Σάββατο, 16 Σεπτεμβρίου 2017

Ο άνθρωπος από τη Γροιλανδία - Τζάιλς Μίλτον


Οι πατάτες είναι για να τις τρώμε: τηγανιτές, ψητές, βραστές… όχι όμως για να τις διαβάζουμε. Κι εγώ φίλε μου, όχι μόνο τη διάβασα, αλλά κατάπια ολόκληρη φόλα και τώρα είμαι σίγουρο πως τα εγκεφαλικά μου κύτταρα έχουν νεκρωθεί.

Το κείμενο που ακολουθεί είναι τίγκα στα spoilers (εάν θέλετε να απολαύσετε με την ησυχία σας την πατατο-φόλα, μην συνεχίσετε!)


Είναι λοιπόν ο βασικός ήρωας ο Τζακ, ιατροδικαστής – αρχαιολόγος (και γαμώ τις ειδικότητες!) και δέχεται ένα mail από ένα ινστιτούτο κρυογονικής στη Νεβάδα να πάει να ελέγξει ένα πτώμα που βρέθηκε στη Γροιλανδία παγωμένο και σούπερ διατηρημένο. Ο τύπος πηγαίνει, όμως ο Πρόεδρος του ινστιτούτου όταν τον βλέπει, γίνεται έξω φρένων γιατί δεν τον θέλει μέσα στα πόδια του. Του βγάζει εισιτήρια να τον διώξει σούμπιτο, από κει που ‘ρθε, αυτός σιγά μην φύγει, και ξεκινάει το πείραμα του αιώνα, να αποψύξουν έναν παγωμένο Αμερικανό λοχία, από το 1944. Κι όλα αυτά στα κρυφά και στα μουλωχτά.

Και ξετυλίγεται η υπόθεση και ακολουθεί η μία φόλα την άλλη γιατί έτσι μόνο μπορεί να βγει η ιστορία:

- Γίνεται ένα από τα μεγαλύτερα σύγχρονα πειράματα, αποψύχεται ένας άνθρωπος μετά από 60 και χρόνια, οι επιστήμονες δεν έχουν ξαναβρεθεί ποτέ σε μία τέτοια επιχείρηση, ε! και αφήνουν το πτώμα να αποψυχθεί μόνο του χωρίς κανείς να το παρακολουθεί κι αύριο μέρα είναι! – ας κοιμηθούμε σήμερα το βράδυ – ερχόμαστε το πρωί!

2Σ’ένα τόσο ακριβό και μυστικό ερευνητικό κέντρο, δεν υπάρχουν κάμερες ασφαλείας παρά μόνο ένας νυχτοφύλακας, ο Τζακ πηγαινοέρχεται, χωρίς να φοβούνται πως θα τον ανακαλύψουν αλλά όταν για τη ροή της ιστορίας, θελήσουν να δουν πως ξύπνησε το πτώμα, θα βρεθεί και μια κάμερα ασφαλείας (αναβοσβήνει κατά το δοκούν…)

3Το πτώμα – άντρας ξυπνάει στο πιτς – φυτίλι, (ξαναλέω 60 χρόνια μετά),  ολόγυμνος, σ’ένα επιστημονικό τραπέζι με χίλια μύρια σωληνάκια πάνω του και είναι μια χαρά. Δεν του κάνει τίποτα εντύπωση… να μόνο μια στιγμή μέχρι να ακουμπήσουν σταθερά τα πόδια του στο πάτωμα… Μετά σκοτώνει για να ντυθεί και κυκλοφορεί άνετος στην Αμερική, χωρίς να του κάνει τίποτα καμία εντύπωση: μήτε τα αυτοκίνητα, μήτε οι άνθρωποι, μήτε οι υπολογιστές, μήτε τα κινητά, μήτε τίποτα… όλα φυσιολογικά… ούτε καν μια στοιχειώδη ημικρανία… το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι να ολοκληρώσει την αποστολή που είχε αναλάβει

Σου έρχεται τώρα μια ιδέα και θέλεις να ψάξεις σε απόρρητα αρχεία. Αμερική ή Γερμανία. Δεν υπάρχει πρόβλημα… πηγαίνεις άνετος, δίχως αιτήσεις, δίχως τίποτα όλα τα αρχεία στα πόδια σου…

