Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου 2017

Πριν χαράξει - Ιωάννα Νοταρά

Θα μπορούσε να λεγόταν «Η διακορευμένη κορασίδα» ή «Αμάρτησα για το παιδί μου» ή «Χτύπα με κι άλλο σαν το χταπόδι, αντέχω» με πρωταγωνίστρια βέβαια τη Μάρθα Βούρτση και ζεν πρεμιέ αρσενικό παλαιάς κοπής που όλα τα σώζει και τα μαχαιρώνει στυλ Ξανθόπουλου.
Φαίνεται τελικά πως ως λαός το σηκώνουμε το δράμα στο πετσί μας και γι’αυτό συγγραφείς και αναγνώστες κυνηγάμε τα βιβλία με μελοδραματικές ιστορίες όπου η ηρωίδα περνάει του λιναριού τα πάθη μέχρι να δει λίγο φως στο τούνελ και ξεστραβωθεί.
Η ιστορία βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα αλλά πλέον δεν ξέρω αν πρέπει ή όχι να το πιστέψω αφού τα μισά βιβλία της νεοελληνικής λογοτεχνίας βασίζονται πλέον σε αληθινά γεγονότα.  Η ηρωίδα, η Άννα, γεννημένη κάπου στο 1950+ σε μια μικροαστική οικογένεια όπου η μάνα γκρινιάρα κι απαιτητική και ο πατέρας τζογαδόρος και γυναικάς. Μαύρο κι άραχλο το οικογενειακό περιβάλλον, ωστόσο η μικρή μια χαρά τα καταφέρνει στο σχολείο, έχει μεγάλα όνειρα για καριέρα αλλά αργότερα πατάει τη μια μπανανόφλουδα μετά την άλλη.
Λυπάμαι αλλά ούτε την αγάπησα ούτε την συμπόνεσα την ηρωίδα ούτε κατάλαβα ποιο μήνυμα (εάν ήθελε να περάσει κάποιο μήνυμα) αυτό το βιβλίο. Εντάξει γεννήθηκε σ’ένα δύσκολο περιβάλλον και μετά πέφτει από τη μια βλακεία στην άλλη, χωρίς να ακούει κανέναν. Εκτρώσεις, ξυλοδαρμοί, καταθλίψεις, προδοσίες, χρεοκοπίες, απ’όλα έχει ο μπαξές. Περνάει όλο το βιβλίο κατηγορώντας τη μάνα της αλλά στο τέλος μια χαρά αφήνει το γιο της να τον μεγαλώνει η μάνα της. Τι να πει κανείς; Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου.
Ένα βιβλίο γραμμένο με λόγο καθημερινό και τα πάντα να τριγυρίζουν γύρω από την Άννα. Κι όλοι οι υπόλοιποι ήρωες (ακόμα και αυτοί που έκρυβαν ένα ενδιαφέρον όπως ο Ματίας ή ο Χριστόφορος ή έστω ο Μιχάλης) να στέκονται εκεί ως κομπάρσοι για να δοξάζουν την χτυπημένη από τη μοίρα ηρωίδα.
Εάν είστε λάτρης του δράματος και των ιστοριών που η ηρωίδα παθαίνει τα μύρια όσα για να γνωρίσει στο τέλος την ευτυχία, μάλλον θα το λατρέψετε. Εάν είστε ένα άκαρδο σκορόφιδο που πιστεύει πως μετά τα 18, οι μόνοι υπεύθυνοι για τη μοίρα μας είμαστε εμείς κι ακούμε και καμιά κουβέντα από αυτούς που μας αγαπάνε ή από αυτούς που ξέρουν κάτι παραπάνω, μπορείτε να ακολουθήσετε τον Τιμολέοντα…
Υ.Γ. Θα είχε πολύ πιο ενδιαφέρον το βιβλίο αν αναπτύσσονταν εκτενέστερα όλη αυτή η παθογένεια του τρίο μπελκάντο (Πόπη – Γιάννης – Λένα), τα συναισθήματά τους, οι αγκυλώσεις τους κλπ, κλπ, κλπ.
Readathon 2017 - Ένα βιβλίο βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα - 9/80


