόμπερτ Πίρσιγκ, ένα από τα ευαγγέλια της μπίτνικ γενιάς μας… ή μήπως η γενιά μας δεν ήταν τελικά μπίτνικ;;;

Βαθμολογία: 10/10 (γιατί νιώθω αδελφή ψυχή με τον Χάρι Χόλε και θα ήθελα πολύ να πίναμε και ένα και δύο και τρία και τέσσερα Jim Beam στο νεοαποκτηθέν μπαρ του και να γίνουμε λιώμα – άντε καλά μετά θα μου έκανε κι έναν τούρκικο καφέ για να στανιάρω…)

Readathon 2017: Ένα βιβλίο που σας έχουν κάνει δώρο [27/80]

Η ΔΙΨΑ

Jo Nesbo
Μετάφραση: Κρυστάλλη Γλυναδιάκη
Εκδόσεις Μεταίχμιο, 2017
Σελίδες 664