5Ο Τζακ είναι ένας ιατροδικαστής – αρχαιολόγος… αλλά είναι τόσο έξυπνος και fit, που έχει και όπλο (τώρα δεν μας νοιάζει και που το βρήκε…), είναι από τα βασικά μέλη της αστυνομικής έρευνας, γίνεται κολλητός με το FBI, έχει και μια πρώην γκόμενα που την έστειλε κανονικά αλλά εκείνη με το που θα της ζητήσει κάτι, αμέσως θα τον εξυπηρετήσει γιατί είναι και τρελά ερωτευμένη και τρελά ενοχική γιατί τον απάτησε κιόλας… Μαγειρεύει επίσης υπέροχα για όσες ενδιαφέρονται…

Τέλος πάντων, πολλά είπα, να μην πω κι άλλα… Ο συγγραφέας τα έχει ρίξει όλα σ’ένα τσουβάλι: ευγονική, κρυογονική, ναζί, απόβαση της Νορμανδίας, ss και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο…
Να μην τα πολυλογώ, ήταν τόσο φόλα, που και το 2/10 είναι μεγάλη παραχώρηση εκ μέρους μου κι αυτό για κάτι δικά μου...

Readathon 2017: Ένα βιβλίο που ο πρωταγωνιστής είναι επιστήμονας [36/80]

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΑΠΟ ΤΗ ΓΡΟΙΛΑΝΔΙΑ
Τζάιλς Μίλτον
Μετάφραση: Χρήστος Καψάληςσ
Εκδόσεις Μίνωας, 2017
Σελίδες 488

Κυριακή, 10 Σεπτεμβρίου 2017

Γέρση. Είσαι το κόκκινο στο αίμα μου - Αργυρώ Μαργαρίτη

Κι άλλη Σμύρνη στον ντορβά μου!
Όλο κραυγάζω ‘όχι άλλο κάρβουνο’ (δηλαδή ‘όχι άλλη Σμύνρη’ ‘όχι άλλες χαμένες πατρίδες’) κι όλο πιάνω τον εαυτό μου να υποκύπτει στον ‘πειρασμό’ να το πω, στη συνήθεια να το πω; Όπως και να το πω, μια χαμένη πατρίδα όλο και την χτυπάω… Addicted ρε φίλε…
Αυτή τη φορά, κυριολεκτικά κάθισα και το φιλοσόφησα το θέμα… και βρήκα την απάντηση… Είναι σαν την δραματική ταινία που έχεις δει χιλιάδες φορές, ξέρεις κάθε σκηνή, κάθε ατάκα, κάθε χειρονομία του πρωταγωνιστή κι εσύ υποσυνείδητα τη βλέπεις, παρακαλώντας αυτή τη φορά το έργο να έχει happy end και ο τύπος με το θεληματικό πηγούνι να παντρευτεί την όμορφη δεσποσύνη…
Όμως δυστυχώς στο θέμα της Σμύρνης, το τέλος είναι πάντα μαύρο κι άραχλο, σαν την ψυχή μου ένα πράμα, η πόλη πέφτει στα χέρια των τσετών, καίγεται, γυναίκες βιάζονται, παιδιά χάνονται, άντρες παλουκώνονται και χιλιάδες τουμπανιασμένα πτώματα Ελλήνων επιπλέουν στη θάλασσα… Ορίστε σας έκανα και σπόιλερ… μέχρι και το τέλος σας είπα…