 ΠΡΙΝ ΧΑΡΑΞΕΙ
Ιωάννα Νοταρά
Εκδόσεις Διόπτρα, 2016
Σελίδες 478

Δευτέρα, 13 Φεβρουαρίου 2017

Η γοργόνα - Camilla Lackberg


Με κέρδισε… ομολογώ πως με κέρδισε σε σχέση με τα προηγούμενα της… Βέβαια συνεχίζω να νιώθω την υπέρτατη ηδονή του σκορόφιδου που τρέφεται με τα κουτσομπολιά και με όσα βλέπει μέσα από την κλειδαρότρυπα γιατί το μισό βιβλίο αφορά τι έκανε ο ένας, τι ήπιε ο άλλος, ο γέρος που βλέπει με το κυάλι την πενηντάρα που κυκλοφορεί με το βρακί στο σπίτι της και άλλα τέτοια ωραία… αλλά και το κουτσομπολιό, εθισμός είναι…
‘Η γοργόνα’ είναι ο τίτλος του βιβλίου ενός πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα της Φιελμπάκα που κάνει αμέσως πάταγο (ρίχνει η Λάκμπεργκ και τις μπηχτές της για τον χώρο των εκδόσεων…) Ο συγγραφέας όμως λαμβάνει κάποια περίεργα απειλητικά μηνύματα, ένα πτώμα που εμφανίζεται κάτω από τον πάγο, άλλα απειλητικά μηνύματα σε τρία πρόσωπα υπεράνω πάσης υποψίας, κι άλλοι θάνατοι… και όλο το αστυνομικό τμήμα να ψάχνει τον εκβιαστή – δολοφόνο και η Ερίκα να φυτρώνει εκεί που δεν την σπέρνουν…
Σ’αυτό το βιβλίο παρά τη δίδυμη εγκυμοσύνη της, η Ερίκα έχει πάρει ξανά ενεργό ρόλο και χώνει τη μύτη της παντού… κι αναρωτιέσαι γαμώτο τι σόι φιλήσυχο χωριό είναι η Φιελμπάκα με τους 1.000 κατοίκους της όταν κάθε λίγο και λιγάκι ξεβράζονται πτώματα και δολοφόνοι…
Αν και τα πρόσωπα πολλά και κάποια στιγμή γίνεται ένα ‘τίνος είναι βρε γυναίκα το παιδί’, ωστόσο μου κράτησε αμείωτο το ενδιαφέρον και ήθελα να δω μέχρι τέλους εάν ο δολοφόνος που είχα φανταστεί συνέπιπτε με το δολοφόνο της Λάκμπεργκ… Έξυπνο τέλος, αν και τώρα που έχει περάσει η επήρεια των δέκα πρώτων ωρών, το βρήκα υπερβολικό και πως χωλαίνει σε αρκετά σημεία, όμως εγώ πέρασα καλά διαβάζοντας το και δεν το μετανιώνω.
Εντάξει, είχε και κάτι κουλά μέσα, τώρα χιούμορ σουηδικό είναι αυτό; - μιλάει ο μπαμπάς – Πάτρικ στην κόρη του και της λέει «τι θα φάμε σήμερα; Αρακά με κακάκια;» και ξεκαρδίζονται στα γέλια…
Ωιμέ!!!
Βαθμός: 8/10 (εγώ πέρασα καλά…)
Στα πλαίσια του readathon 2017 - 08/80 (ένα αστυνομικό βιβλίο)

Η ΓΟΡΓΟΝΑ
CAMILLA LACKBERG
Μετάφραση: Γρηγόρης Κονδύλης
Εκδόσεις Μεταίχμιο pocket, 2016
Σελίδες 576

Τετάρτη, 8 Φεβρουαρίου 2017

Ο ιάπωνας εραστής - Ιζαμπέλ Αλιέντε


Ο ΙΑΠΩΝΑΣ ΕΡΑΣΤΗΣ – ISABEL ALLIENDE
Μπορείτε να με κατηγορήσετε για ό,τι θέτε, ρατσιστικό σκορόφιδον όμως σίγουρα δεν είμαι… Όμως πείτε μου, πείτε μου… πόσο εραστής μπορεί να είναι ένας Ιάπωνας;;; Πόσο καυτός εραστής; Εντάξει, ηρωικός ναι, δυναμικός, σκληρός ναι, υπέρ του καθήκοντος ναι… αλλά εραστής;;; Το χουμε εντελώς το κορμί πατριώτη!!! Πείτε μου, ω πείτε μου, άνδρες Αθηναίοι, που εξαφανίστηκαν οι Λατίνοι εραστές;;;
Ο τίτλος λοιπόν κραυγάζει από μόνος του… ένας ιάπωνας εραστής στο προσκήνιο (βέβαια τα προσόντα του δεν τα γνωρίσαμε…). Η ιστορία περιστρέφεται γύρω από δύο ηρωίδες την Άλμα (82 ετών, πλούσια ηλικιωμένη κυρία, που πριν τρία χρόνια, έτσι της ήρθε και πήγε και κλείστηκε σ’έναν οίκο ευγηρίας όχι και από τους καλύτερους…) και την Ιρίνα (νεαρή Μολδαβή κορασίδα που δουλεύει στον οίκο ευγηρίας). Οι δύο δεσποσύνες αποκτούν μια επαγγελματική – φιλική σχέση και γύρω τους μια πλειάδα ανθρώπων (άλλοι εν ζωή και άλλοι βλέποντας τα ραδίκια ανάσκελα). Ο Σεθ, ο εγγονός της Άλμα, αποφασίζει να γράψει το βιβλίο της ζωής της γιαγιάς του κι έτσι ξεδιπλώνεται σιγά – σιγά η ζωή της γηραιάς κυρίας.
Η Αλιέντε είναι του τύπου μου… μου αρέσει η φιλοσοφία της ζωής της, τα quotes της, το μαγικό ‘πήγαινε – έλα’ της που πολλές φορές δεν έχει λογικό ειρμό. Την ίδια σχετική φόρμα ακολουθεί κι εδώ, μ’αυτή την αέρινη μαγική γραφή της. Παρουσιάζει μια ζωή στον οίκο ευγηρίας γλυκιά τρυφερή, δείχνοντας πως όποιος θέλει να ζήσει, ζει παρά τις δυσκολίες και την ηλικία.
Η Αλιέντε καταπιάνεται με μια πληθώρα θεμάτων, ιστορικών – κοινωνικών – πολιτικών. Το κομμάτι που αναφερόταν στους Ιάπωνες αμερικάνους που είχαν εγκλειστεί σε στρατόπεδα συγκέντρωσης (κάτι ανάλογα με τα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης στην Ευρώπη) με εξέπληξε γιατί είχα πλήρη άγνοια επί του θέματος. Στη συνέχεια όμως, ‘βάλε – βάλε’, βάλε κι από αυτό, βάλε κι από το άλλο, αρχίζει και γίνεται λίγο ένας αχταρμάς. Πάρε και αφανισμό των Εβραίων, πάρε και στρατόπεδα συγκέντρωσης, πάρε και πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, πάρε και trufficking, πάρε και παιδική πορνογραφία, πάρε και ναρκωτικά, πάρε και ομοφυλοφιλία, πάρε και φυλετικές διακρίσεις, πάρε και aids, πάρε και μια αύρα μεταφυσικού… κάπου το ‘χασε… χιλιάδες υλικά σ’ένα πιάτο, κούλαρε κοριτσάρα μου…
Δεν είναι το αριστούργημα… όμως διαβάζεται ευχάριστα… ένας ύμνος στη φιλία και ίσως στον έρωτα (ναι, ναι έρωτας υπάρχει ακόμα κι αν ο εραστής είναι ιάπωνας…)
Βαθμολογία: 6.5/10
Υ.Γ. Readathon 2017 - 07/80 (ένα βιβλίο νοτιοαμερικανού συγγραφέα)