Η Γέρση λοιπόν είναι ένα ακόμα μυθιστόρημα που ακολουθεί την ‘κλασική’ να το πω ροή των μυθιστορημάτων των χαμένων πατρίδων: η ζωή πριν, η απόβαση του Ελληνικού στρατού, η καταστροφή, η προσφυγιά… Όμως αυτό δεν αναιρεί το γεγονός πως είναι ένα πολύ καλό μυθιστόρημα του είδους…
Δεν θα αναφέρω άλλα για την ιστορία, τα βασικά ίσως τα γνωρίζετε ήδη…
Η γραφή της συγγραφέως είναι ιδιαίτερη με πολλούς σμυρναίικους ιδιωματισμούς και αρκετές τούρκικες εκφράσεις ή παροιμίες που δίνουν τόνο και ζωντάνια στο κείμενο αν και ομολογώ στην αρχή ιδίως με κούρασε ολίγον ιδίως εκείνη η σύνταξη όπου το αντικείμενο έμπαινε στην ονομαστική κατά κόρον…
Υπάρχει η βασική ιστορία όμως παρεμβάλλονται οι ιστορίες και άλλων ηρώων (άλλων βασικών και άλλων δευτερευόντων) που δεν χαλάνε τη σούπα… Μπορείς να τα δεις και σαν ξέχωρα διηγήματα…
Δεν υπάρχει στείρα ιστορία μέσα, αποκλείεται να βαρεθούν αυτοί που βγάζουν σπυράκια με την ιστορία… οι ήρωες τη ζουν την ιστορία και η συγγραφέας παρουσιάζει τα γεγονότα αντικειμενικά… αυτό το κομπολόι του Γιώργη με τις ‘σταφιδιασμένες χάντρες’ μου το ‘λεγε χρόνια ολάκερα ο παππούς μου κι εγώ δεν τον πίστευα… του ‘δωσα δίκιο τώρα κι ας έχει γίνει πλέον πουλί πετάμενο…
Το βιβλίο είναι λίγο αργό στην αρχή, όσο προχωράει όμως γίνεται και πιο γρήγορο και πιο γρήγορο και πιο γρήγορο, με ένα τέλος που του πρέπει…
Τα βιώματα, η έρευνα και η αγάπη της συγγραφέως φαίνεται στο βιβλίο… Όπως γράφει στο εισαγωγικό σημείωμα: «Δεν πήγα στη Σμύρνη και δεν ξέρω αν θελήσω να πάω ποτέ»…
Κυρ – Αργυρώ εγώ δεν θα πάω… Ευχή και κατάρα μ’άφησε ο παππούς μου: «Να γυρίσεις όλο τον κόσμο, μα στη Σμύρνη να μην πατήσεις το πόδι σου ποτέ…»
Για να το τελειώνουμε λοιπόν το θέμα…
Εάν θέλετε να διαβάσετε κάτι καλό για Σμύρνη με όλη την αλήθεια… εκεί που το καλό και το κακό είναι σχετικό… διαβάστε τη Γέρση
Βαθμολογία: 10/10 (γιατί όχι);