Ο ΙΑΠΩΝΑΣ ΕΡΑΣΤΗΣ
Ιζαμπέλ Αλιέντε
Μετάφραση: Βασιλική Κνήτου
Εκδόσεις Ψυχογιός, 2016
Σελίδες 384

Κυριακή, 29 Ιανουαρίου 2017

Πυραμίδα από λάσπη - Αντρέα Καμιλλέρι


Αν και ο προηγούμενος «Μονταλμπάντο» με είχε απογοητεύσει, δεν μπόρεσα να αντισταθώ σ’αυτόν τον Σισιλιάνο αστυνομικό ολίγον πριν τη σύνταξη, με την τρυφερή καρδιά ενός μαρουλιού και την αιώνια αρραβωνιστικιά. Βρε αθεόφοβε, πότε θα βάλεις στεφάνι στο κορίτσι;
Στη συγκεκριμένη υπόθεση, στη Βιγκάτα, οι ουρανοί έχουν ανοίξει και δεν λένε να κλείσουν, λάσπη παντού, στους δρόμους, στα εργοτάξια, στις επιχειρήσεις, στην πολιτική. Ένα πτώμα, ένα άδειο χρηματοκιβώτιο και μια Γερμανίδα σύζυγος που έχει πάει με το μισό χωριό…
Κλασικός Μονταλμπάνο, επιστρέφει στα καλά του, γιατί το προηγούμενον με είχε απογοητεύσει. Για τους λάτρεις του εν λόγω αστυνομικού ήρωα, θα φάτε ξανά μαζί στου Έντσο φρεσκοτηγανισμένα ψάρια, θα ζεστάνετε στο φούρνο τις μελιτζάνες της Αντελίνα, θα χτυπήσετε το κεφάλι σας στον τοίχο με τις απορίες του Καταρέλα γιατί λέμε «λασπουριά και όχι αιματουριά», θα βυθιστείτε στο βούρκο των δημοσίων έργων της Σικελίας και θα καταλάβετε επιτέλους πως δημόσιο χρήμα, δημόσια έργα, εργολάβοι, κακοτεχνίες, μαύρο χρήμα και άλλα τέτοια ωραία δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενον…
Δεν χρειάζεται και πολύ λογοτεχνική ανάλυση το όλο βιβλίο, αν αγαπάτε τον Μονταλμπάνο είναι ένας καλός Μονταλμπάνο… εάν δεν μπορείτε να διαβάζετε συνεχώς την ίδια λογική, μην το επιχειρήσετε (οι ίδιοι ήρωες με τις εμμονές, τα προτερήματα και τα ελαττώματά τους είναι εδώ…)
Κάπου το ‘χασα γιατί ενώ είναι το τελευταίο βιβλίο από τη σειρά του Μονταλμπάνο που κυκλοφόρησε στην Ελλάδα, δεν είναι το αντίστοιχο στην Ιταλία. Ο Πατάκης άλλαξε λίγο τη σειρά κυκλοφορίας κι εδώ εμφανίζει τη Λίβια κάπως (είναι σε φάση ανάρρωσης από κατάθλιψη;;;), η γυναίκα του Μιμί πού είναι οέο;;; (δεν τον έχει τυλίξει ακόμα η άτιμη;;;)… Σ’αυτές τις λεπτομέρειες κάπου το χασα…
Παρ’όλα αυτά, αγαπώ Μονταλμπάνο γιατί με κάνει και ξεφεύγω…
Βαθμολογία 7/10

ΠΥΡΑΜΙΔΑ ΑΠΟ ΛΑΣΠΗ
Αντρέα Καμιλλέρι
Μετάφραση: Φωτεινή Ζερβού
Εκδόσεις Πατάκη, 2016
Σελίδες 307