ΓΕΡΣΗ – ΕΙΣΑΙ ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΣΤΟ ΑΙΜΑ ΜΟΥ
Αργυρώ Μαργαρίτη
Εκδόσεις Ψυχογιός, 2017

Σελίδες 558

Κυριακή, 3 Σεπτεμβρίου 2017

Mr Vertigo - Paul Auster


Έρχεται ο χλέμπουρας στο σπίτι βλέπει τον Auster πάνω στο τραπέζι, μου ρίχνει μια από κείνες τις ματιές ‘ποταπό σκουλήκι της γης’ και μου λέει «καλά, Auster διαβάζεις; Ο τύπος δεν έχει τίποτα να πει, τα είπε μια, τα είπε δυο, παράτησε γυναίκα και παιδιά τάχα για ν’ανακαλύψει τον εαυτό του και μας τα ‘κανε τούμπανα, γράφοντας τα ίδια και τα ίδια…»
Τι να που κι εγώ του χλέμπουρα, που μπορεί και δίκιο να ‘χει, όμως εγώ τώρα ανακαλύπτω την Αμερική, τον Auster ήθελα να πω, κι είναι το πρώτο του βιβλίο που διαβάζω… οπότε πράγματι, αν διαβάσω αλλά τρία δικά του μπορεί να πεθάνω κι από overdose αλλά προς το παρόν, όπως και να το δεις ήταν μια ανακάλυψη για μένα…
Ο Γουόλτ είναι ένα αδέσποτο ορφανό (όπως λέει και το οπισθόφυλλο του βιβλίου σαν να είναι κανένα αδέσποτο σκυλί) μέχρι που το μαζεύει από το δρόμο ο δάσκαλος Γεχουντί που μέσα από μια διδασκαλία – πρακτική – μύηση τριαντατριών σταδίων τον μετατρέπει στο ‘παιδί θαύμα’, τον Mr Vertigo, ελληνιστί τον κύριο Ίλιγγο. Ο πιτσιρικάς πετάει κι όταν λέμε πετάει, πετάει κυριολεκτικώς σαν το ‘παιδί αεροπλάνο’, ‘παιδί πουλί’ ‘παιδί πετάμενο’ κι έτσι αρχίζει η γύρα στην Αμερική για να μαζέψουν δάσκαλος και μαθητής φράγκα, πολλά φράγκα. Κι ενώ όλα βαίνουν καλώς, κάποια στιγμή, εκεί στην εφηβεία που αφήνεις την παιδική ηλικία για να γίνεις ενήλικας, κάθε πτήση ισοδυναμεί με απίστευτους πονοκεφάλους και η λύση είναι μία. Ή παρατάς το πέταγμα δια παντός ή κόβεις τ’απαυτά σου (δεν μου επιτρέπει η καλή μου ανατροφή να το πω) κι έτσι μπορεί και να συνεχίσεις να πετάς μια ζωή.
Τι κάνεις τώρα ; Επιλέγεις χρήμα και δόξα με ουρά ή τ’απαυτά σου για να πηδάς και καμιά γκόμενα; Ο Γουόλτ δεν το σκέφτεται και πολύ, προτιμά την ενηλικίωση, δηλαδή τα ‘απαυτά’ του κι έτσι επιστρέφει σε μια ας το πούμε νορμάλ ζωή.
Η ιστορία, σαν ιστορία, απ’όπου κι αν την πιάσεις, δεν είχε καμιά αμάν πλοκή, ούτε κάνα σασπένς, ούτε καν κανένα γαμάτο ψυχογράφημα. Η γλώσσα του Auster όμως μου πήγαινε πολύ, είχε ρυθμό και μουσικότητα (προφανώς έκανε καλή δουλειά κι η μεταφράστρια) και με ηρεμούσε πολύ η ανάγνωση του βιβλίου.
Πίσω από τις σειρές, υπάρχουν πράγματα να δεις, όπως αυτό το μόνιμο θέμα που έχουν οι Αμερικάνοι με τους λευκούς και τους μαύρους, το κυνήγι του χρήματος, της δόξας, η χειραφέτηση των γυναικών, και λίγο παρασκήνιο…
Κι υπάρχει ένα κομμάτι, εκεί με τον θρύλο του μπέιζμπολ, που δεν υπάρχει πιο βαρετό πράγμα να σου μιλάει κανείς για αυτό το άθλημα που τα τόσα χρόνια της ζωής μου, το μόνο που έχω καταλάβει είναι πως κρατάνε ένα μπαστούνι και μια μπάλα που έτσι και σου ΄ρθει στο κεφάλι πας κατευθείαν στον αγύριστο, και λέω ‘εντάξει ρε φίλε, το ‘χεσες’.
Όμως φτάνει στο τέλος, κι είναι ένα τέλος, ας το πούμε φιλοσοφικόν, από εκείνα που μ’αρέσουν, που μου θύμισε και ολίγον το τέλος του «Σιντάρτα» του Έσσε, πως για να βρεις τον εαυτό σου, υπάρχουν χιλιάδες τρόποι ή γίνε κι εσύ δάσκαλος στην επόμενη γενιά χρησιμοποιώντας τις νέες μεθόδους. Όσο και να πεις, το να χωθώ κάτω από το χώμα μ΄ένα καλαμάκι για να μάθω να πετάω, ακόμα και για μένα που σέρνομαι όλη μέρα στη γη, το βλέπω ολίγον δύσκολο.
Ανάγνωσμα γεμάτο συμβολισμούς, ανάγνωσμα ενηλικίωσης, ανάγνωσμα με γλώσσα που σε ταξιδεύει…
Μου άρεσε η πρώτη επαφή με τον Auster… Θα τον ξαναδοκιμάσω…

Βαθμολογία: 9/10

Readathon 2017: Ένα βιβλίο που διαλέξατε παρά το άσχημο εξώφυλλό του [35/80]
Ομολογώ πως βρήκα το εξώφυλλο άθλιο – με ενοχλεί αφάνταστα πως το όνομα του συγγραφέα πιάνει το μισό εξώφυλλο σ’ένα βιβλίο που μιλάει για την πτώση μετά από τη δόξα – το χρώμα καταθλιπτικό μέχρι αηδίας – από τα χειρότερα εξώφυλλα ever…

MR VERTIGO
Paul Auster
Μετάφραση: Ιωάννα Ηλιάδη
Εκδόσεις Μεταίχμιο, 2016
Σελίδες 344