Υ.Γ. Στα πλαίσια του Readathon 2017, μπαίνει στην κατηγορία «Ένα βιβλίο που διαδραματίζεται κάπου που θα θέλατε να ζήσετε» (5/80)… Ναι λατρεύω τη φανταστική Βιγκάτα της Σικελίας και ιδίως τη ‘Μαρινέλα’ του Μονταλμπάνο… το σπίτι του δίπλα στη θάλασσα με τη μικρή βεράντα και την Αντελίνα να μου μαγειρεύει… Με βροχή, χωρίς βροχή ‘Μαρινέλα’ δαγκωτό…

Τρίτη, 24 Ιανουαρίου 2017

Αριθμός 11 - Jonathan Coe


Ρωσική σαλάτα; Μακεδονική σαλάτα; Μάλλον σαλάτα 11 συστατικών για να ταιριάζει με τον αριθμό 11. Ένα βιβλίο – σαλάτα με άλλα λόγια…
Έχει γίνει της μοδός φαίνεται τελευταία ή εγώ πέφτω σε τέτοια βιβλία… Ξέμπαρκες ιστορίες, σαν διηγήματα ένα πράγμα, κι ένα – δυο κοινά πρόσωπα, άντε και καμιά αράχνη να εμφανίζονται μια στο ένα μια στο άλλο για να δικαιολογούν τον τίτλο του μυθιστορήματος.
Στον «Αριθμό 11» δεν υπάρχει κοινή ιστορία, απλώς υπάρχουν δυο ηρωίδες, η Ρέιτσελ και η Άλισον κι ένας αριθμός που συνήθως κάνουν την εμφάνισή τους σε κάθε ένα από τα πέντε διηγήματα. Όλα τα υλικά – ιδέες ατάκτως ειρημένα κι ανακατωμένα, μα το τελικό αποτέλεσμα είναι μια σαλάτα διόλου γευστική για τον εκλεπτυσμένο ουρανίσκο μου.
Πολιτικά και κοινωνικά σχόλια, έτσι για να τα λέμε, που ώρες – ώρες φαίνονται άσχετα με το όλο εγχείρημα, δίχως συγκεκριμένη συνοχή. Πάρε λίγη τράπεζα τροφίμων, πάρε λίγες κατασκευασμένες ειδήσεις από τον κίτρινο τύπο, πάρε λίγη απομόνωση από τα social media, πάρε λίγες εμμονές, πάρε λίγη πλουτοκρατία και λίγη φτωχολογιά, πάρε μια μαύρη λεσβία ανάπηρη ηρωίδα (και το επαναλαμβάνει ο Κόου και μια εικοσαριά φορές για να το εμπεδώσουμε), πάρε και μια γιγάντια τριχωτή αράχνη με τα μικρά της (όχι ρε φίλε… εδώ σε πρόλαβε η Ρόουλινγκ… λάθος copy paste έκανες…) Όλα επιφανειακά, όλοι σχολιασμοί επιπέδου βρεφονηπιακού σταθμού, ένα ρηχό ανάγνωσμα που ήθελε να φανεί βαθιά πολιτικο-κοινωνικο-στοχαστικό αλλά πέρασε και δεν ακούμπησε…
Το μόνο διήγημα – ιστορία που βρήκα ευφυές και αντάξιο της φήμης του Κόου ήταν «Η επιστροφή» που έχει να κάνει με τα reality… και χάρη σ’αυτό, δεν το καταβαραθρώνω βαθμολογικά να πάρει κάτω από τη βάση…
Δεν θα σχολιάσω το συμβολικόν τέλος... Με ξεπερνά...

Βαθμολογία: 5.5

Υ.Γ. Στα πλαίσια του Readaton 2017 μπαίνει στην κατηγορία ένα βιβλίο με μωβ εξώφυλλο (4/80)

ΑΡΙΘΜΟΣ 11
JONATHAN COE
Μετάφραση: Άλκηστις Τριμπέρη
Εκδόσεις Πόλις, 2016

Σελίδες 528

Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 2017

Ο τσάρος της αγάπης και της τέκνο - Anthony Marra


Ως γνωστό ‘στριμμένο άντερο’ που είμαι, ας ξεκινήσω με τα στραβά…
Α. Δεν θα αγόραζα ποτέ ένα βιβλίο με αυτό τον τίτλο… πολύ αμερικανιά μου έκανε και με τις μοντέρνες αμερικανιές κάπου το ‘χάνω (τελικά με έπεισε η συμπαθεστάτη κατά τα άλλα βιβλιοπώλις…)
Β. Στα περιεχόμενα, τρύπωσε ο γνωστός ‘δαίμων του τυπογραφείου’ και λείπει εντελώς η ύπαρξη ενός κεφαλαίου (το ‘Μια περιοδική έκθεση’ συγκεκριμένα)… εκτός κι αν ήταν κι αυτό δουλειά του διάσημου Σοβιετικού λογοκριτή Ρομάν Μαρκίν…)
Γ. Τα σχόλια του μεταφραστή για μια ακόμη φορά βρίσκονται ‘τέρμα Θεού’, δηλαδή στο τέλος του βιβλίου…

Δεν έχω διαβάσει το προηγούμενο του συγγραφέα, το «Αστερισμός ζωτικών φαινομένων» οπότε δεν έχω μέτρο σύγκρισης… (πολλοί σκίζουν τα ιμάτια τους ότι ήταν πολύ καλύτερο από τον ‘τσάρο’)
Επίσης, διάβασα σε διάφορες κριτικές – σχολιασμούς – απόψεις πως πρόκειται για εννιά διηγήματα που διέπονται από ορισμένους κοινούς ήρωες και συνισταμένες, να με συμπαθούν οι κύριοι αλλά εγώ είδα ένα κανονικότατο μυθιστόρημα που απλώς η δομή του δεν ήταν τόσο σφιχτοδεμένη και απλώς υπήρχε ένα πήγαινε – έλα στο χώρο…
Το βιβλίο κινείται στη Σοβιετική Ένωση, στη Ρωσία και στην Τσετσενία σε διάφορες χρονικές περιόδους… Ένας πίνακας του Ζαχάροφ που απεικονίζει ένα λιβάδι (του πιο γνωστού Τσετσένου ζωγράφου) χωρίς μεγάλη ιδιαίτερη καλλιτεχνική αξία παίζει έναν ιδιάζοντα ρόλο καθώς όλοι οι πρωταγωνιστές της ιστορίας κινούνται γύρω από αυτόν…
Δεν μπορώ να μιλήσω για την υπόθεση του βιβλίου… υπάρχουν τόσες πολλές ιστορίες αλληλένδετες μεταξύ τους, τόσο σφίξιμο ώρες – ώρες στο στομάχι και τόση χαρά που ανακαλύπτεις πως ‘ευτυχώς σαν χώρα ανήκαμε εις την Δύσιν και όχι στην τρελή κομμουνιστική παράνοια…’ Λογοκριτές, σπιούνοι, ολιγάρχες, ναρκωτικά, διαφθορά, γκουλάγκ και μια λίμνη υδραργύρου που βουτάς να δροσιστείς γιατί αυτό που έχει ρε φίλε σημασία είναι να ευχαριστηθείς τη ζωή κι ας πεθάνεις από το νικέλιο…
Ουφ! Ουφ! Ουφ! Δεν ξέρω… με μπούκωσε αυτό το βιβλίο… με μπούκωσε από συναισθήματα… Τόσα πρόσωπα, τόσες ιστορίες… Ναι ομολογώ πως μου άρεσε…
Ασυζητητί 9/10

Ο ΤΣΑΡΟΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΤΕΚΝΟ
Anthony Marra
Μετάφραση: Αχιλλέας Κυριακίδης
Εκδόσεις  Ίκαρος, 2016
Σελίδες 372

Υ.Γ. Κι επειδή λέω να το χώσω κι αυτό κάπου στο readathon 2017
3/80, μπαίνει στην κατηγορία «ένα βιβλίο με τουλάχιστον 7 λέξεις στον τίτλο»… είμαι ακριβώς στις 7…


Πέμπτη, 5 Ιανουαρίου 2017

Χρυσός Λέων - Wilbur Smith

Με τον Γουίλμπορα έχω μια σχέση που έχει ξεκινήσει πολλά μα πάρα πολλά χρόνια πριν… όταν ακόμα φλέρταρα με την Εύα, να Εύα ένα μήλο…
Η πρώτη μου επαφή ξεκίνησε ένα άνυδρο ελληνικό καλοκαίρι σε κάποιο ξεχασμένο νησί… Παραλία, πετσέτα και μπόλικη αμμουδιά… Ήταν η εποχή που κουλτουριαζόμουν ασυστόλως και τα μόνα βιβλία με τα οποία κατέβαινα στην παραλία ήταν οι δερματόδετοι τόμοι του Τολστόη και μια χιλιοδιαβασμένη έκδοση του «Ζεν και της τέχνης της συντήρησης της μοτοσικλέτας»… Κάποτε όμως τα βιβλία μου τελείωσαν, οι διακοπές όμως όχι και η μόνη λύση για διάβασμα ήταν τα Bell που είχε το μοναδικό μίνι μάρκετ της περιοχής… Έτσι ξεκίνησε το φλερτ με τον Wilbur Smith και κατέληξε μάλλον σε εμμονή αφού έχω διαβάσει ό,τι δικό του έχει κυκλοφορήσει εις την ελληνικήν…
Ο «Χρυσός Λέων» είναι το τελευταίο βιβλίο του συγγραφέα (με τον Giles Kristian) και ανήκει στην κατηγορία των Κόρτνει… Ο Smith έχει συγκεκριμένη μανιέρα και θεματολογία στο γράψιμο του, οπότε ξέρεις και τι θα βρεις… Αφρική, Άγγλους πειρατές, κακούς συνήθως Ολλανδούς, σαφάρι, άγρια ζώα, ζούγκλες, δουλεμπόρια κι όλες τις φυλές της Μαύρης Ηπείρου…
Τα ίδια υπάρχουν και εδώ… Το βιβλίο διαδραματίζεται στα 1670 όπου ο Χαλ Κόρτνει ετοιμάζεται να παντρευτεί με την Ιουδήθ (τη στρατηγό Ναζέτ), όμως συμβαίνουν πολλά και μέχρι να βρεθούν ο ένας με τον άλλον, διαβάζουμε διάφορα…
Χολιγουντιανό στόρι, γρήγορη πλοκή (αυτά δεν με ενοχλούν όταν επιλέγω Γουίλμπορα ξέρω τι θα διαβάσω…), όμως λυπάμαι αλλά αυτό το βιβλίο δεν είχε τη μαγεία των προηγούμενων… το εξέλαβα ως μια ασθμαίνουσα προσπάθεια να δώσει κάτι από τη μαγεία των Κόρτνει, όμως πέρασε και δεν άγγιξε… Χώρια που σε κάποια σημεία θύμιζε τέτοιο Άρλεκιν που εντάξει θα ξεράσω…
Λυπάμαι Γουίλμπορα αλλά με απογοήτευσες… Πρέπει να έχεις κι ένα θέμα με τα ‘πουλιά’ τώρα τελευταία… Μετά το ‘πουλί’ που φύτρωσε στον ευνούχο Τάιτα στο προηγούμενο βιβλίο σου, ένα μισερό ‘πουλί’ και στο Γύπα…
5.5/10 (για χάρη των παλιών καλών ημερών)
Υ.Γ. Και μια και είπα να πάρω και μέρος στο Readathon 2017 (αν δεν βαρεθώ γιατί ως σκορόφιδο βαριέμαι κι εύκολα…), ο «Χρυσός Λέων» κατατάσσεται στην κατηγορία ‘Ένα βιβλίο που διαδραματίζεται πριν το 1800’.

ΧΡΥΣΟΣ ΛΕΩΝ
Wilbur Smith
Μετάφραση: Μαρία Κωνσταντέα
Εκδόσεις Bell, 2016

Σελίδες 412